Rosiczka przylądkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rosiczka przylądkowa
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd goździkopodobne
Rząd goździkowce
Rodzina rosiczkowate
Rodzaj rosiczka
Gatunek rosiczka przylądkowa
Nazwa systematyczna
Drosera capensis L.
Sp. Pl. 1: 282. 1753

Rosiczka przylądkowa (Drosera capensis L.) – gatunek rośliny należący do rodziny rosiczkowatych. Występuje w stanie dzikim w RPA w pobliżu Przylądka Dobrej Nadziei.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Zbliżenie liścia
Kwiat rosiczki przylądkowej
Pokrój
Drobna roślina o wysokości do 30 cm. Tworzy przyziemną rozetę; u starszych roślin można zaobserwować zdrewniałą łodygę.
Liście
Długoogonkowe, równowąskie, o długości do 12cm i szerokości do 5mm, wierzchołek ucięty lub tępy. Z wierzchu i po brzegach posiadają włoski gruczołowe (często barwy czerwonej).
Kwiaty
Na długim pędzie kwiatostanowym (do 30cm) wyrasta kilka do kilkunastu kwiatów barwy purpurowej lub białej o średnicy do 2cm zebranych w pozorne grono[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, roślina owadożerna. Siedlisko: torfowiska, tereny podmokłe. Kwiaty samopylne. Liście wydzielają lepką, przywabiającą ciecz, do której przyklejają się owady. Później liście zwijają się i trawią zdobycz, co dostarcza roślinie związków azotu, w które jest ubogie naturalne środowisko życia rośliny[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek pospolity w amatorskich uprawach, w Polsce uprawiany głównie jako roślina pokojowa.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymaga torfowej, małożyznej gleby i słonecznego stanowiska[3]. Najlepiej rośnie w mieszance torfu oraz perlitu lub gruboziarnistego piasku. Rozmnaża się ją przez podział, nasiona lub przez sadzonki korzeniowe[3]. Jest bardzo wrażliwa na zanieczyszczenia znajdujące się w wodzie wodociągowej i z tego względu podlewać ją należy tylko wodą deszczową lub destylowaną[3]. Rosiczkę należy podlewać poprzez podsiąkanie, ustawiając doniczkę w podstawce z wodą[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-10-07] (ang.).
  3. a b c d Geoffrey Burnie i inni, Botanica : ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag GmbH, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134.
  4. a b Marek Ples, Ples M., O rosiczce słów kilka, czyli wyhoduj żywą muchołapkę!, „Biologia w Szkole”, Forum Media Polska Sp. z o.o., 2016, s. 51-56, ISSN 0137-8031.