Rossoszyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rossoszyca
Staw w Rossoszycy, z prawej kościół św. Wawrzyńca
Staw w Rossoszycy, z prawej kościół św. Wawrzyńca
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Warta
Liczba ludności (2005) 570
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-290[1]
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0715785
Położenie na mapie gminy Warta
Mapa lokalizacyjna gminy Warta
Rossoszyca
Rossoszyca
Położenie na mapie powiatu sieradzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sieradzkiego
Rossoszyca
Rossoszyca
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Rossoszyca
Rossoszyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rossoszyca
Rossoszyca
Ziemia51°42′09″N 18°47′09″E/51,702500 18,785833

Rossoszycawieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Warta. Wieś położona w odl. 12 km od Sieradza, na skrzyżowaniu tras: 479 Dąbrówka - Sieradz oraz 710 Łódź - Szadek - Błaszki. Na odcinku drogi Rossoszyca – Warta znajdował się drogowy odcinek lotniskowy.

Do 1954 roku istniała gmina Rossoszyca. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Rossoszyca[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0715791 Dębina część wsi
0715816 Nowiny część wsi
0715822 Papajka część wsi
0715839 Ulesie część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś dawniej szlachecka. Pierwsza wzmianka o Rossoszycy pochodzi z 1390 r. Wieś należała wówczas do rycerza Marcina, który był więziony przez Krzyżaków w Toruniu, a po uwolnieniu wrócił do Rossoszycy. Wkrótce wraz z synem Bolkiem i zięciem walczył w składzie chorągwi sieradzkiej pod Grunwaldem, gdzie poległ.

W 1579 r. wieś stanowiła własność Jakuba Roszowskiego, Stanisława Wysockiego oraz Doroty Sierakowskiej. W XVIII w. należała do rodu Pstrokońskich.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół św. Wawrzyńca

Nad dużym stawem stoi, otoczony okazałymi lipami, kościół św. Wawrzyńca. Pierwotny wzniesiony prawdopodobnie przed 1400 r. przez rycerza Marcina. Następny z 1770 r. ufundowany został przez Bogumiła Pstrokońskiego, chorążego piotrkowskiego, miejscowego dziedzica. Kościół ten 11 lat później spłonął. Obecnie stojący kościół został wzniesiony w 1783 r. staraniem Maksymy z Szembeków Pstrokońskiej, wdowy po Bogumile. Jest zbudowany z modrzewia, konstrukcji zrębowej, oszalowany, kryty w przeszłości gontem obecnie blachą. Ołtarz główny rokokowy z 2 poł. XVIII w., dwa boczne z pocz. XIX w., późnobarokowe. Ambona i organy klasycystyczne, z początku XIX w. Chrzcielnica drewniana z XVIII w. Monstrancja rokokowa z 1782 r. Plebania zbudowana w 1908 r. staraniem ks. Ignacego Pilicha.

Kościół w czasie II wojny światowej był czynny do 6 października 1941 r., kiedy to Niemcy aresztowali księdza Adama Fijałkowskiego i zesłali do Dachau, gdzie zginął 4 maja 1942 r. Niemcy zamienili świątynię na magazyn zboża.

Na cmentarzu zbiorowa mogiła żołnierzy z 10 Dywizji Piechoty armii "Łódź" i Kresowej Brygady Kawalerii poległych w dniach 3-5 września 1939 r. oraz grobowce Pstrokońskich, Cieleckich, Nenckich, Bartochowskich. W pobliskich lasach znajdują się obelisk i mogiły pensjonariuszy pobliskiego szpitala psychiatrycznego w Warcie zamordowanych przez Niemców w kwietniu 1940 r [4]

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[5] na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca, drewniany, 1783, nr rej.: 839 z 28.12.1967

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się ok. 300-letni dąb szypułkowy - pomnik przyrody, o obwodzie 540 cm. Drzewo rośnie przy ulicy Dębowej [6].



Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Kazimierz Tomaszewski, Maria Gręda w:Zdzisław Jaroszewski, red. Zagłada psychicznie chorych w Polsce 1939 -1945.Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1993, str. 128-134, ​ISBN 83-01-11174-7
  5. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 19 września 2008].
  6. Monumental trees - Dąb w Rossoszycy


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Kochanowska, Kościoły w Kałowie i Rossoszycy, [w:] "Spotkania z Zabytkami", nr 3/2005,
  • A. Ruszkowski, Sieradz i okolice, Sieradz, 2000