Rossoszyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rossoszyca
Staw w Rossoszycy, z prawej kościół św. Wawrzyńca
Staw w Rossoszycy, z prawej kościół św. Wawrzyńca
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Warta
Liczba ludności (2005) 570
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-290[1]
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0715785
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Rossoszyca
Rossoszyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rossoszyca
Rossoszyca
Ziemia51°42′09″N 18°47′09″E/51,702500 18,785833

Rossoszycawieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Warta. Wieś położona w odl. 12 km od Sieradza, na skrzyżowaniu tras: 479 Dąbrówka - Sieradz oraz 710 Łódź - Szadek - Błaszki. Na odcinku drogi Rossoszyca – Warta znajdował się drogowy odcinek lotniskowy.

Do 1954 roku istniała gmina Rossoszyca. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Rossoszyca[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0715791 Dębina część wsi
0715816 Nowiny część wsi
0715822 Papajka część wsi
0715839 Ulesie część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś dawniej szlachecka. Pierwsza wzmianka o Rossoszycy pochodzi z 1390 r. Wieś należała wówczas do rycerza Marcina, który był więziony przez Krzyżaków w Toruniu, a po uwolnieniu wrócił do Rossoszycy. Wkrótce wraz z synem Bolkiem i zięciem walczył w składzie chorągwi sieradzkiej pod Grunwaldem, gdzie poległ.

W 1579 r. wieś stanowiła własność Jakuba Roszowskiego, Stanisława Wysockiego oraz Doroty Sierakowskiej. W XVIII w. należała do rodu Pstrokońskich.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół św. Wawrzyńca

Nad dużym stawem stoi, otoczony okazałymi lipami, kościół św. Wawrzyńca. Pierwotny wzniesiony prawdopodobnie przed 1400 r. przez rycerza Marcina. Następny z 1770 r. ufundowany został przez Bogumiła Pstrokońskiego, chorążego piotrkowskiego, miejscowego dziedzica. Kościół ten 11 lat później spłonął. Obecnie stojący kościół został wzniesiony w 1783 r. staraniem Maksymy z Szembeków Pstrokońskiej, wdowy po Bogumile. Jest zbudowany z modrzewia, konstrukcji zrębowej, oszalowany, kryty w przeszłości gontem obecnie blachą. Ołtarz główny rokokowy z 2 poł. XVIII w., dwa boczne z pocz. XIX w., późnobarokowe. Ambona i organy klasycystyczne, z początku XIX w. Chrzcielnica drewniana z XVIII w. Monstrancja rokokowa z 1782 r. Plebania zbudowana w 1908 r. staraniem ks. Ignacego Pilicha.

Kościół w czasie II wojny światowej był czynny do 6 października 1941 r., kiedy to Niemcy aresztowali księdza Adama Fijałkowskiego i zesłali do Dachau, gdzie zginął 4 maja 1942 r. Niemcy zamienili świątynię na magazyn zboża.

Na cmentarzu zbiorowa mogiła żołnierzy z 10 Dywizji Piechoty armii "Łódź" i Kresowej Brygady Kawalerii poległych w dniach 3-5 września 1939 r. oraz grobowce Pstrokońskich, Cieleckich, Nenckich, Bartochowskich. W pobliskich lasach znajdują się obelisk i mogiły pensjonariuszy pobliskiego szpitala psychiatrycznego w Warcie zamordowanych przez Niemców w kwietniu 1940 r [4]

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[5] na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca, drewniany, 1783, nr rej.: 839 z 28.12.1967

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się ok. 300-letni dąb szypułkowy - pomnik przyrody, o obwodzie 540 cm. Drzewo rośnie przy ulicy Dębowej [6].



Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2014–03–09]. s. według wyboru.
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Kazimierz Tomaszewski, Maria Gręda w:Zdzisław Jaroszewski, red. Zagłada psychicznie chorych w Polsce 1939 -1945.Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1993, str. 128-134, ​ISBN 83-01-11174-7
  5. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 19 września 2008].
  6. Monumental trees - Dąb w Rossoszycy


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Kochanowska, Kościoły w Kałowie i Rossoszycy, [w:] "Spotkania z Zabytkami", nr 3/2005,
  • A. Ruszkowski, Sieradz i okolice, Sieradz, 2000