Rostów Wielki
Rostowski Kreml | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Burmistrz |
Jurij Bojko | ||||
| Wysokość |
100 m n.p.m. | ||||
| Populacja (2008) • liczba ludności |
| ||||
| Nr kierunkowy |
+7 48536 | ||||
| Kod pocztowy |
152150(51,53,55,59) | ||||
| Tablice rejestracyjne |
76 | ||||
Położenie na mapie obwodu jarosławskiego | |||||
Położenie na mapie Rosji | |||||
| Strona internetowa | |||||
Rostów Wielki[1] (ros. Ростов Великий, Rostow Wielikij), do 2025 Rostów[2] – miasto w Rosji, w obwodzie jarosławskim.
Jest jednym z najstarszych miast rosyjskich. W 2008 liczyło 32 647 mieszkańców.
Do 2025 roku miejscowość oficjalnie nosiła nazwę Rostów (ros. Ростов, Rostow)[2]. Dla odróżnienia miasta od znacznie większego Rostowa nad Donem w użyciu pozostaje również nazwa Rostów Jarosławski.
Miasto położone na brzegu jeziora Nero, 53 km od Jarosławia, 202 km od Moskwy, na trasie M8 «Chołmogory» Moskwa – Archangielsk. W mieście działają dworce kolejowe i autobusowe. Na stacji kolejowej Rostów-Jarosławski (224 km od Moskwy, kod stacji: 314307) zatrzymuje się większość pociągów pasażerskich, ekspresy Moskwa - Jarosław i więcej niż 10 par podmiejskich pociągów elektrycznych.
Miasto jest elementem Złotego Pierścienia Rosji. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 862.
Znajduje się tutaj jedna z najstarszych katedr na Rusi, gdzie przechowywane jest nienaruszone od XI wieku ciało św. Leoncjusza[3].
-
Jezioro Nero
-
Relikwie św. Dymitra Rostowskiego
-
Dziedziniec kremla rostowskiego

Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Uchwała KSNG nr 5/2025 z dn. 20 listopada 2025 r. dotycząca zmiany polskich nazw geograficznych świata. KSNG. [dostęp 2025-12-05].
- ↑ a b Федеральный закон от 28.12.2024 № 502-ФЗ о переименовании города Ростов Ярославской области в город Ростов Великий. Официальное опубликование правовых актов, 2024-12-28. [dostęp 2025-10-21]. (ros.).
- ↑ Internetowa Liturgia Godzin
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Rostów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 804.