Rosyjska ruletka (teleturniej)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rosyjska ruletka
Russian Roulette
Rodzaj programu teleturniej
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Prowadzący Henryk Talar (1)
Krzysztof Ibisz (2)
Data premiery 3 września 2002
Lata emisji 20022004
Pora emisji wtorek i czwartek, ok. 19.00 (1)
poniedziałek, środa i piątek, ok. 19.15 (2)
Liczba odcinków 145 (2)
Czas trwania odcinka ok. 45 minut
Format nadawania 4:3
Produkcja
Produkcja WW (1)
ATM Grupa (2)
Stacja telewizyjna Polsat

Rosyjska ruletkateleturniej nadawany w telewizji Polsat od 3 września 2002 do 7 kwietnia 2004. Wyemitowano dwie edycje. Pierwszą poprowadził Henryk Talar, natomiast drugą – Krzysztof Ibisz. Producentem pierwszej serii była firma WW, natomiast drugiej – ATM Grupa. Reżyserem programu w pierwszej edycji była Joanna Haręża, a w drugiej Okił Khamidow.

Format zrealizowano także m.in. w Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Indonezji, Indiach i Rosji.

Zasady gry[edytuj]

W pierwszej edycji teleturnieju wykreowano mroczną dramaturgię rozgrywki, podsycaną przez Henryka Talara. Druga edycja teleturnieju, prowadzona już przez Krzysztofa Ibisza, miała charakter rozrywkowy. W grze brało udział 5 zawodników, którzy zajmowali miejsca na okrągłej scenie, stojąc na zapadniach (6 zapadni, z których jedna jest pusta). Plansza była zbudowana na wzór bębna od rewolweru. Gra składała się z 5 rund. Na początku gracze dostawali po 300 zł. Prowadzący pociągał za dźwignię i losował jednego zawodnika, który miał usłyszeć pytanie. Wylosowany gracz po usłyszeniu pytania wybierał zawodnika, który na nie odpowie. Prowadzący podawał warianty odpowiedzi i zawodnik na odpowiedź miał 30 sekund (I edycja) / 20 sekund (II edycja). Jeśli odpowiedział na nie dobrze – wygrywał odpowiednio:

  • w rundzie 1 – 300 zł
  • w rundzie 2 – 600 zł
  • w rundzie 3 – 1000 zł
  • w rundzie 4 – 1500 zł

Jeśli odpowiedział źle lub skończył mu się czas na odpowiedź, jego pieniądze przechodziły na konto gracza, który go wyznaczył. Następnie pociągał za dźwignię, która losowała odpowiednio:

  • w rundzie 1 – 1 pole
  • w rundzie 2 – 2 pola
  • w rundzie 3 – 3 pola
  • w rundzie 4 – 4 pola

Jeśli jedno z wylosowanych pól było polem, które zajmował gracz – otwierała się zapadnia i gracz spadał pod scenę. Jego pieniądze trafiały do zawodnika, który go wytypował. W zależności od rundy było:

  • Runda 1 – 8 pytań
  • Runda 2 – 7 pytań
  • Runda 3 – 6 pytań
  • Runda 4 – 5 pytań

Jeśli gracz spadł pod ziemię, runda była przedwcześnie kończona. Jeśli pytania się wyczerpały, osoba z największą ilością pieniędzy pociągała za dźwignię, za której pomocą wyznaczyła losowo osobę która miała odpaść z gry (jeżeli finansowych liderów było dwóch lub więcej, wtedy za dźwignie pociągał sam prowadzący, tak jak w rundzie czwartej, jeśli pytania się wyczerpały).

Finał[edytuj]

1. edycja[edytuj]

Gracz, który doszedł do finału najpierw losował

  • 1 runda – 3 zapadnie,
  • 2 runda – 4 zapadnie,
  • 3 runda – 5 zapadni,

które mogły się otworzyć. Po losowaniu zawodnik (nie wiedząc, jakie zapadnie się wylosowały) stawał na wybranej przez siebie zapadni (licząc na to, że nie tę wylosował). Następnie prowadzący czyta pytanie (bez wariantów). Jeśli gracz odpowiedział prawidłowo zdobywał:

  • 1 runda – 5000 zł,
  • 2 runda – 25 000 zł,
  • 3 runda – 100 000 zł,

a jeśli odpowiedział źle, otwierały się zapadnie, które gracz wcześniej wylosował.

Jeśli gracz stał na zapadni, której nie wylosował, mógł grać dalej albo wycofać się i zabrać dotychczas uzbierane pieniądze. Jeśli stanął na zapadni, którą wylosował, spadał i zostawała mu tylko wygrana z rund 1, 2, 3 i 4.

2. edycja[edytuj]

Gracz, który doszedł do finału musiał w ciągu minuty odpowiedzieć poprawnie na 10 pytań. Co 10 sekund otwierała się jedna z pięciu pustych zapadni – zapadnia na której stoi gracz – zawsze ostatnia. Żeby wygrać główną nagrodę trzeba było zaliczyć 3 takie rundy.

  • 1 runda – 5000 zł
  • 2 runda – 25 000 zł
  • 3 runda – 100 000 zł

Po każdej rundzie można było się wycofać, zabierając dotychczasową wygraną – ale jeśli ktoś zdecydował się grać dalej, i nie udało mu się wygrać rundy – spadał i zostawała mu tylko wygrana z rund 1, 2, 3 i 4.