Royal Rumble (1991)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Royal Rumble (1991)
Motto gali Friend vs. Friend, Foe vs. Foe. It's Every Man for Himself!
Informacje
Promocja World Wrestling Federation
Data 19 stycznia 1991
Widownia 16 000
Hala Miami Arena
Miejsce Miami, Floryda
Gale pay-per-view - chronologicznie
Royal Rumble - chronologicznie

Royal Rumble (1991) było czwartą edycją corocznej gali pay-per-view Royal Rumble, która została wyprodukowana przez World Wrestling Federation. Miała miejsce 19 stycznia 1991 w Miami Arenie w Miami na Florydzie.

Walką wieczoru był 1991 Royal Rumble match wygrany przez Hulka Hogana, który wyeliminował Earthquake'a jako ostatniego. W karcie walk znalazły się również walki takie jak The Ultimate Warrior kontra Sgt. Slaughter o WWF World Heavyweight Championship, Ted DiBiase i Virgil kontra Dusty Rhodes i Dustin Rhodes, a także The Mountie kontra Koko B. Ware.

Przygotowania do gali[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wrestling.

Royal Rumble oferowało walki profesjonalnego wrestlingu z udziałem różnych wrestlerów z istniejących oskryptowanych rywalizacji i storyline'ów, które były kreowane na tygodniówkach WWF - Superstars, Wrestling Challenge i Prime Time Wrestling. Wrestlerzy byli przedstawiani jako heele (negatywni, źli zawodnicy i najczęściej wrogowie publiki) i face'owie (pozytywni, dobrzy i najczęściej ulubieńcy publiki), gdzie rywalizowali pomiędzy sobą w seriach walk mających w budować napięcie, kulminując w decydującą walkę wrestlerską lub ich serię[1][2].

Na gali odbył się coroczny Royal Rumble match, w którym wzięło udział 30 wrestlerów, a walka się kończyła, kiedy w ringu pozostała jedna osoba, zaś 29 innych zostało wyeliminowanych poprzez wyrzucenie z ringu nad górną liną i dotknięcie obiema stopami podłogi[3].

W głównej rywalizacji zmierzającej na Royal Rumble brali udział WWF World Heavyweight Champion The Ultimate Warrior, który był mistrzem od czasu pokonania Hulka Hogana na WrestleManii VI 1 kwietnia 1990, a Sgt. Slaughterem, który wrócił do WWF w 1990 i stał się heelowym sympatykiem rządu Iraku. Ich rywalizacja zaczęła się budować, kiedy Stany Zjednoczone zaangażowały się w Wojnie w Zatoce Perskiej (która stała się Operacją "Pustynna Burza" 17 stycznia, dwa dni przed Royal Rumble). Podczas ich podbudowy, Slaughter i jego menadżer General Adnan, wygłaszali anty-amerykańskie proma aby podbudować swoją heelową postać; pewnego razu, Slaughter otworzył prezent, w którym znajdowałą się para butów, a rzekomo dostał je od dyktatora Iraku Saddama Hussiena. W międzyczasie, Randy Savage wzywał Warriora do walk o tytuł, na które mistrz odpowiadał i wygrywał.

Gala[edytuj | edytuj kod]

Walki wieczoru[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszym momentem w walce pomiędzy Tedem DiBiasem i Virgilem, a Dustym i jego synem Dustinem Rhodesem było odejście Virgila od DiBiasego. Przez kilka poprzednich tygodni następował wzrost napięcia pomiędzy tą dwójką − po walce, Virgil zaatakował DiBiasego w głowę jego tytułem Million Dollar Championship, przechodząc faceturn. DiBiase przez całą walkę przedrzeźniał Virgila, a w pewnym momencie go zaatakował i wyrzucił z ringu podczas gdy dominował nad drużyną Rhodes. DiBiase ostatecznie przypiął Dusty'ego za pomocą roll-upa i wygrał walkę[4].

Przed walką Warrior-Slaughter na Royal Rumble, Sensational Sherri (menadżerka Savage'a) próbowała uwieść Warriora by ten dał title shota Savage'owi. Warrior odmówił, wkurzając tym samym "Macho Kinga". Podczas walki, Warrior z łatwością odpierał podwójne ataki ze strony Adnana i Slaughtera, przy czym w pewnym momencie Adnan przypadkowo wbiegł w Slaughtera i włożył mu do ust flagę Iraku. Kiedy Warrior próbował zakończyć walki, Sherri zainterweniowała i złapała nogę Warriora; Warrior zaczął gonić Sherri, lecz w pobliżu znalazł się Savage i go zaatakował. Slaughter w międzyczasie zwracał uwagę sędziego. Po kilku minutach zwiększenia przewagi na rzecz Slaughtera, Warrior odzyskał siły i chciał wykonać mu gorilla press slam. Jednakże, Warrior złapał Sherri (która wróciła obok ringu) i wykonał jej ten ruch wprost na Savage'a, który również wrócił w okolice ringu. Slaughter to wykorzystał i wymierzył atak kolanem w plecy, zaś Savage zaatakował rywala swym berłem, pozwalając Slaughterowi na przypięcie mistrza. Po walce, kiedy Warrior się otrząsnął, wrócił na backstage w pogoni za Savagem[4].

Royal Rumble było kontynuacją trwającego feudu pomiędzy Hulkiem Hoganem i Earthquakem, który rozpoczął się w połowie 1990, kiedy Earthquake zaatakował kontuzjowanego Hogana podczas "The Brother Love Show". Hogan i Earthquake byli ostatnimi członkami w Royal Rumble matchu, przy czym Hogan wyeliminował Earthquake'a wygrywając pojedynek.

Podczas nadawania pay-per-view uwzględniono nagrane wcześniej komentarze fanów poza areną, którzy życzyli żołnierzom Stanów Zjednoczonych szybkiego i bezpiecznego powrotu ze Środkowego Wschodu, a także ogłoszono, że Hogan wybierze się do baz wojskowych wokół kraju by wesprzeć żołnierzy[4].

Wydarzenia po gali[edytuj | edytuj kod]

Po utraceniu swojego WWF World Heavyweight Championship, Warrior skupił się na zemście przeciwko Savage'owi, gdzie po raz pierwszy zmierzyli się ze sobą w steel cage matchu 21 stycznia w Madison Square Garden w Nowym Jorku, który Savage wygrał (z pomocą Sensational Sherri). Warrior był niesamowicie wkurzony i po walce zaatakował Sherri i wykonał jej slam w ringu. W międzyczasie, Warrior nie był w stanie odzyskać tytułu, przegrywając serie steel cage matchów ze Slaughterem, głównie poprzez interwencje ze strony Sherri. Warrior i Savage zgodzili się na "career vs. career match" na WrestleManii VII, który Warrior wygrał.

Hogan stał się 1. pretendentem do tytułu WWF World Heavyweight Championship należącego do Slaughtera. Podczas proma, które miało miejsce po walce Slaughter-Warrior, Gene Okerlund "dotrzymał słowa", że Slaughter zbezcześcił Amerykańską flagę, więc Hogan obiecał, że panowanie Slaughtera jako WWF World Heavyweight Champion będzie krótkie. Na WrestleManii VII, Hogan pokonał Slaughtera stając się WWF World Heavyweight Championem po raz trzeci. Przed WrestleManią VII, Hogan pokonywał Earthquake'a w seriach stretcher matchów, ostatecznie kończąc ich rywalizację.

Wyniki walk[edytuj | edytuj kod]

Nr. Wyniki Stypulacje Czas
1D Jerry Sags pokonał Sama Houstona Singles match 05:25
2 The Rockers (Marty Jannetty i Shawn Michaels) pokonali The Orient Express (Tanakę i Kato) (w/ Mr. Fuji) Tag team match 19:15
3 Big Boss Man pokonał The Barbariana (w/ Bobby Heenan) Singles match 14:15
4 Sgt. Slaughter (w/ General Adnan) pokonał The Ultimate Warriora (c) Singles match o WWF World Heavyweight Championship 12:47
5 The Mountie (w/ Jimmy Hart) pokonał Koko B. Ware'a Singles match 09:12
6 Ted DiBiase i Virgil pokonali Dusty'ego i Dustina Rhodesa Tag team match 09:57
7 Hulk Hogan wygrał eliminując jako ostatniego Earthquake'a Royal Rumble match 1:05:17
(c) – obecny mistrz/mistrzyni przed walką
D – walka była dark matchem (nietransmitowana w TV)

Udziały i eliminacje w Royal Rumble matchu[edytuj | edytuj kod]

Nowy wrestler wchodził do ringu co około 2 minuty.

Nr. wejściowy[5] Uczestnik[5] Nr. eliminacji[5] Wyeliminowany przez[5] Czas
1 Bret Hart 4 The Undertakera 20:33
2 Dino Bravo 1 Grega Valentine'a 03:06
3 Greg Valentine 15 Hulka Hogana 44:03
4 Paul Roma 3 Jake'a Robertsa 14:05
5 The Texas Tornado 7 The Undertakera 24:17
6 Rick Martel 26 Davey Boy Smitha 52:17
7 Saba Simba 2 Ricka Martela 02:27
8 Bushwhacker Butch 5 The Undertakera 10:07
9 Jake Roberts 6 Ricka Martela 12:58
10 Hercules 18 Briana Knobbsa 37:36
11 Tito Santana 16 Earthquake'a 30:23
12 The Undertaker 10 Hawka i Animala 14:16
13 Jimmy Snuka 8 Hawka 08:06
14 Davey Boy Smith 27 Earthquake'a i Briana Knobbsa 36:43
15 Smash 14 Hulka Hogana 18:22
16 Hawk 11 Ricka Martela i Herculesa 06:37
17 Shane Douglas 21 Briana Knobbsa 26:23
18 Randy Savage 9 Nie pojawił się w walce 00:00
19 Animal 12 Earthquake'a 06:39
20 Crush 19 Hulka Hogana 18:34
21 Jim Duggan 13 Mr. Perfecta 04:44
22 Earthquake 29 Hulka Hogana 24:42
23 Mr. Perfect 23 Davey Boy Smitha 16:14
24 Hulk Hogan - Zwycięzca 19:55
25 Haku 25 Davey Boy Smitha 13:24
26 Jim Neidhart 24 Ricka Martela 11:11
27 Bushwhacker Luke 17 Earthquake'a 00:04
28 Brian Knobbs 28 Hulka Hogana 10:07
29 The Warlord 20 Hulka Hogana 01:35
30 Tugboat 22 Hulka Hogana 02:32
  • Hulk Hogan stał się pierwszą osobą, która wygrała Royal Rumble match dwa razy.
  • Rick Martel ustanowił nowy rekord długości pobytu w ringu, który wynosił 52:17.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]