Royal Rumble

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Royal Rumble (1992))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Royal Rumble
Pomysłodawca Pat Patterson
Promocja WWE
Brandy Raw
SmackDown
Pierwsza gala Royal Rumble (1988)
Przewodnie typy walk Royal Rumble match

Royal Rumble jest cyklem gal pay-per-view profesjonalnego wrestlingu, którego gale są produkowane co styczeń przez WWE[1]. Pierwsza gala wyjątkowo nie była nadawana w systemie pay-per-view i była oryginalnie pokazywana w telewizji na USA Network. Przyszłoroczna gala była pierwszą galą pay-per-view z cyklu Royal Rumble. Pierwszy Royal Rumble match, w którym brało udział 20 wrestlerów zamiast jak zawsze 30, został wygrany przez Jima Duggana. Główną atrakcją tego cyklu PPV jest rodzaj battle royalu[2] nazywany Royal Rumble. Cykl PPV jest częścią "Wielkiej Czwórki" razem z WrestleManią, SummerSlam i Survivor Series[3]. Royal Rumble jest klasyfikowane jako jedno z najbardziej popularnych gal pay-per-view[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Walka[edytuj | edytuj kod]

Royal Rumble bazuje na klasycznym Battle Royal matchu, w którym kilkunastu wrestlerów eliminuje się poprzez wypchnięcie przeciwnika z ringu nad górną liną, gdzie obie stopy muszą dotknąć podłogi[1][2][5]. Zwycięzcą meczu jest ostatni wrestler, który sam pozostał w ringu[1][4].

Royal Rumble różni cię od klasycznego Battle Royalu tym, iż uczestnicy nie wchodzą do ringu w tym samym czasie, a "otrzymują" numerki, głównie poprzez loterię, która jest przeprowadzana przed galą[1]. W teorii, osoba z większym numerkiem na większe szanse na wygraną, gdyż wchodzi później do ringu. Mecz się rozpoczyna, gdy w ringu stoją wrestlerzy, którzy wylosowali numerki #1 i #2. Następnie przez cały okres trwania meczu wchodzi 28 kolejnych wrestlerów zgodnie omówionym odstępem czasowym, głównie co 90 sekund lub dwie minuty[1]. Pomysłodawcą tego formatu jest Pat Patterson[6]. Do dnia dzisiejszego, tylko czterech wrestlerów, którzy rozpoczynali pojedynek, wygrało Royal Rumble: Shawn Michaels, Vince McMahon, Chris Benoit oraz Rey Mysterio. Szczęśliwym numerkiem, przy którym wygrało najwięcej wrestlerów, jest numerek 27. Alberto Del Rio wygrał jedyny 40-man Royal Rumble match.

Royal Rumble match z 2010 roku.

W 2000, The Rock został uznany za zwycięzcę na potrzeby storyline'u. Jednakże, okazało się potem, iż jego stopa dotknęła podłogi przez tym, jak wyeliminował Big Showa jako ostatniego. Na No Way Out odbył się singles match pomiędzy tą dwójką, gdzie zwycięzca miał otrzymać walkę o WWF Championship na WrestleManii przeciwko panującemu mistrzowi, Triple H'owi. Big Show zwyciężył tą walkę z pomocą Shane'a McMahona. Rock później pokonał Big Showa w rewanżu w marcu na Raw z pomocą Vince'a McMahona, który zagwarantował mu title shot i przemianował mecz z WrestleManii na triple-threat, który później został zmieniony w Fatal-4 Way, gdy Linda McMahon dołączyła Micka Foley'a do walki.

Chociaż większość eliminacji jest spowodowana przez aktywnych uczestników, zdarzały się również inne rodzaje eliminacji, które są legalne, w tym osobiste eliminacje (np. André the Giant uciekający z ringu po zobaczeniu węża w 1989, Kane eliminujący samego siebie w 1999, Drew Carey eliminujący siebie w 2001; jednakże w 1992, eliminacja Randy'ego Savage'a przez siebie nie została uznana i powrócił do walkia) i eliminacje przez wcześniej wyeliminowanych uczestników (np. The Undertaker eliminujący Mavena w 2002 czy też Kurt Angle eliminujący Shawna Michaelsa w 2005). Dodatkowo, jeśli kontuzjowany wrestler zostanie zabrany przez sztab medyczny, może powrócić do walki dopóki sam mecz będzie trwał (np. Steve Austin w 1999), lecz jeśli mecz zakończy się bez kontuzjowanego wrestlera, zostanie on uznany za wyeliminowanego (np. Scotty 2 Hotty w 2005).

Nagrodą za wygranie Royal Rumble z 1992 był WWF Championship[7]. Począwszy od 1993, tradycją jest to, iż zwycięzca ma gwarantowaną walkę o WWE World Heavyweight Championship na WrestleManii[8]. W 2002 utworzono World Heavyweight Championship, przez co od 2003 do 2013 zwycięzca mógł wybrać, czy chce walczyć o tytuł WHC czy o tytuł WWE na WrestleManii[8]. Wraz z przywróceniem ECW World Championship w środku 2006, została dodana trzecia opcja: walka o owy tytuł na WrestleManii[9]. Od 2001 do 2007, każdemu zwycięzcy Royal Rumble matchu udało się zdobyć tytuł na WrestleManii[10]. Po wygraniu Royal Rumble matchu z 2008, John Cena został jedynym zwycięzcą, który wybrał walkę o pas na innej gali (No Way Out 2008) niż WrestleMania[11]. Został również pierwszą osobą od 2000, która wygrała Royal Rumble match, ale przegrała walkę o tytuł.

Zwycięzca Royal Rumble ma możliwość postawienia na szali swojej szansy na walkę o tytuł. Pierwszy raz tak się stało w 1996, gdy Shawn Michaels zaryzykował swój title shot na WrestleManię XII w meczu przeciwko Owenowi Hartowi na In Your House 6. Drugi raz tak się zdarzyło w 1999, gdzie Stone Cold Steve Austin zaoferował poddanie swojej szansy na tytuł dla Big Boss Mana, który jako przedostatni odpadł z Rumble (Austin został wyeliminowany jako ostatni, lecz zwycięzca-Vince McMahon sam zrezygnował z walki o tytuł), jeśli Vince da radę pokonać go w steel cage matchu na St. Valentine's Day Massacre: In Your House, które Austin wygrał i zagwarantował sobie walkę o tytuł. Trzeci raz był w 2002, gdy Kurt Angle przekonał Triple H'a do postawienia na szali jego walki o tytuł na WrestleManii X8 w walce na No Way Out, którą Angle wygrał. Jednakże, Triple H później pokonał Angle'a w rewanżu i odzyskał jego prawo do walki o tytuł. Czwarty raz był w 2006, gdy Randy Orton przekonał Reya Mysterio do walki na No Way Out o prawo do walki o tytuł na WrestleManii 22, który Orton wygrał. Mysterio został jednak dodany do walki na WrestleManii, przemieniając ją w triple threat match i wygrywając World Heavyweight Championship. 25 lutego 2013 na Raw, John Cena obronił prawa do walki o WWE Championship na WrestleManii 29, pokonując CM Punka. 22 lutego 2015 na Fastlane, Roman Reigns pokonał Daniela Bryana i obronił prawo do walki o WWE World Heavyweight Championship na WrestleManii 31.

Odbyło się siedem nie-PPV Royal Rumble matchów. Pierwszy miał miejsce 17 stycznia 1994 w Madison Square Garden, gdzie Owen Hart wyelinował jako ostatniego Fatu. Drugi miał miejsce na House Show w Osaka Castle Hall 9 maja 1994, gdzie The Undertaker jako ostatniego wyeliminował Bam Bam Bigelowa. Trzecia walka odbyła się na Raw is War w 1998, gdzie w 10-Tag Team Royal Rumble wyszli zwycięsko Kane i Mankind. Czwarty odbył się na Raw is War w 1999 i był znany jako Corporate Rumble, gdzie Chyna wyeliminowała jako ostatniego Vince'a McMahona i otrzymała numerek #30 w Royal Rumble matchu tego roku. Piąty odbył się na Smackdown w 2004, gdzie Eddie Guerrero zwyciężył eliminując jako ostatniego Kurta Angle, dzięki czemu otrzymał prawo do walki z Brockiem Lesnarem na No Way Out o WWE Championship. Szósty odbył się na Raw w 2008 – był to Mini Royal Rumble, w którym brały udziały karły, a zwyciężył go Hornswoggle. Siódmy miał miejsce na Raw w 2011: jego zwycięzcą został Jerry Lawler, który wyeliminował jako ostatniego Sheamusa i otrzymał prawo do walki z The Mizem o WWE Championship na Elimination Chamber.

Gala[edytuj | edytuj kod]

Royal Rumble jest galą pay-per-view która zawiera Royal Rumble match, walki o tytuły oraz różne inne rodzaje meczów. Pierwsze Royal Rumble miało miejsce 24 stycznia 1988 i było transmitowane na żywo na USA Network[12]. Od następnego roku, każda gala była transmitowana w systemie pay-per-view[13]. Royal Rumble jest częścią "Wielkiej Czwórki" pay-per-view, wraz z WrestleManią, SummerSlam oraz Survivor Series[14].

Royal Rumble match jest najczęściej walką wieczoru, lecz pojawiały się wyjątki, a były to edycje gal z 1988, 1996, 1997, 1998, 2006 i 2013 roku[15]. Przez to, iż czas trwania Royal Rumble matchu jest długi (trwają około godziny), gale z tego cyklu posiadają mniejszą ilość walk niż zwykle, najczęściej poniżej sześciu meczy.

W pierwszym Royal Rumble matchu brało udział jedynie dwudziestu wrestlerów[16], a także nazwany był Rumble Royale[12]. Trwało ono w przybliżeniu trzydzieści trzy minuty, a sama gala trwała dwie godziny[10]. Obecne Royal Rumble matche trwają dłużej, gdzie walka z 2002 roku trwała godzinę i dziewięć minut, a gala pay-per-view trwała około trzy godziny[10].

Wraz z podzieleniem brandów w 2002, w walkach od 2003 do 2006 roku brało udział 15 wrestlerów z brandu Raw i 15 wrestlerów z brandu Smackdown. Na gali w 2003, zwycięzca miał gwarantowaną walkę o tytuł z brandu, do którego należał[17]. Począwszy od 2004, zwycięzca mógł również wybrać walkę o tytuł z drugiego brandu[8]. Dla przykładu, Chris Benoit przeniósł się ze SmackDown na Raw w 2004 i wygrał World Heavyweight Championship[8]. Od 2007 do 2010, w walce brali udział również uczestnicy brandu ECW, a zwycięzca mógł również wybrać walkę o ECW World Championship[9]. Od kiedy wrestlerzy ECW zaczęli brać udział w meczu, zniesiono zasadę podziału równej liczby uczestników w walce[18].

Royal Rumble match z 2011 roku był jedynym, w którym brało udział 40 wrestlerów zamiast tradycyjnie 30[19].

Royal Rumble z 2008 było pierwszą galą pay-per-view od WWE emitowaną w high-definition[20].

Na stan z 2015, Royal Rumble match z 1992 jest jedyną walką, w której na szali był (teraźniejszy) WWE World Heavyweight Championship.

Lista gal i zwycięzców[edytuj | edytuj kod]

Lista gal i zwycięzców Royal Rumble W Royal Rumble matchu z 1988 brało udział 20 wrestlerów, zaś w Royal Rumble matchu z 2011 brało udział 40 wrestlerów
Nr. Gala Lokalizacja Arena Zwycięzca Nr.
wejściowy
Odniesienia Walka wieczoru
1 Royal Rumble (1988)
24 stycznia 1988
Hamilton, Ontario Copps Coliseum Jim Duggan 13 [21][22] The Islanders (Haku i Tama) vs. The Young Stallions (Paul Roma i Jim Powers) w two out of three falls matchu
2 Royal Rumble (1989)
15 stycznia 1989
Houston, Teksas The Summit Big John Studd 27 [23][24] 30-man Royal Rumble match
3 Royal Rumble (1990)
21 stycznia 1990
Orlando, Floryda Orlando Arena Hulk Hogan 25 [25][26] 30-man Royal Rumble match
4 Royal Rumble (1991)
19 stycznia 1991
Miami, Floryda Miami Arena 24 [27][28] 30-man Royal Rumble match
5 Royal Rumble (1992)
19 stycznia 1992
Albany, Nowy Jork Knickerbocker Arena Ric Flair 3 [29][30] 30-man Royal Rumble match o zwakatowany WWF Championship
6 Royal Rumble (1993)
24 stycznia 1993
Sacramento, Kalifornia ARCO Arena Yokozuna 27 [31][32] 30-man Royal Rumble match
7 Royal Rumble (1994)
23 stycznia 1994
Providence, Rhode Island Providence Civic Center Bret Hart
Lex Luger
27
23
[33][34] 30-man Royal Rumble match
8 Royal Rumble (1995)
22 stycznia 1995
Tampa, Floryda USF Sun Dome Shawn Michaels 1 [35][36] 30-man Royal Rumble match
9 Royal Rumble (1996)
21 stycznia 1996
Fresno, Kalifornia Selland Arena 18 [37][38] Bret Hart (c) vs. The Undertaker o WWF Championship
10 Royal Rumble (1997)
19 stycznia 1997
San Antonio, Teksas Alamodome Stone Cold Steve Austin 5 [39][40] Sycho Sid (c) vs. Shawn Michaels o WWF Championship
11 Royal Rumble (1998)
18 stycznia 1998
San Jose, Kalifornia San Jose Arena 24 [41][42][43] Shawn Michaels (c) vs. The Undertaker w Casket matchu o WWF Championship
12 Royal Rumble (1999)
24 stycznia 1999
Anaheim, Kalifornia Arrowhead Pond Vince McMahon 2 [44][45][46] 30-man Royal Rumble match
13 Royal Rumble (2000)
23 stycznia 2000
New York City, Nowy Jork Madison Square Garden The Rock 24 [47][48][49] 30-man Royal Rumble match
14 Royal Rumble (2001)
21 stycznia 2001
Nowy Orlean, Luizjana New Orleans Arena Stone Cold Steve Austin 27 [50][51][52] 30-man Royal Rumble match
15 Royal Rumble (2002)
20 stycznia 2002
Atlanta, Georgia Philips Arena Triple H 22 [53][54][55] 30-man Royal Rumble match
16 Royal Rumble (2003)
19 stycznia 2003
Boston, Massachusetts Fleet Center Brock Lesnar 29 [56][57] 30-man Royal Rumble match
17 Royal Rumble (2004)
25 stycznia 2004
Filadelfia, Pensylwania Wachovia Center Chris Benoit 1 [58][59][60] 30-man Royal Rumble match
18 Royal Rumble (2005)
30 stycznia 2005
Fresno, Kalifornia Save Mart Center Batista 28 [61][62][63] 30-man Royal Rumble match
19 Royal Rumble (2006)
29 stycznia 2006
Miami, Floryda American Airlines Arena Rey Mysterio 2 [64][65][66] Kurt Angle (c) vs. Mark Henry o World Heavyweight Championship
20 Royal Rumble (2007)
28 stycznia 2007
San Antonio, Teksas AT&T Center The Undertaker 30 [67][68][69] 30-man Royal Rumble match
21 Royal Rumble (2008)
27 stycznia 2008
New York City, Nowy Jork Madison Square Garden John Cena 30 [70][71][72] 30-man Royal Rumble match
22 Royal Rumble (2009)
25 stycznia 2009
Detroit, Michigan Joe Louis Arena Randy Orton 8 [73][74] 30-man Royal Rumble match
23 Royal Rumble (2010)
31 stycznia 2010
Atlanta, Georgia Philips Arena Edge 29 [75][76] 30-man Royal Rumble match
24 Royal Rumble (2011)
30 stycznia 2011
Boston, Massachusetts TD Garden Alberto Del Rio 38 [77] 40-man Royal Rumble match
25 Royal Rumble (2012)
29 stycznia 2012
St. Louis, Missouri Scottrade Center Sheamus 22 [78][79][80] 30-man Royal Rumble match
26 Royal Rumble (2013)
27 stycznia 2013
Phoenix, Arizona US Airways Center John Cena 19 [81][82][83] CM Punk (c) vs. The Rock o WWE Championship
27 Royal Rumble (2014)
26 stycznia 2014
Pittsburgh, Pensylwania Consol Energy Center Batista 28 [84][85] 30-man Royal Rumble match
28 Royal Rumble (2015)
25 stycznia 2015
Filadelfia, Pensylwania Wells Fargo Center Roman Reigns 19 [86] 30-man Royal Rumble match
29 Royal Rumble (2016)
24 stycznia 2016
Orlando, Floryda Amway Center [87]

Walki o tytuły na WrestleManii zwycięzców Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Wygrane Przegrane
WWF/WWE/WWE World Heavyweight Championship 8 7
World Heavyweight Championship 5 2
Razem 13 9
Zwycięzca Gala Rok Walka o tytuł
1 Yokozuna WrestleMania IX 1993 Yokozuna pokonał Breta Harta o WWF Championship, lecz stracił tytuł tej samej nocy w meczu przeciwko Hulkowi Hoganowi.
2 Lex Luger WrestleMania X 1994 Luger przegrał przez dyskwalifikację z Yokozuną o WWF Championship.
2 Bret Hart WrestleMania X 1994 Hart pokonał Yokozunę i zdobył WWF Championship.
3 Shawn Michaels WrestleMania XI 1995 Michaels przegrał walkę z Dieselem o WWF Championship.
4 Shawn Michaels WrestleMania XII 1996 Michaels pokonał Breta HArta w 60-minute Iron Man matchu (1:56 min. dodatkowego czasu) o WWF Championship.
5 Steve Austin WrestleMania 13 1997 Na Raw po Royal Rumble, Prezydent WWF Gorilla Monsoon zadeklarował, że Austin nie otrzyma title shota poprzez wtargnięcie do ringu po zostaniu wyeliminowanym (czego sędziowie nie zauważyli). Został podpisany kontrakt na Elimination match na In Your House: Final Four, gdzie Austin miał zmierzyć się z Bretem Hartem, Vaderem i The Undertakerem. Zwycięzca miał otrzymać title shota na WrestleManię, lecz Shawn Michaels zwakatował WWF Championship trzy dni przed galą, więc w walce na gali PPV postawiono na szali owy tytuł, który zdobył Bret Hart. Dzień później na Raw, Bret Hart stracił tytuł na rzecz Sycho Sida, a ostatecznie na WrestleManii zawalczyli Sycho Sid i The Undertaker.
6 Steve Austin WrestleMania XIV 1998 Austin pokonał Shawna Michaelsa i zdobył WWF Championship.
7 Vince McMahon WrestleMania XV 1999 Następnej nocy na Raw, Vince McMahon poinformował, iż rezygnuje z title shotu na walkę z WWF Championem, The Rockiem, na WrestleManii. Po tym, Komisarz WWF Shawn Michaels powiedział, że jeśli zwycięzca nie jest w stanie walczyć na WrestleManii, to title shota otrzymuje ostatnia osoba wyeliminowana w Royal Rumble matchu (w tym wypadku Steve Austin). Austin zawalczył z McMahonem w steel cage matchu na St. Valentine's Day Massacre: In Your House ze stypulacją, że jeśli McMahon wygra, Austin nigdy więcej nie otrzyma szansy na walkę o tytuł. Austin wygrał poprzez ucieczkę z klatki po tym jak debiutujący Paul Wight wyrzucił Austina ze stalowej klatki, niszcząc ją. Austin pokonał The Rocka w walce o WWF Championship.
8 The Rock WrestleMania 2000 2000 Nagranie video pokazało, że stopa Rocka dotknęła podłogi przed wyeliminowaniem ostatniej osoby, Big Showa. Po próbach zdobycia praw do walki o tytuł, ostatecznie The Rock i Big Show zostali dodani do walki wieczoru wraz z Mickiem Foley'em w walce z Triple H'em. Triple H obronił WWF Championship w four corner elimination matchu]].
9 Steve Austin WrestleMania X-Seven 2001 Austin pokonał The Rocka w No Disqualification matchu o WWF Championship.
10 Triple H WrestleMania X8 2002 Triple H pokonał Chrisa Jericho o Undisputed WWF Championship.
11 Brock Lesnar WrestleMania XIX 2003 Lesnar pokonał Kurta Angle o Lesnar defeated Kurt Angle o WWE Championship.
12 Chris Benoit WrestleMania XX 2004 Benoit wygrał Rumble jako członek rosteru SmackDown, lecz zmienił brand by zawalczyć o World Heavyweight Championship.
Benoit pokonał Triple H'a (c) i Shawna Michaelsa w Triple Threat matchu o World Heavyweight Championship.
13 Batista WrestleMania 21 2005 Batista pokonał Triple H'a w walce o World Heavyweight Championship.
14 Rey Mysterio WrestleMania 22 2006 Mysterio stracił title shota na rzecz Randy'ego Ortona na No Way Out. Generalny Menadżer SmackDown Teddy Long później dodał Mysterio do walki o World Heavyweight Championship na WrestleManii, robiąc z tego triple threat match. Na WrestleManii 22, Mysterio pokonał Kurta Angle (c) i Ortona w triple threat matchu o World Heavyweight Championship.
15 The Undertaker WrestleMania 23 2007 Undertaker pokonał Batistę w walce o World Heavyweight Championship.
16 John Cena No Way Out
WrestleMania XXIV
2008 Cena wykorzystał szansę na WWE Championship na gali No Way Out przeciwko Randy'emu Ortonowi. Orton obronił mistrzostwo dyskwalifikując siebie.
Na WrestleManii XXIV odbył się Triple Threat match, w którym dodatkowo wziął udział Triple H. Orton obronił tytuł.
17 Randy Orton WrestleMania XXV 2009 Orton przegrał z Triple H'em w walce o WWE Championship.
18 Edge WrestleMania XXVI 2010 Edge przegrał z Chrisem Jericho w meczu o World Heavyweight Championship.
19 Alberto Del Rio WrestleMania XXVII 2011 Del Rio przegrał z Edgem w walce o World Heavyweight Championship.
20 Sheamus WrestleMania XXVIII 2012 Sheamus pokonał Daniela Bryana i zdobył World Heavyweight Championship.
21 John Cena WrestleMania 29 2013 Cena pokonał The Rocka i zdobył WWE Championship.
22 Batista WrestleMania XXX 2014 Daniel Bryan pokonał Triple H'a na początku WrestleManii XXX, ze stypulacją, iż zwycięzca walki dołączy do walki wieczoru o WWE World Heavyweight Championship w triple threat matchu.
Bryan pokonał Randy'ego Ortona (c) i Batistę, zdobywając tytuł.
23 Roman Reigns WrestleMania 31 2015 Poprzez interwencję The Rocka w Royal Rumble matchu, The Authority zarządziło, by Reigns bronił title shota na Fastlane. Daniel Bryan pokonał Setha Rollinsa w walce o szansę zawalczenia z Reignsem o title shota na WWE Fastlane. Po pokonaniu Bryana na Fastlane, Reigns wziął udział w walce z Brockiem Lesnarem o WWE World Heavyweight Championship na WrestleManii 31. Podczas meczu, Rollins wykorzystał jego kontrakt Money in the Bank, przemieniając singles match pomiędzy Reignsem i Lesnarem, w triple threat match. Rollins przypiął Reignsa i zdobył WWE World Heavyweight Championship.

Rekordy Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej wygranych[edytuj | edytuj kod]

Wrestler Ilość wygranych Lata
Steve Austin 3 1997, 1998, 2001
Hulk Hogan 2 1990, 1991
Shawn Michaels 1995, 1996
John Cena 2008, 2013
Batista 2005, 2014

Najdłuższy spędzony czas w pojedynczym Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Top 20 pojedynczych spędzonych najdłuższych czasów wrestlerów w pojedynczym Royal Rumble matchu. Stan na Royal Rumble z 2015.

Nr. Wrestler Czas Rok
1 Rey Mysterio 1:02:12 2006[88]
2 Chris Benoit 1:01:35 2004[88]
3 Bob Backlund 1:01:10 1993[88]
4 Triple H 1:00:09 2006
5 Ric Flair 1:00:02 1992[88]
6 Mr. McMahon 56:38 1999
6 Steve Austin 56:38 1999
8 Kane 53:46 2001
9 Rick Martel 52:17 1991[88]
10 The Rock 51:32 1998
11 Triple H 49:55 2009
12 Dolph Ziggler 49:47 2013
13 Rey Mysterio 49:24 2009
14 CM Punk 49:11 2014
15 Seth Rollins 48:31 2014
16 Randy Orton 48:27 2009
17 Chris Jericho 47:53 2013
18 Chris Benoit 47:26 2005
19 Bray Wyatt 46:58 2015
20 The Miz 45:39 2012

(Notka: Pogrubienie oznacza zwycięzcę tegorocznego matchu.)

Najdłuższy spędzony czas we wszystkich Royal Rumbles[edytuj | edytuj kod]

Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy spędzili więcej niż 3 godziny. Stan na Royal Rumble z 2015.

Wrestler Czas
Triple H 3:51:32[89]
Shawn Michaels 3:42:30[89]
Rey Mysterio 3:20:01
Kane 3:20:00
Chris Jericho 3:05:09

Najkrótszy spędzony czas w pojedynczym Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy spędzili 10 lub mniej sekund w pojedynczym Rumble. Stan na Royal Rumble z 2015.

Wrestler Czas Rok
Santino Marella 0:00:01 2009[88]
The Warlord 0:00:02 1989[88]
Mo 0:00:03 1995[88]
Owen Hart 0:00:03 1995[88]
Bushwhacker Luke 0:00:04 1991
Jerry Lawler 0:00:04 1997
Titus O'Neil 0:00:04 2015
The Godfather 0:00:05 2013[88]
Gillberg 0:00:07 1999
The Miz 0:00:07 2007
Montel Vontavious Porter 0:00:07 2010
Tazz 0:00:10 2001

Niewyeliminowani wrestlerzy[edytuj | edytuj kod]

Na kilku galach, wrestlerzy brali udział w Rumble gdzie nie zostali wyeliminowani przez górną linę lub nie dotarli wcale do ringu, licząc ich czas jako 0 sekund. Było tak w różnych przypadkach:

  1. Royal Rumble z 1991, gdzie Randy Savage miał nr. 18, lecz się nigdy nie pojawił;
  2. Royal Rumble z 1994, gdzie Bastion Booger miał nr. 25, lecz się nigdy nie pojawił;
  3. Royal Rumble z 1998, gdzie Skull miał nr. 22, lecz się nigdy nie pojawił;
  4. Royal Rumble z 1999, gdzie Mosh miał nr. 11, lecz został zaatakowany przez Mabela;
  5. Royal Rumble z 2004, gdzie Spike Dudley miał nr. 13 i pojawił się, lecz zaatakował go Kane;
  6. Royal Rumble z 2005, gdzie Scotty 2 Hotty miał nr. 15 i pojawił się, lecz zaatakował go Muhammad Hassan;
  7. Royal Rumble z 2015, gdzie Curtis Axel miał nr. 6 i pojawił się, lecz zaatakował go Erick Rowan.

Największa ilość eliminacji w pojedynczym Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Topowi wrestlerzy z największą ilością eliminacji w pojedynczym meczu. Pokazani są tylko wrestlerzy, którzy wyeliminowali min. siedem osób. Stan na Royal Rumble z 2015:

Wrestler Ilość eliminacji Rok
Roman Reigns 12 2014
Kane 11 2001[88][90]
Hulk Hogan 10 1989[88][91]
Stone Cold Steve Austin 10 1997[88][92]
Shawn Michaels 8 1995, 1996
Steve Austin 8 1999
Hulk Hogan 7 1991
Yokozuna 7 1993
Diesel 7 1994
Steve Austin 7 1998, 2002
Rikishi 7 2000
The Undertaker 7 2002
The Great Khali 7 2007
CM Punk 7 2011
John Cena 7 2011

Największa ilość eliminacji w Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Topowi wrestlerzy z największą ilością eliminacji. Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy wyeliminowali min. 17 osób. Stan na Royal Rumble z 2015:

Wrestler Ilość eliminacji Ilość udziałów w Royal Rumble
Isaac Yankem/New Diesel/Kane 43 18[88][93][94]
Shawn Michaels 39 12[95][96]
Stone Cold Steve Austin 36 6[88]
The Undertaker 35 10
Big Show 30 10
Triple H 28 8
Hulk Hogan 27 4
John Cena 22 7
Randy Orton 19 7
Roman Reigns 18 2
CM Punk 18 6
Batista 17 5
Edge 17 6

Największa ilość udziałów w Royal Rumble[edytuj | edytuj kod]

Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy pojawili się min. 7 razy. Stan na Royal Rumble z 2015:

Wrestler Ilość Pierwsze Rumble Ostatnie Rumble
Isaac Yankem/Fake Diesel/Kane 18 1996 2015
Shawn Michaels 12 1989 2010
The Undertaker 10 1991 2009
The Sultan/Rikishi 1993 2004
Goldust 1997 2015
Big Show 2000 2015
Mabel/Viscera/Big Daddy V 9 1994 2008
Papa Shango/The Godfather 8 1993 2013
Triple H 1996 2010
Chris Jericho 2000 2013
Booker T 2002 2012
Shelton Benjamin 2003 2010
The Great Khali 2007 2014
The Miz 2007 2015
Jake Roberts 7 1988 1997
Rick Martel 1989 1995
Owen Hart 1993 1999
Billy Gunn 1994 2004
Hardcore Holly 1994 2008
Mark Henry 1998 2011
Matt Hardy 2001 2010
John Cena 2003 2013
Rey Mysterio 2003 2014
Randy Orton 2004 2013
Cody Rhodes/Stardust 2008 2015
Kofi Kingston 2009 2015
Dolph Ziggler 2009 2015
K-Kwik/R-Truth 2001 2015

Występy Div[edytuj | edytuj kod]

Diva Ilość wystąpień
Chyna 2 (1999, 2000)[45][48]
Beth Phoenix 1 (2010)[76]
Kharma 1 (2012)

Dodatkowe Royal Rumble matche[edytuj | edytuj kod]

WWE bookowało kilka Royal Rumble matchów poza samą galą Royal Rumble. Pierwsze miało miejsce 15 czerwca 1998 i było jedynym Tag Team Royal Rumble matchem, w którym zwycięzcy mieli title shota na WWF Tag Team Championship dzierżone przez New Age Outlaws, a wygrali je Kane i Mankind. 11 stycznia 1999, Chyna wygrała "The Corporate" Royal Rumble, w którym brali udział członkowie The Corporation i D-Generation X, eliminując Mr. McMahona jako ostatniego. 29 stycznia 2004, Generalny Menadżer Smackdown Paul Heyman wyznaczył Smackdown 15-man Royal Rumble do wyłonienia pretendenta dla Brocka Lesnara o WWE Championship na No Way Out, które wygrał Eddie Guerrero. 14 stycznia 2008, Mr. McMahon zabookował mini-Royal Rumble, w którym wzięli udział karłowi wrestlerzy. Hornswoggle wygrał owy pojedynek. 31 stycznia 2011, Anonimowy Generalny Menadżer Raw wyznaczył Raw Royal Rumble do wyłonienia pretendenta do WWE Championshipu należącego do THe Miza na Elimation Chamber. Jerry Lawler wygrał ten pojedynek.

Ponadto, w 1994, WWE zabookowało dwa Royal Rumble matche, które nigdy nie zostały wyemitowane w TV. Pierwszy, 30-man Royal Rumble wygrał Owen Hart. Drugi, 18-man Royal Rumble match, który miał miejsce w Osace w Japonii, został wygrany przez The Undertakera[97].

List of Royal Rumble dates, venues and winners
Gala Data Lokalizacja Arena Zwycięzca Odniesienia Notka
1 1994 NYC Royal Rumble 17 stycznia 1994 Nowy Jork Madison Square Garden Owen Hart [97] 30-man Battle Royal
2 House show 9 maja 1994 Osaka, Japonia Castle Hall The Undertaker [97] 18-man Royal Rumble
3 Raw 15 czerwca 1998 San Antonio, Teksas Freeman Coliseum Kane i Mankind [97] 10-Tag Team Royal Rumble
4 Raw 11 stycznia 1999 Houston, Teksas Compaq Center Chyna [97] The Corporate Royal Rumble
5 SmackDown 29 stycznia 2004 Waszyngton MCI Center Eddie Guerrero [98] 15-man SmackDown Royal Rumble
6 Raw 14 stycznia 2008 Mobile, Alabama Alabama Civic Center Hornswoggle [99] Mini Royal Rumble; wszyscy uczestnicy byli karłami
7 Raw 31 stycznia 2011 Providence, Rhode Island Dunkin' Donuts Center Jerry Lawler [100] 7-man Raw Royal Rumble

Wydania video[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2007, WWE wydało kompletny DVD set box nazwany Royal Rumble: The Complete Anthology, który zawierał każdą galę Royal Rumble (do edycji z 2007 roku)[101].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Specialty Matches: Royal Rumble.
  2. 2,0 2,1 Statistical survival – breaking down the Royal Rumble.
  3. Ian Hamilton. Wrestling's Sinking Ship: What Happens to an Industry Without Competition (p.160)
  4. 4,0 4,1 Mysterio claims Rumble; Cena reigns again.
  5. Specialty Matches: Battle Royal.
  6. Hall of Fame: Pat Patterson.
  7. Royal Rumble 1992: Main Event.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 The Fate of the Royal Rumble Winner.
  9. 9,0 9,1 Tickets punched for WrestleMania. 2007-02-05.
  10. 10,0 10,1 10,2 Royal Rumble: Facts & Figures.
  11. Randy Orton vs. John Cena (WWE Championship match): A battle for redemption with 'Mania implications.
  12. 12,0 12,1 Ric Flair. Ric Flair: To Be the Man (p.161)
  13. Royal Rumble results.
  14. Brian Shields. Main Event: WWE in the Raging 80s (p.166)
  15. Old guard dominates Rumble.
  16. Royal Rumble 1988: Main Event.
  17. Benoit wins the 'Rumble'.
  18. A Phenom-enal Rumble.
  19. Royal Rumble 2011.
  20. How do I get WWE HD on my HDTV.
  21. Royal Rumble 1988 Results.
  22. Royal Rumble 1988 Main Event Synopsis.
  23. Royal Rumble 1989 Results.
  24. Royal Rumble 1989 Main Event Synopsis.
  25. Royal Rumble 1990 Results.
  26. Royal Rumble 1990 Main Event Synopsis.
  27. Royal Rumble 1991 Results.
  28. Royal Rumble 1991 Main Event Synopsis.
  29. Royal Rumble 1992 Results.
  30. Royal Rumble 1992 Main Event Synopsis.
  31. Royal Rumble 1993 Results.
  32. Royal Rumble 1993 Main Event Synopsis.
  33. Royal Rumble 1994 Results.
  34. Royal Rumble 1994 Main Event Synopsis.
  35. Royal Rumble 1995 Results.
  36. Royal Rumble 1995 Main Event Synopsis.
  37. Royal Rumble 1996 Results.
  38. Royal Rumble 1996 Main Event Synopsis.
  39. Royal Rumble 1997 Results.
  40. Royal Rumble 1997 Main Event Synopsis.
  41. Royal Rumble 1998 Results.
  42. Royal Rumble 1998 Main Event Synopsis.
  43. Austin wins predictable Rumble.
  44. Royal Rumble 1999 Results.
  45. 45,0 45,1 Royal Rumble 1999 Main Event Synopsis.
  46. Morrison wins Rumble, Rock champ again.
  47. Royal Rumble 2000 Results.
  48. 48,0 48,1 Royal Rumble 2000 Main Event Synopsis.
  49. Rocky wins the Rumble, A bloody Triple H defeats Cactus Jack.
  50. Royal Rumble 2001 Results.
  51. Royal Rumble 2001 Main Event Synopsis.
  52. Surprises dominate Rumble 2001.
  53. Royal Rumble 2002 Results.
  54. Royal Rumble 2002 Main Event Synopsis.
  55. Rumble 2002 stumbles, Triple H wins WrestleMania spot.
  56. Royal Rumble 2003 Results.
  57. Royal Rumble 2003 Main Event Synopsis.
  58. Royal Rumble 2004 Results.
  59. Royal Rumble 2004 Main Event Synopsis.
  60. Benoit wins the 'Rumble'.
  61. Royal Rumble 2005 Results.
  62. Royal Rumble 2005 Main Event Synopsis.
  63. Batista claims the Rumble.
  64. Royal Rumble 2006 Results.
  65. Royal Rumble 2006 Main Event Synopsis.
  66. Mysterio claims Rumble; Cena reigns again.
  67. Royal Rumble 2007 Results.
  68. Royal Rumble 2007 Main Event Synopsis.
  69. Old guard dominates Rumble.
  70. Royal Rumble 2008 Results.
  71. Royal Rumble 2008 Main Event Synopsis.
  72. Cena wins Rumble in surprise return.
  73. Royal Rumble 2009 Results.
  74. Royal Rumble 2009 Main Event Synopsis.
  75. Royal Rumble 2010 Results.
  76. 76,0 76,1 Royal Rumble 2010 Main Event Synopsis.
  77. Upcoming dates for WWE PPV events in 2011.
  78. WWE presents Royal Rumble, 01-29-2012.
  79. Sheamus won the 30-Man Royal Rumble Match.
  80. WWE Champion CM Punk def. Dolph Ziggler (Special Guest Referee John Laurinaitis).
  81. Royal Rumble 2013 results.
  82. John Cena won the 30-Man Royal Rumble Match.
  83. The Rock def. WWE Champion CM Punk.
  84. Batista won the 30-Man Royal Rumble Match.
  85. Royal Rumble 2014 results.
  86. Royal Rumble (2015)#Results
  87. WWE Reveals Details On The 2016 Royal Rumble And Fastlane Pay-Per-Views.
  88. 88,00 88,01 88,02 88,03 88,04 88,05 88,06 88,07 88,08 88,09 88,10 88,11 88,12 88,13 88,14 Royal Rumble Statistics and Facts.
  89. 89,0 89,1 Royal Rumble Statistics and Facts.
  90. Royal Rumble 2001.
  91. Royal Rumble 1989.
  92. Royal Rumble 1997.
  93. Royal Rumble 2011.
  94. The 30 Best Rumbers ever #1 Shawn Michaels.
  95. The Royal Rumble stat pack.
  96. The 30 best Rumblers ever – Page 27.
  97. 97,0 97,1 97,2 97,3 97,4 the History of Professional Wrestling Vol 2: WWF 1990 – 1999. . 
  98. WWE Smackdown 2004.
  99. WWE Raw 2008.
  100. WWE Raw 2011.
  101. Royal Rumble 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]