Rozchodnik ościsty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rozchodnik ościsty
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd Saxifraganae
Rząd skalnicowce
Rodzina gruboszowate
Rodzaj rozchodnik
Gatunek rozchodnik ościsty
Nazwa systematyczna
Sedum rupestre L.
Sp. Pl. 431 1753[3]
Synonimy
  • Sedum reflexum L.[3]
Pęd kwiatowy

Rozchodnik ościsty (Sedum rupestre L., właśc. Petrosedum rupestre (L.) P.V. Heath[4]) – gatunek rośliny należący do rodziny gruboszowatych. Pochodzi z Europy oraz Kaukazu[5]. Na stanowiskach naturalnych występuje również w Polsce. W wielu krajach jest uprawiany jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Pędy kwiatonośne, o wysokości do 30 cm, nieliczne, początkowo haczykowato zagięte oraz słabo ulistnione. Pędy płonne gęsto ulistnione i sinawozielone, płożące się, tworzą gęste darnie.
Liście
Grube, równowąskowałeczkowate, w nasadzie u spodu z tępym wyrostkiem.
Kwiaty
Duże, złocistożółte lub cytrynowożółte, zebrane w szczytowe baldachogrona.
Owoce
Wzniesiony mieszek.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie na skałach, piaszczyskach i w lasach sosnowych. Kwitnie od czerwca do sierpnia, zapylany jest przez owady.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna. Tworzy bardzo ładne, jasnozielone kępy szczelnie zakrywające podłoże. Podczas kwitnienia pokrywa się dywanem kwiatów bardzo chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Rozmnaża się z sadzonek, Nie ma wymagań co do gleby, wytrzymuje dobrze suszę. Najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku. Rozmnaża się go poprzez sadzonki wiosną i latem[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-07-11] (ang.).
  3. a b The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  4. Kadereit J. W., Albach D. C., Ehrendorfer F., Galbany-Casals M. i inni. Which changes are needed to render all genera of the German flora monophyletic?. „Willdenowia”. 46, s. 39 – 91, 2016. DOI: 10.3372/wi.46.46105. 
  5. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  6. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Halina Strzelecka (red.), Józef Kowalski (red.): Encyklopedia zielarstwa i ziołolecznictwa. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13132-2.