Rozwar wielkokwiatowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rozwar wielkokwiatowy
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd astropodobne
Rząd astrowce
Rodzina dzwonkowate
Rodzaj rozwar
Gatunek rozwar wielkokwiatowy
Nazwa systematyczna
Platycodon grandiflorus (Jacq.) A.DC.
Synonimy
  • Campanula glauca Thunb.
  • Campanula grandiflora Jacq.
  • Platycodon glaucus (Thunb.) Nakai[3].

Rozwar wielkokwiatowy (Platycodon grandiflorus) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny dzwonkowatych. Należy do monotypowego rodzaju Platycodon[3][4][5]. Występuje w stanie dzikim w Azji wschodniej (od Chin, poprzez południowo-wschodnią Syberię, Daleki Wschód Rosji, Półwysep Koreański po Japonię[5]. Poza tym rozprzestrzeniony w uprawie; uprawiany także w Polsce[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina o wysokości do 50 cm. Pęd ma nagi, sinawozielony[6].
Liście
Naprzeciwległe, lancetowate, jajowate, brzeg blaszki liściowej ząbkowany[6].
Kwiaty
Kwiaty są pięciokrotne, duże, o średnicy do 5 cm. Korona zrosłopłatkowa, szeroko dzwonkowata, koloru niebieskiego do fioletowego[6], u odmian uprawnych też białego i różowego[7].
Owoc
Torebka otwierająca się 5 ząbkami międzyległymi wobec działek kielicha[6].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kwitnie w lipcu i sierpniu. Owoce dojrzewają od sierpnia do września[5]. Rośnie w miejscach nasłonecznionych w zbiorowiskach bylin, w zaroślach i rzadziej w widnych miejscach w lasach. W górach nie przekracza 200 m n.p.m.[5]

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja systematyczna

Rodzaj w obrębie rodziny dzwonkowatych Campanulaceae klasyfikowany jest do podrodziny Campanuloideae[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina lecznicza na Dalekim Wschodzie[6] – w Chinach stosowana jest jako lek na przeziębienie i grypę. W Japonii suszone ziele dodawane jest do mieszanek ziołowych aromatyzujących likiery. W Korei korzenie są jadane (zwane tam toraji)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-04-14] (ang.).
  3. a b c Genus: Platycodon A. DC.. W: Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy) [on-line]. USDA, Agricultural Research Service, National Plant Germplasm System. [dostęp 2019-07-12].
  4. a b David J. Mabberley: Mabberley's Plant-Book. Cambridge University Press, 2017, s. 729. ISBN 978-1-107-11502-6.
  5. a b c d Platycodon grandiflorus. W: Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2019-07-12].
  6. a b c d e f Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski: Botanika Systematyka. Wyd. 10. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 777. ISBN 83-01-10951-3.
  7. Beata Grabowska, Tomasz Kubala: Encyklopedia bylin, tom II. Poznań: Zysk i s-ka, 2012, s. 692-693. ISBN 978-83-7506-846-7.