Ruch Reformatorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ruch Reformatorski
Lider Olivier Chastel
Data założenia 2002
Adres siedziby Av. de la Toison d'Or
84–86 1060 Bruksela
Ideologia polityczna liberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Liberalna
Europejska Grupa
Parlamentarna
ALDE[1]
Barwy niebieska
strona oficjalna

Ruch Reformatorski (fr. Mouvement réformateur, MR) – belgijska, frankofońska partia polityczna o profilu liberalnym i federacyjnym charakterze, działająca na terenie Walonii.

Podstawą powołania MR stała się współpraca wyborcza z 1995 i 1999 między walońskimi centrystami z Partii Reformatorsko-Liberalnej (Parti réformateur libéral, PRL) i Demokratycznym Frontem Frankofonów (Front démocratique des francophones, FDF), reprezentującym głównie francuskojęzycznych mieszkańców Brukseli. Ruch Reformatorski utworzono w 2002 jako ścisły sojusz polityczny PRL, FDF, a także chadeckiego Obywatelskiego Ruchu na rzecz Zmian (Mouvement des citoyens pour le changement, MCC) oraz działającej we wspólnocie niemieckojęzycznej Partii na rzecz Wolności i Postępu (Partei für Freiheit und Fortschritt, PFF)[2]. Szyld PRL, największego ugrupowania federacji, przestał być wkrótce stosowany (jej działacze występują jako przedstawiciele MR), pozostałe formacje zachowały w ramach koalicji autonomię organizacyjną.

Ruch Reformatorski od początku współtworzył kolejne rządy Guya Verhofstadta, Yves'a Leterme, Hermana Van Rompuya i ponownie Yves'a Leterme. W latach 2004–2009 jeden z jego liderów, Louis Michel, reprezentował Belgię w Komisji Europejskiej.

MR należy do Partii Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów, natomiast MCC działa w Europejskiej Partii Demokratycznej.

W 2011 partia FDF w trakcie kryzysu politycznego związanego z tworzeniem nowego rządu zdecydowała się opuścić federację[3]. W 2011 partia weszła do koalicji rządowej popierającej rząd, na czele którego stanął waloński socjalista Elio Di Rupo.

W 2014 po kolejnych wyborach krajowych i kilkumiesięcznych negocjacjach reformatorzy dołączyli do nowej koalicji rządowej, której premierem został ich lider Charles Michel[4].

Wyniki wyborcze[edytuj]

Wybory do Izby Reprezentantów[5][6]:

  • 1995: 10,3% głosów, 18 mandatów – kartel wyborczy PRL i FDF
  • 1999: 11,1% głosów, 18 mandatów – kartel wyborczy PRL, FDF i MCC
  • 2003: 11,4% głosów, 23 mandaty
  • 2007: 12,5% głosów, 24 mandaty
  • 2010: 9,3% głosów, 18 mandatów[7]
  • 2014: 9,6% głosów, 20 mandatów

Przewodniczący[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy