Ruch dla Francji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ruch dla Francji
Lider Philippe de Villiers
Data założenia 1994
Ideologia polityczna narodowy konserwatyzm, eurosceptycyzm
Barwy niebieski
Strona internetowa

Ruch dla Francji (fr. Mouvement pour la France, MPF) – francuska narodowo-konserwatywna i eurosceptyczna partia polityczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nowe ugrupowanie powstało na kongresie z 20 listopada 1994. Założył jej eurodeputowany Philippe de Villiers, który w czerwcu tego samego roku był liderem komitetu Majorité pour l'Autre Europe w wyborach do Parlamentu Europejskiego, który zajął trzecie miejsce z wynikiem ponad 12% głosów. Grupa ta skupiała część działaczy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, krytykujących proeuropejski kurs tej partii.

Lider MPF w 1995 wystartował w wyborach prezydenckich, uzyskując w pierwszej turze poparcie na poziomie 4,7%. Partia nie odniosła sukcesów w głosowaniach do Zgromadzenia Narodowego w 1997 (1 mandat w ramach wspólnego komitetu z CNI) i regionalnym w 1998 (łącznie 14 radnych w regionach w skali kraju). W 1999 sprzymierzyła się z nowo powstałym neogaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Francji, założonym przez Charles’a Pasquę. Lista RPFIE zajęła drugie miejsce w eurowyborach, wyprzedzając obie formacje centroprawicowe.

W listopadzie 1999 MPF wziął udział w kongresie RPF, jednak do rozłamu i reaktywacji ruchu jako samodzielnej formacji doszło już w lipcu 2000. Dwa lata później MPF wygrał w dwóch okręgach do Zgromadzenia Narodowego, zaś w 2004 wprowadził trzech posłów do Parlamentu Europejskiego.

Philippe de Villiers w 2002 po raz drugi wziął udział w wyborach prezydenckich. Otrzymał około 2,2% głosów, publicznie deklarując poparcie dla Nicolasa Sarkozy’ego w drugiej turze. Dwóch kandydatów MPF w wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskało mandaty poselskie, startując z poparciem Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Również dwa mandaty MPF wywalczył w 2007, a po unieważnieniu wyborów w okręgu Joëla Sarlota wybory uzupełniające wygrał inny przedstawiciel ruchu, były eurodeputowany Dominique Souchet.

W 2009 MPF podpisał porozumienie z partią Łowiectwo, Wędkarstwo, Przyroda, Tradycja celem wystawienia wspólnych list do Parlamentu Europejskiego pod szyldem Libertasu. W wyborach tych jedyny mandat z listy komitetu uzyskał przywódca MPF. W 2012 ruch uzyskał jednego przedstawiciela w Zgromadzeniu Narodowym XIV kadencji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]