Rudolf Leroch-Orlot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rudolf Leroch-Orlot
Rudolf Leroch
Orlot
Ilustracja
Rudolf Leroch-Orlot (1934)
pułkownik korpusu kontrolerów pułkownik korpusu kontrolerów
Data i miejsce urodzenia 23 lub 24 grudnia 1893
Lwów
Data śmierci 1978
Przebieg służby
Lata służby 19141949
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty Legionów
68 Pułk Piechoty
28 Pułk Piechoty
10 Pułk Artylerii Polowej
Biuro Pers. MSWoj.
2 Korpus Polski
Stanowiska adiutant batalionu
dowódca batalionu
dowódca dywizjonu
komendant p.w.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kawaler Orderu Orła Białego (Serbia)

Rudolf Ignacy Leroch-Orlot[1], właśc. Rudolf Leroch, ps. „Orlot” (ur. 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie, zm. 1978) – oficer Legionów Polskich, Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, w 1964 mianowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie, działacz kulturalny, społeczny oraz emigracyjny w Argentynie.

Portret ppor. Lerocha-Orlota autorstwa H. Hetza-Barwińskiego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23[2][3][4][5] lub 24 grudnia 1893 we Lwowie[6][7]. Był synem Marcina i Amelii z domu Krzyżak[6][7]. Od 1911/1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie[6][7]. Wówczas współpracował na polu niepodległościowym z organizacją „Młoda Serbia”[8]. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując absolutorium oraz kształcił się na Wydziale Filozoficznym UJ, ukończył studia na Akademii Handlowej w Krakowie[6][9][7].

Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich[7]. Od sierpnia 1914 służył w oddziałach strzeleckich 1 Pułku Piechoty w składzie I Brygady, najpierw jako trębacz I batalionu, a od 20 października 1914 był adiutantem batalionu[6][7][10]. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty 12 listopada 1914[7]. Odniósł rany 21 sierpnia 1915 pod Kowalikami[6][7]. Po odbyciu leczenia służył w macierzystym pułku[7]. W 1917 z ramienia Legionów przebywał w Wiedniu i ponownie współdziałał z ruchem „Młoda Serbia”[8]. Po kryzysie przysięgowym z 1917 został internowany[6][7]. Po odzyskaniu wolności działał w Polski Organizacji Wojskowej[6][7]. Służbę legionową zakończył w stopniu porucznika[7].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918[7]. Służył w szeregach 5 Pułku Piechoty Legionów i 68 Pułku Piechoty[6][7]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej[10]. 20 sierpnia 1921 Naczelnik Państwa zezwolił mu na przybranie nazwiska „Orlot” do nazwiska rodowego „Leroch”. W 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty[11][7]. Jako kapitan Wojska Polskiego został osadnikiem wojskowym osadzie Wilja (gmina Katerburg, powiat krzemieniecki, województwo wołyńskie)[12][13]. W 1923 był oficerem rezerwowym 28 Pułku Piechoty w Łodzi[14]. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii i zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[15][7]. W 1924 był żołnierzem rezerwowym przydzielonym do 10 Pułku Artylerii Polowej w Łodzi jako oficer zatrzymany w służbie czynnej[16]. W 1925 został przemianowany na oficera zawodowego i zweryfikowany jako kapitan służby czynnej artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[17][18]. Pełnił stanowisko dowódcy batalionu celnego[6]. Na przełomie lat 20. i 30. był oficerem 10 Pułku Artylerii Polowej[19][20]. W 1929 został awansowany na stopień majora artylerii[21]. Zaprojektował odznakę 10 Pułku Artylerii Polowej (zatwierdzona 17 września 1927)[22] oraz był autorem monografii opisującej historię 10 Pułku Artylerii Polowej (wydana w 1929)[23]. Przed 1929 był dowódcą I dywizjonu w 10 Pułku Artylerii Polowej[8]. W trakcie 1929 na kilka miesięcy został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko Szefa Wydziału Biura Personalnego[8]. W 1930 był komendantem przysposobienia wojskowego artyleryjskiego w Łodzi[24]. W Łodzi udzielał się aktywnie w życiu artystyczno-teatralnym oraz na polu działalności społecznej[25][8][26][27]. Wspierał wiele z organizowanych imprez artystycznych w mieście, występował jako prelegent podczas uroczystości patriotycznych[27][28]. Był działaczem łódzkiego Towarzystwa Operowego[29], a 15 września 1926 został wybrany kierownikiem administracyjnym tegoż[30][31][32][33][34]. Został członkiem sekcji wykonawczej prezydium organizującego bieg myśliwskim św. Huberta 3 listopada 1929 i uczestniczył w nim jako Master[35][36][37]. W lutym 1930 został wybrany członkiem zarządu Łódzkiego Klubu Lotniczego, a 8 marca 1930 jego sekretarzem generalnym[38][39].

W styczniu 1931 został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów kontrolerów w stopniu majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 1. lokatą oraz przydzielony do Korpusu Kontrolerów w Warszawie[40][27][6]. Służbę w Korpusie Kontrolerów pełnił do 1939 [41]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów[7].

Podczas II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, był żołnierzem 2 Korpusu Polskiego[10]. Po wojnie pozostał na emigracji. 12 kwietnia 1949 wraz z żoną Bronisławą i synem Krzysztofem przybył na statku „Highland Brigade” do Buenos Aires w Argentynie, gdzie osiadł[42][7][43]. W Argentynie działał na polu kombatanckim i polonijnym. Był wieloletnim prezesem Koła Legionistów i P.O.W.[44][45], wiceprezesem Związku Polaków, członkiem i założycielem Towarzystwa Miłośników Historii w Buenos Aires[10]. W 1967 w Argentynie zorganizował obchody 100. rocznicy urodzin Marszałka Józefa Piłsudskiego[7]. W 1964 Prezydent RP na uchodźstwie mianował go pułkownikiem w korpusie kontrolerów[46].

Zmarł w 1978[10]. Jego żoną od 1923 była Bronisława Olecka z domu Skrzywan[6], przedwojenna śpiewaczka operowa-sopranistka w Łodzi, prowadząca tam szkołę śpiewu solowego[47][48][8].

Portret rysunkowy ppor. Legionów Polskich Rudolfa Lerocha-Orlota autorstwa Henryka Hetza-Barwińskiego był jedną z 20 humorystycznie przedstawionych podobizn polskich legionistów, które ukazały się w albumie pt. Woyska polskiego konterfektow gładkich 20 gwoli uciechy komilitonow swoich wyimaginował - a gwoli pozytku nierycerskiego pospolstwa w tysiaczney mnogosci wytłoczyc zezwolił. Spuściznę po płk. Lerochu-Orlocie przejęła Polska Misja Katolicka w Argentynie[49].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Powojenne Dzienniki Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej wydawane przez władze RP na uchodźstwie wskazywały tożsamość Rudolf Ignacy Leroch-Orlot. Przedwojenne Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 podawały formę tożsamości Rudolf Ignacy Orlot-Leroch.
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384, 461, 1019.
  3. Lista starszeństwa oficerów artylerii. „Przegląd Artyleryjski”. 6, s. 614, 1929. 
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294, 433, 986.
  5. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-04-08].
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 419.
  7. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Rudolf Leroch. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-04-05].
  8. a b c d e f g Odznaczenie majora Leroch-Orlota. „Hasło Łódzkie”, s. 8, Nr 238 z 31 sierpnia 1929. 
  9. Rudolf Leroch-Orlot. infolotnicze.pl. [dostęp 2017-04-08].
  10. a b c d e Rudolf Leroch-Orlot. pilsudski.org.uk. [dostęp 2017-04-08].
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 472.
  12. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. [dostęp 2017-04-08]. s. 108.
  13. Rudolf Leroch. kresy-siberia.org. [dostęp 2017-04-08].
  14. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 207.
  15. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 764.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 655.
  17. Dział urzędowy. Przemianowanie na oficerów zawodowych. „Przegląd Artyleryjski”. 7/8, s. 280, 1925. 
  18. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 461.
  19. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384.
  20. Wręczenie odznak pułkowych przedstawicielom samorządu łódzkiego. „Głos Poranny”, s. 8, Nr 270 z 3 listopada 1929. 
  21. Awanse oficerów garnizonu łódzkiego. „Ilustrowana Republika”, s. 5, Nr 92 z 5 kwietnia 1929. 
  22. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 242-243.
  23. Z dziejów Łodzi. „Ilustrowana Republika”, s. 5, Nr 222 z 14 sierpnia 1938. 
  24. Młodzież szkolna przy armatach. Echa ostatniej defilady. „Echo”, s. 4, Nr 122 z 6 maja 1930. 
  25. Wielki wieczór artystyczny „Świata Literackiego i Teatralnego”. „Łódzkie Echo Wieczorne”, s. 8, Nr 100 z 30 kwietnia 1926. 
  26. Imieniny marszałka Piłsudskiego. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 77 z 19 marca 1930. 
  27. a b c Życie wojska. Zmiany i przeniesienia. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 54 z 24 lutego 1931. 
  28. Sprostowanie. „Hasło Łódzkie”, s. 5, Nr 70 z 12 marca 1930. 
  29. Z łódzkiego Tow. Operowego. „Ilustrowana Republika”, s. 12, Nr 176 z 27 czerwca 1926. 
  30. Nowy zarząd łódzkiego Towarzystwa Operowego. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 267 z 26 września 1926. 
  31. Towarzystwo Operowe w obliczu nowego sezonu. „Rozwój”, s. 3, Nr 266 z 27 września 1926. 
  32. Towarzystwo Operowe w obliczu nowego sezonu. „Express Wieczorny Ilustrowany”, s. 3, Nr 289 z 18 października 1927. 
  33. Z Towarzystwa Operowego. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 35 z 20 października 1927. 
  34. Z Towarzystwa Operowego. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 60 z 14 listopada 1927. 
  35. Bez względu na pogodę odbędzie się bieg myśliwski św. Huberta. „Echo”, s. 5, Nr 267 z 3 listopada 1929. 
  36. Dzisiejsze biegi myśliwskie św. Huberta. „Głos Poranny”, s. 11, Nr 270 z3 listopada 1929. 
  37. Bieg myśliwski św. Huberta. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 303 z 4 listopada 1929. 
  38. Skład osobowy klubu lotniczego w Łodzi. „Echo”, s. 5, Nr 70 z 12 marca 1930. 
  39. Łódź przed najdonioślejszym wydarzeniem sportowym. Organizacja Klubu Lotniczego. „Hasło Łódzkie”, s. 7, Nr 71 z 13 marca 1930. 
  40. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 9.
  41. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294, 433.
  42. Immigration to Argentina. Passenger list of the ship Highland Brigade arriving to Buenos Aires on Apr 12, 1949 (ang.). hebrewsurnames.com. [dostęp 2017-04-08].
  43. Polacy w Argentynie. Rudolf Leroch. docplayer.pl. [dostęp 2017-04-08].
  44. Argentyna. Biblioteka Polska im. Ignacego Domeyki. archiwa.gov.pl. [dostęp 2017-04-08].
  45. Polish community organisations. Argentina (ang.). archiwa.gov.pl. [dostęp 2017-04-08].
  46. Dembiński 1969 ↓, s. 17.
  47. Widowiska, koncerty i zabawy. Z filharmonii. „Głos Polski”, s. 6, Nr 86 z 27 marca 1926. 
  48. Szkoła śpiewu solowego Br. Oleckiej. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 236 z 26 sierpnia 1926. 
  49. Anna Krochmal: Instytucje polskie poza krajem – ich zbiory i współpraca z naczelną dyrekcją Archiwów Państwowych. W: W. Walczak, K. Łopatecki (red.): Stan badań nad wielokulturowym dziedzictwem dawnej Rzeczypospolitej. T. II. Białystok: 2010, s. 144.
  50. Rudolf Leroch-Orlot. Zasady gospodarki amunicją. „Przegląd Piechoty”. 3, s. 353-375, 1937. 
  51. Bibliografia. Czasopisma polskie 37 r.. „Przegląd Artyleryjski”. 4, s. 624, 1937. 
  52. Łodzianie odznaczeni „Krzyżem Niepodległości”. „Głos Poranny”, s. 8, Nr 23 z 23 stycznia 1931. 
  53. a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294.
  54. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 8, Nr 2 z 20 kwietnia 1966. 
  55. Odznaczeni łodzianie. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 81 z 21 marca 1928. 
  56. Złote, srebrne i bronzowe krzyże zasługi dla oficerów garnizonu łódzkiego. „Hasło Łódzkie”, s. 8, Nr 229 z 19 sierpnia 1928. 
  57. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 304.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]