Rudolf Ostrihansky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Ostrihansky
Ilustracja
kpt. Rudolf Ostrihansky (8 pap)
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1895
Kopki
Data i miejsce śmierci 5 października 1963
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1914 - 1945
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki 8 pułk artylerii polowej
28 pułk artylerii polowej
Oficerska Szkoła Artylerii
Centrum Wyszkolenia Artylerii
8 pułk artylerii ciężkiej
4 pułk artylerii ciężkiej
28 pułk artylerii lekkiej
Związek Walki Zbrojnej
Armia Krajowa
Stanowiska wykładowca w Centrum Wyszkolenia Artylerii
dowódca dywizjonu artylerii
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
komendant okręgu ZWZ
komendant okręgu AK
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska (czterokrotnie)
Rok 1921 - płk Juliusz Rómmel (siedzi drugi z prawej) i kpt. Rudolf Ostrihanski (siedzi pierwszy z lewej) wśród oficerów Wojska Polskiego (zbiory Rudolfa Ostrihansky'ego).

Rudolf Ostrihansky (ur. 25 lipca 1895 r.[a] w Kopkach, zm. 5 października 1963 r. we Wrocławiu) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Był synem Ludwika, absolwenta Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu, i Aranki z domu Denéf. Uczęszczał do gimnazjum w Jarosławiu, Gorlicach i Gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie. W 1914 roku w Wiedniu złożył maturę.

Od listopada 1914 r. służył w cesarskiej i królewskiej Armii, jako jednoroczny ochotnik (ze stopniem fähnricha). W 1915 roku ukończył szkołę podchorążych artylerii w Sopron. Następnie walczył na Bałkanach i we Włoszech, w bitwach nad Isonzo. Zakończył służbę w stopniu porucznika.

Od 16 listopada 1918 roku służył w Wojsku Polskim. Uczestnik walk w obronie Lwowa i wojny z bolszewikami. Do końca tej wojny zajmował stanowisko dowódcy baterii, a w roku 1921 został pełniącym obowiązki dowódcy dywizjonu[1]. W dniu 12 lutego 1921 roku został mianowany na stopień kapitana. Na dzień 1 czerwca 1921 r. pełnił służbę w 8 pułku artylerii polowej[2]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 r. i 229 lokatą w korpusie oficerów artylerii (służył wówczas w 28 pułku artylerii polowej)[3]. W roku 1922 ponownie dowodził baterią i szkolił się na kursie w Grudziądzu. Na kursach doszkalających przebywał również w roku 1923 i 1924 (kurs dowódców dywizjonów i baterii)[1]. W roku 1923 zajmował 217 lokatę wśród kapitanów artylerii w swoim starszeństwie[4] i nadal pełnił służbę w 28 pap[5]. W roku 1924 jako nadetatowy oficer 28 pułku artylerii polowej pełnił służbę w Oficerskiej Szkole Artylerii[6], zajmując w tym czasie 71 lokatę w swoim starszeństwie[7]. W latach 1925 - 1926 nadal zajmował stanowisko wykładowcy w Oficerskiej Szkole Artylerii. Według sporządzonej wówczas opinii Rudolf Ostrihansky był bardzo dobrym oficerem i wykładowcą, nie nadającym się jeszcze na dowódcę dywizjonu[1].

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 12 kwietnia 1927 r. (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 r.) został awansowany na stopień majora, ze starszeństwem od 1 stycznia 1927 roku i 20 lokatą w korpusie oficerów artylerii[8]. W 1928 roku mjr Rudolf Ostrichansky (jako oficer 28 pap) znajdował się w kadrze oficerów artylerii i posiadał przydział do Centrum Wyszkolenia Artylerii[9]. Zajmował wówczas 19 lokatę wśród majorów ze swego starszeństwa[10].

W okresie międzywojennym był między innymi wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, dowódcą dywizjonu w 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu (z dniem 3 sierpnia 1931 r. major Ostrihansky został przesunięty ze stanowiska dowódcy II dywizjonu 8 pac, na stanowisko dowódcy I dywizjonu tegoż pułku)[11] oraz zastępcą dowódcy 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi. W roku 1932 zajmował 17 lokatę pośród majorów artylerii w swoim starszeństwie[12] (pełnił wówczas służbę w 4 pułku artylerii ciężkiej)[13].

Do stopnia podpułkownika awansowany został ze starszeństwem od 19 marca 1938 roku i 2 lokatą w korpusie oficerów artylerii[14].

W kampanii wrześniowej 1939 roku, w stopniu podpułkownika, dowodził 28 pułkiem artylerii lekkiej (stacjonującym w Zajezierzu k. Dęblina), a następnie artylerią dywizyjną 28 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji Modlina przeszedł do konspiracji. Od marca 1940 roku był komendantem Okręgu Związku Walki Zbrojnej Poznań, a po dekonspiracji (od września 1941 roku) - komendantem Okręgu ZWZ-AK Pomorze. Aresztowany został 13 maja 1943 r. Od lata 1944 roku przebywał w obozie koncentracyjnym Stutthof. Zbiegł z obozu w czasie jego ewakuacji. Po wojnie prowadził gospodarstwo rolne pod Radomiem.

Kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Polonia Restituta, trzykrotnie odznaczony Orderem Virtuti Militari (za I wojnę światową, za II wojnę światową i za działalność konspiracyjną) oraz trzykrotnie Krzyżem Walecznych.

30 grudnia 1922 roku zawarł związek małżeński z Marią Walerią Gierycz (1898–1963), z którą miał czworo dzieci: Arankę Kiszynę (1924–2008, adwokatka), Teresę Osiecką (ur. 1926, polonistkę i bibliotekarkę), Andrzeja (ur. 1929, inżyniera metalurga) i Rudolfa (ur. 1929, inżyniera górnika).

Zmarł na zawał we Wrocławiu, pochowany został w Radomiu.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. „Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 r.” jako datę urodzenia Rudolfa Ostrihansky'ego podaje dzień 27 lipca 1895 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]