Rudolf Prich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rudolf Prich
Rudolf Prich
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1881
Opawa
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Lata służby 1902-1935
1939-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska szef sztabu DOK VI,
d-ca 26 Dywizji Piechoty,
komendant
• Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii
Centrum Wyszkolenia Artylerii,
d-ca obrony obszaru Lwowa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Rudolf Prich[1] (ur. 6 sierpnia 1881 w Opawie, zm. 1940) – podpułkownik dyplomowany Cesarskiej i Królewskiej Armii oraz generał dywizji Wojska Polskiego. Ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1902 był oficerem artylerii w armii austro-węgierskiej. Walczył na frontach I wojny światowej. 25 lipca 1918 został mianowany szefem Oddziału XX Ministerstwa Wojny w Wiedniu.

15 kwietnia 1919 został przyjęty w stopniu podpułkownika do Wojska Polskiego i przydzielony do Naczelnego Dowództwa WP. W czerwcu 1919 objął stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”, a w grudniu – szefa Oddziału I Sztabu Naczelnego Dowództwa. W kwietniu 1920 został przeniesiony do Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa Oddziału I. W styczniu 1922 objął dowództwo 26 Dywizji Piechoty. 1 września 1923 został wyznaczony na stanowisko komendanta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie[2].

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na stopień generała brygady ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 8 lokatą w korpusie generałów[3]. Podczas przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie władz legalnych[4]. Od lipca 1926 do września 1935 pełnił funkcję komendanta Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu.

1 stycznia 1928 Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go do stopnia generała dywizji ze starszeństwem z dn. 1 stycznia 1928 i lokatą 2 w korpusie generałów[5]. 31 grudnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku i następnie zamieszkał we Lwowie.

11 września 1939 gen. broni Kazimierz Sosnkowski mianował go dowódcą obrony obszaru Lwowa, sięgającego od Rawy Ruskiej po Dniestr (lub nawet Karpaty). Już następnego dnia gen. Prich osobiście kierował kontratakiem przeprowadzonym przez oddział Policji Państwowej i pluton z Batalionu Wartowniczego Nr 61 na niemiecką grupę pościgową płk Ferdinanda Schörnera z 1 Dywizji Górskiej, która wjechała do miasta ulicą Gródecką. Od 16 września, po rozwiązaniu dowództwa obrony obszaru Lwowa, pozostawał w dyspozycji gen. bryg. Władysława Langnera, dowódcy obrony Lwowa.

W 1993 przyjęto błędną wersję, według której po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną generał miał opuścić miasto, i że pod koniec września 1939 został zastrzelony przez Sowietów we wsi Jasienów Polny, między Horodenką a Śniatyniem przy granicy z Rumunią i tam pogrzebany[6]. W 1994 okazało się bowiem, że nazwisko generała figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej pod numerem 2392. Powyższy dokument wskazuje, że generał został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu, prawdopodobnie na Zamarstynowie, a zamordowano go na terenie Ukrainy po 5 marca 1940[1]. Dokładne miejsce i bliższe okoliczności śmierci w dalszym ciągu pozostają nieznane[7]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • Pułkownik dyplomowany – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
  • Generał brygady – 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 8 lokatą
  • Generał dywizji – 1 stycznia 1928 ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 2 lokatą

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 W bazie Indeks Represjonowanych Ośrodka "Karta" występuje pod nazwiskiem "Prih" i datą śmierci: 1940.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 57 z 30.08.1923 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 32 z 02.04.1924 r.
  4. Stanisław Haller, Wypadki warszawskie od 12 do 15 maja 1926 r., Kraków 1926, s. 34.
  5. Zarządzenie Prezydenta RP z 1 stycznia 1928 w: Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 02.01.1928 r., s. 1
  6. Zdzisław Nicman, Czy prochy gen. Pricha będą ekshumowane? (...).
  7. Zdzisław Nicman, Gen. Prich na "liście Śnieżki"
  8. 10 listopada 1933 „za zasługi na polu szkolnictwa wojskowego” M.P. z 1933 r. Nr 259, poz. 277
  9. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 28.
  10. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 92, 93. ISBN 83-60353-11-5.
  • Zdzisław Nicman, Gen. Prich na "liście Śnieżki". W Jasieniowie zastrzelono kogoś innego, "Polska Zbrojna", nr 26 (226), 1995
  • Zdzisław Nicman, Czy prochy gen. Pricha będą ekshumowane? Lwowski "Memoriał" wyjaśnił tajemnicę, "Polska Zbrojna", 4-6 lutego 1994
  • Zdzisław Nicman, Gen. dyw. Rudolf Prich (1881-1940), "Polska Zbrojna", nr 31, 1991
  • T. Kryska, S. Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, s. 261, ISBN 83-11-08262-6.