Rudzica (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°6′51″N 15°8′53″E
- błąd 39 m
WD 51°6'50"N, 15°9'14"E
- błąd 1985 m
Odległość 5 m
Rudzica
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat lubański
Gmina Siekierczyn
Wysokość 240-270[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 475[2]
Strefa numeracyjna 75
Tablice rejestracyjne DLB
SIMC 0192181
Położenie na mapie gminy Siekierczyn
Mapa konturowa gminy Siekierczyn, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Rudzica”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Rudzica”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Rudzica”
Położenie na mapie powiatu lubańskiego
Mapa konturowa powiatu lubańskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Rudzica”
Ziemia51°06′51″N 15°08′53″E/51,114167 15,148056

Rudzicawieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Siekierczyn. Jest ona położona na dawnym terenie zamieszkałym przez ludność niemiecką.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Rudzica to duża wieś łańcuchowa o długości około 2,5 km, leżąca na Pogórzu Izerskim, na Wysoczyznie Siekierczyńskiej, na wysokości około 240-270 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie jeleniogórskim.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

  • kościół filialny pw. św. Katarzyny, z XIV-XVIII w.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Cz. 2: M-Ż. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 294-297. ISBN 83-85773-61-4.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 104. [dostęp 11.9.2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]