Rufina Gaszewa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rufina Gaszewa
Руфина Гашева
podpułkownik lotnictwa podpułkownik lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 14 października 1921
Wierchnije Czusowskije Gorodki
Data i miejsce śmierci 1 maja 2012
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941–1956
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne
Jednostki tzw. Nocne wiedźmy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyMedal „Za Zasługi Bojowe”Medal Weterana PracyMedal „Za obronę Kaukazu”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”

Rufina Siergiejewna Gaszewa (ros. Руфина Сергеевна Гашева, ur. 14 października 1921 we wsi Wierchnije Czusowskije Gorodki w powiecie permskim w guberni permskiej, zm. 1 maja 2012 w Moskwie) – radziecka lotniczka wojskowa, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieszkała w Permie, a od 1930 w Moskwie, do 1939 skończyła 10 klas szkoły, później studiowała na Wydziale Mechaniczno-Matematycznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. Od września 1941 służyła w Armii Czerwonej, w lutym 1942 skończyła kursy szturmanów (nawigatorów) przy wojskowej szkole pilotów w Engelsie, została skierowana do 46 Gwardyjskiego Nocnego Bombowego Pułku Lotniczego 325 Nocnej Bombowej Dywizji Lotniczej 4 Armii Powietrznej. Walczyła na Froncie Południowym (od maja do lipca 1942), Północno-Kaukaskim (od lipca do września 1942), w składzie Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego (od września 1942 do stycznia 1943), ponownie na Froncie Północno-Kaukaskim (od stycznia do listopada 1943), w składzie Samodzielnej Armii Nadmorskiej (od listopada 1943 do maja 1944) i 2 Froncie Białoruskim (od czerwca 1944 do maja 1945), brała udział w bitwie o Kaukaz, wyzwoleniu Kubania, operacji kerczeńsko-eltigeńskiej, krymskiej, mohylewskiej, białostockiej, osowieckiej, mławsko-elbląskiej, pomorskiej i berlińskiej w stopniu starszego porucznika. Wykonała 848 lotów bojowych na siłę żywą i technikę wroga. Po wojnie do października 1945 służyła jako szturman eskadry w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, w 1952 ukończyła Wojskowy Instytut Języków Obcych i została wykładowcą języków obcych w Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych. W 2000 otrzymała stopień podpułkownika. Została pochowana na Cmentarzu Wostriakowskim.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]