Rusocin (województwo pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rusocin
Pałac od ogrodu
Pałac od ogrodu
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat gdański
Gmina Pruszcz Gdański
Liczba ludności (2009[1]) 918
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 83-031 (poczta Łęgowo)
Tablice rejestracyjne GDA
SIMC 0169242
Położenie na mapie gminy Pruszcz Gdański
Mapa lokalizacyjna gminy Pruszcz Gdański
Rusocin
Rusocin
Położenie na mapie powiatu gdańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gdańskiego
Rusocin
Rusocin
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Rusocin
Rusocin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rusocin
Rusocin
Ziemia54°13′42″N 18°37′35″E/54,228333 18,626389
Strona internetowa miejscowości

Rusocin (niem. Russotschin) – duża osada w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Pruszcz Gdański, zamieszkiwana przez ok. 900 osób.

W latach 1945-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Historia[edytuj]

Rusocin sąsiaduje z miastem Pruszcz Gdański i jest jedną z najstarszych wsi tego rejonu. Pierwsze wzmianki historyczne o nim pochodzą z 1296 roku. W dokumentach jako właściciela wymieniono Woysława z Rusocina. Wiadomo, że był on chorążym gdańskim. Jak wynika ze źródeł, był on wówczas znaną osobistością.

Kiedy doszło do zatargu z Krzyżakami, Woysław dostał się do niewoli. Od 1311 roku Rusocin znalazł się pod panowaniem krzyżackim i należał do komturii gdańskiej. Właściciele tej posiadłości stali się sprzymierzeńcami Krzyżaków. Synowie Bolesława: Piotr i Bartłomiej odziedziczyli po ojcu dużą majętność. W 1342 roku dziedzice Rusocina odstąpili gdańszczanom kilka łąk w "celu założenia nowej dzielnicy". Po śmierci Bartłomieja cały majątek przejął Piotr. Piotr miał jednego syna Jana, który sprowadził do Polski zakonników z Pragi i w 1380 roku założył w Kartuzach klasztor.

Inną znaną postacią była Barbara z Rusocina, panna z klasztoru norbertanek żukowskich. Podczas wojny trzynastoletniej (1454–1456) z Krzyżakami właściciele majątku opowiedzieli się po stronie Zakonu.

Od XVII wieku Rusocin znalazł się w posiadaniu gdańskich patrycjuszy. Znani są nieliczni właściciele wsi, między innymi burmistrz Daniel Rudiger (1627), rodzina Giese (1691–1763) oraz rodzina Tiedemann (1763–1912).

Po rozbiorach Polski Rusocin znalazł się w rękach pruskich. Po podziale Pomorza Gdańskiego w 1816 roku na rejencję gdańską i kwidzyńską, w latach 1818–1824 dwór w Rusocinie był siedzibą nowo utworzonego powiatu Danzig. Jak podają źródła, we wsi znajdowała się cegielnia i dwa młyny.

Ze względu na swoją historię Rusocin jest stanowiskiem badań archeologicznych.

Zabytki[edytuj]

Pałac od strony podjazdu
Stajnia wyjazdowa z wozownią

Według rejestru zabytków NID[2] na listę zabytków wpisany jest zespół dworski i folwarczny z końca XVIII-XX w., nr rej.: A-1149 z 16.09.1996:

  • dwór, nr rej.: A-666 z 27.10.1973
  • park
  • folwark, XIX-XX w.: spichrz, stajnia, stajnia wyjazdowa z wozownią, chlewnia, obora i (nieistniejąca) studnia.

Barokowo-klasycystyczny dwór zbudowany został dla rodziny Tiedemannów ok. 1800. Parterowy budynek główny został założony na planie prostokąta, z dobudowanymi oficynami w obydwu narożnikach. Od północy do dworu przylegają budynki folwarczne. Cały zespół usytuowany jest w malowniczym parku krajobrazowym o powierzchni 13,5 ha. Park o francuskiej kompozycji rozciąga się po brzeg rzeki Kłodawy. Na jego terenie znajdują się dwa stawy.

Obiekt, stanowiący od grudnia 1996 do połowy 2012 własność gminy Pruszcz Gdański (wcześniej – Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), był jeszcze niedawno użytkowany jako przedszkole i mieszkania komunalne. Wystawiony na sprzedaż w cenie wywoławczej 5,15 mln zł (1,55 mln zł za budynki oraz 3,6 mln za prawo wieczystego użytkowania gruntów i wód przez 99 lat), dopiero w dziewiątym przetargu, 15 czerwca 2012, został zakupiony przez właściciela firmy Amber Gold za cenę nominalną 6,5 mln zł (zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami zastosowano jednak znaczne bonifikaty). Nabywca został zobowiązany do wykonania do 30 listopada 2013 remontu dachów magazynu zbożowego, 2 stajni (w jednej z nich, o rzadko spotykanej kubaturze, istniejące unikatowe sklepienia stropu zawaliły się częściowo latem 2013)[3], wozowni i dworu, a ponadto do remontu i odtworzenia ogrodzenia. Dodatkowo w ciągu 4 lat powinien nastąpić remont dworu i niezbędne prace pielęgnacyjne w parku. Ostateczny termin rewitalizacji i zagospodarowania nieruchomości upływa w 2025.[4][5] Ponieważ warunki umowy nie zostały dotrzymane (na konto sprzedającego wpłynęło tylko 750 tys. zł z tytułu sprzedaży zabudowań), gmina zaczęła naliczać kary umowne i będzie dążyć do rozwiązania umowy z wszelkimi konsekwencjami, do których zobowiązani byli nabywcy[6].

Transport i komunikacja[edytuj]

Nieopodal miejscowości znajduje się węzeł drogowy obwodnicy trójmiejskiej S6 i drogi krajowej nr 91, zaś kilkaset metrów obok węzeł drogowy DW226 i autostrady A1 (E75). Wykonane w 2013 pomiary ruchu na drodze krajowej nr 91 wykazały, że przez jej skrzyżowanie w Rusocinie z drogą do Cieplewa przejeżdżało 17 525 pojazdów na dobę[7]. Komunikację autobusową z Gdańskiem zapewniają linie 50, 51, 400, 401, 803 (3, K) oraz 841.

W miejscowości znajduje się tor kartingowy.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Wykaz ilościowy mieszkańców Gminy Pruszcz Gdański według miejscowości (stan na 12.11.2009 r.). [dostęp 2017-01-15].
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 30 września 2017; 2 miesiące temu. [dostęp 2017-01-15]. s. 34.
  3. Aleksandra Kozłowska "Na ratunek stajni w majątku Katarzyny i Marcina P." [dostęp 13.09.2013]
  4. "Zespół pałacowo-parkowy w Rusocinie ma wreszcie nowego właściciela", Dziennik Bałtycki-Echo Pruszcza 15 czerwca 2012
  5. Właściciel OLT Express i Amber Gold kupił pałacyk pod Gdańskiem, Gazeta Wyborcza Trójmiasto 18 czerwca 2012
  6. Co dalej z pałacem w Rusocinie? [dostęp 12.09.2013]
  7. Wawrzyniec Rozenberg "Duży ruch więcej aut", Dziennik Bałtycki - Echo Pruszcza 21 marca 2014

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Serwis informacyjny Rusocina – udostępnił materiały do artykułu na temat historii (przez Tadeusza Morkę, Janusza Chajewskiego i Piotra Chajewskiego)