Rybaczek wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rybaczek wielki
Megaceryle maxima[1]
(Pallas, 1769)
Samiec
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd kraskowe
Rodzina zimorodkowate
Podrodzina rybaczki
Rodzaj Megaceryle
Gatunek rybaczek wielki
Podgatunki
  • M. m. maxima Pallas, 1769
  • M. m. gigantea Swainson, 1837
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Rybaczek wielki[3] (Megaceryle maxima) – gatunek średniej wielkości ptaka występujący w Afryce, obok kukabury chichotliwej największy przedstawiciel rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae)[4].

Samica z pochwyconą zdobyczą

Charakterystyka gatunku[edytuj | edytuj kod]

Wygląd

Dziób długi, duża głowa zwieńczona nieregularnym czubkiem. Pióra w większości czarne, na skrzydłach i ogonie upstrzone białymi plamkami. Samiec o piersi kasztanowej i w większości białych piórach brzucha, samica z czarno-białą piersią, kasztanowym brzuchem i spodem skrzydeł[5].

Wymiary
  • Długość ciała 42–46/48 cm[6][5];
  • Masa ciała: 255–398 g (samica), 275-425 g (samiec)[6][7].
Pożywienie

Łowi głównie ryby, skorupiaki i płazy w typowy dla zimorodków sposób – nurkując z czatowni na gałęzi[5].

Lęgi

Okres lęgowy od sierpnia do stycznia (w zależności od regionu). Samica składa 3 do 5 jaj do wykopanego przez parę tunelu o długości do 180 cm. Gniazduje nad wysokimi brzegami rzek lub innych zbiorników wodnych. Wysiadywaniem zajmują się zarówno samice jak i samce. Karmieniem w gnieździe zajmują się obydwoje rodzice przez 30 dni. Kolejne 5 dni młode karmi już tylko samica. Młode po opuszczeniu gniazda są dokarmiane przez samicę jeszcze przez 3 tygodnie[6].

Występowanie i zagrożenie[edytuj | edytuj kod]

Biotop

Jak inne zimorodki występuje nad brzegami wód. Preferuje duże rzeki i brzegi jezior o sporym zadrzewieniu, a także porośnięte lasami mangrowymi morskie wybrzeża i laguny[7][6].

Zasięg występowania

Występuje w niemal całej Afryce na południe od Sahary, z wyjątkiem suchych terenów Kalahari i Namib na południowym zachodzie oraz Rogu Afryki na północnym wschodzie kontynentu.

Zagrożenie i ochrona

Bardzo szeroki zasięg występowania i znaczna (choć nieznana) liczebność populacji nie kwalifikują gatunku do traktowania go jako zagrożonego. Wprawdzie lokalnie obserwuje się spadek liczebności, nie jest on jednak w skali globalnej drastyczny. Z tego powodu przez IUCN sklasyfikowany został jako gatunek najmniejszej troski (Least concern – LC) i nie wymaga ochrony czynnej[2].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Taksonomia

Po raz pierwszy opisany w 1769 roku jako Alcedo maxima przez niemieckiego zoologa Petera Simona Pallasa na podstawie okazu z okolic Przylądka Dobrej Nadziei w Afryce Południowej[7]

Podgatunki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Megaceryle maxima, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Megaceryle maxima. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Alcedinidae – zimorodkowate (pol.). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 27 listopada 2015].
  4. Joseph Forshaw, Alan Kemp: Zimorodki i pokrewne (w:) Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 360. ISBN 83-85152-34-2.
  5. a b c Giant Kingfishers (ang.). Beauty Of Birds. [dostęp 27 listopada 2015].
  6. a b c d e f Giant Kingfisher (ang.). oiseaux-birds.com. [dostęp 27 listopada 2015].
  7. a b c Giant Kingfisher (Megaceryle maxima) (ang.). Handbook of the Birds of the World Alive. [dostęp 16 stycznia 2016].
  8. a b Rollers, ground rollers & kingfishers (ang.). IOC World Bird List. [dostęp 27 listopada 2015].
  9. a b Giant Kingfisher (ang.). The Internet Bird Collection. [dostęp 27 listopada 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrew Gosler: Atlas Ptaków Świata. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.