Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych
Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – stanowi uproszczoną formą opodatkowania działalności gospodarczej w Polsce, w której podstawą opodatkowania jest przychód (bez uwzględniania kosztów jego osiągnięcia)[1].
Ta forma opodatkowania może być niekorzystna dla przedsiębiorców, którzy ponoszą wysokie koszty związane z prowadzoną działalnością ze względu na brak możliwości ich rozliczenia[1].
Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych mogą stosować przedsiębiorcy, którzy w poprzednim roku nie przekroczyli limitu przychodów wynoszącego równowartość w złotych 2 mln euro[1]. Limit ten dotyczy również sumy przychodów wszystkich wspólników w spółce cywilnej lub jawnej[1].
Niektóre rodzaje działalności zostały wyłączone z możliwości opodatkowania ryczałtem[1]:
- prowadzenie apteki,
- kupno i sprzedaż wartości dewizowych,
- wytwarzanie wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym – z wyjątkiem wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii.
Stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wynoszą od 2% do 17% w zależności od rodzaju wykonywanej działalności[1].
Przedsiębiorcy są zobowiązania do prowadzenia uproszczonej księgowości (ewidencji przychodów)[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Justyna Godawska, Natalia Iwaszczuk, Finanse, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, 2023, s. 221, ISBN 978-83-963036-6-0.