Ryjówka malutka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryjówka malutka
Sorex minutus[1]
Linnaeus, 1766
Ryjówka malutka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd ryjówkokształtne
Rodzina ryjówkowate
Podrodzina ryjówki
Plemię ryjówki
Rodzaj ryjówka
Gatunek ryjówka malutka
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Ryjówka malutka[3][4] (Sorex minutus) – gatunek ssaka z rodziny ryjówkowatych.

Opis[edytuj]

Jest to najmniejszy ssak żyjący w Polsce. Długość ciała 4–6,5 cm, długość ogona 3,2–4,4 cm, masa ciała 3–7 g. Posiada charakterystyczny, wydłużony ryjek z długimi włosami czuciowymi. Ubarwieniem ciała zbliżona jest do ryjówki aksamitnej. Grzbiet ciała ma brunatno-szary, brzuch żółto-szary. Między tymi barwami brak ostrej granicy – ciemniejsze ubarwienie grzbietu łagodnie przechodzi w jaśniejsze ubarwienie brzucha.

Występowanie[edytuj]

Występuje w większości krajów Europy, a także w Azji Północnej, aż po Chiny. W Polsce występuje na całym terytorium. Jest mniej liczna od ryjówki aksamitnej.

Biotop[edytuj]

Lubi przebywać w wilgotnym terenie. Typowym środowiskiem jej życia są obrzeża podmokłych lasów, wilgotne łąki, kępy krzewów na łąkach i bagnach, żywopłoty, ogródki działkowe. Można ją spotkać także w obrębie zabudowań (szczególnie w zimie).

Tryb życia[edytuj]

Jest aktywna zarówno w dzień, jak i w nocy. Nie potrafi kopać nor w ziemi, ale bardzo często korzysta z nor wygrzebanych przez inne zwierzęta; kreta, norniki, myszy. Żywi się głównie owadami. W zimie, co spowodowane jest trudnością zdobycia wystarczającej ilości owadów, zjada również duże ilości nasion i owoców.

Rozród[edytuj]

Porównanie rozmiarów ryjówek malutkiej i aksamitnej.

Gody odbywa w miesiącach kwiecieńsierpień. Samica rodzi od 2 do 9 młodych, które do czasu osiągnięcia samodzielności przebywają w gnieździe i żywią się mlekiem matki. Dojrzałość płciową uzyskują na następny rok. Żyją bardzo krótko, bo zaledwie 1,5 roku. W ciągu swojego okresu rozrodczego samica zdąży wydać zaledwie kilka miotów.

Ochrona[edytuj]

W Polsce podlegała ścisłej ochronie gatunkowej[5][6]. Od 2011 r. podlega ochronie częściowej[7][8].

Ciekawostki[edytuj]

Zwierzę to posiada bardzo intensywną przemianę materii. Dziennie zjada więcej niż wynosi masa jego ciała. Jest też zupełnie niewytrzymałe na głód. W zimie jego śmierć może spowodować jednodniowy brak pokarmu.

Przypisy

  1. Sorex minutus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hutterer, R., Amori, G., Kryštufek, B., Fernandes, M. & Meinig, H. 2008, Sorex minutus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-08-17] (ang.).
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 73. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 318. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2004 nr 220 poz. 2237). [dostęp 2017-01-19].
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2011 nr 237 poz. 1419). [dostęp 2015-02-02].
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1348). [dostęp 2014-10-08].
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r., poz. 2183). [dostęp 2017-01-16]..

Bibliografia[edytuj]

  1. Włodzimierz Serafiński: Ssaki Polski. Atlas. Elżbieta Fido-Drużyńska (ilustracje). Warszawa: Wyd. Szkolne i Ped., 1995. ISBN 83-02-04976-X.