Ryjonos birmański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryjonos birmański
Melogale personata[1]
I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1831
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice
Rodzaj ryjonos
Gatunek ryjonos birmański
Podgatunki
  • M. p. laotum Thomas, 1922
  • M. p. nipalensis (Hodgson, 1836)
  • M. p. personata I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1831
  • M. p. pierrei (Bonhote, 1903)
  • M. p. tonquinia Thomas, 1922[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status none DD.svg
brak danych

Ryjonos birmański[4], ryjonos[5][a] (Melogale personata) – gatunek niewielkiego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.

Występowanie

Od prowincji Asam do środkowych Chin, północne Indochiny, Tajwan i Hajnan.

Cechy

Długość ciała: 33-43 cm Długość ogona: 14-23 cm Masa ciała: 1-3 kg

Budowa ciała podobna do kuny. Grzbiet barwy szaro- lub czarnobrązowej, strona brzuszna jaśniejsza. Na grzbiecie najczęściej biaława lub czerwonawa pręga. Na głowie czarne oraz żółtawe plamy. Układ plam na głowie jest cechą indywidualną każdego osobnika. Nos długi i ruchliwy, przypominający nos koati. Ogon puszysty, kończyny krótkie. Stopy wyposażone w długie, silne pazury służące do kopania.

Środowisko życia

Obszary leśne i trawiaste.

Tryb życia

Spędza dzień w samodzielnie wykopanych norach lub innych kryjówkach. Na żerowanie wychodzi o zmierzchu i nocą. Tajwańskie ryjonosy są doskonałymi wspinaczami i można zaobserwować jak śpią w rozwidleniu konarów. Ryjonosy są dzikie i nieustraszone, zaatakowane lub w sytuacji bez wyjścia wydzielają, jak wiele łasicowatych okropny zapach.

Pożywienie

Jest wszystkożerny. Zjada małe ssaki, owady, dżdżownice oraz owoce.

Rozmnażanie

W maju lub czerwcu samica rodzi w norze 1 do 3 młodych. Są one długo zależne od mleka matki i obserwowano już w pełni wyrośnięte osobniki podczas ssania.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazwa ryjonos używana jest również w odniesieniu do rodzaju Melogale (zob. ryjonos).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Melogale personata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Melogale personata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 września 2009]
  3. Duckworth, J.W., Timmins, R.J., Long, B., Yonzon, P., Roberton, S. & Tran Quang Phuong 2008, Melogale personata [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-07-19] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 159. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 136. ISBN 83-01-14344-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Ring (red.) Leksykon Zwierząt – SSAKI (2001) Wydawnictwo Horyzont