Rynek Mariensztacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
Rynek Mariensztacki
Mariensztat
Rynek Mariensztacki w 1949
Rynek Mariensztacki w 1949
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Rynek Mariensztacki
Rynek Mariensztacki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rynek Mariensztacki
Rynek Mariensztacki
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Rynek Mariensztacki
Rynek Mariensztacki
52°14′47,0400″N 21°01′00,8400″E/52,246400 21,016900

Rynek Mariensztacki – plac na osiedlu Mariensztat w warszawskiej dzielnicy Śródmieście.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Po 1843 magistrat wykupił kilka posesji na terenie dawnej jurydyki Mariensztat, tworząc w miejscu obecnego rynku niewielki placyk targowy[1]. W kolejnych latach został on powiększony, m.in. w 1853 poprzez wyburzenia domów do wschodniej pierzei ul. Garbarskiej[2]. Ukształtowany ok. 1865 plac stał się głównym miejscem targowym na Powiślu[3]. Znajdowały się tam drewniane stragany, handlowano głównie żywnością[2]. Na początku XX wieku przy placu wybudowano kilka wysokich kamienic[3].

W 1949 na nowo wytyczony plac stał się centrum zbudowanego w latach 1948–1949 osiedla Mariensztat. Był on otoczony z trzech stron dwupiętrowymi budynkami stylizowanymi na kamieniczki i krytymi dachówką, a od czwartej (od północy) otwarty na Trasę W–Z[4]. Na placu zbudowano fontannę z rzeźbami chłopców wpatrujących się w strugi wypływającej wody dłuta Jerzego Jarnuszkiewicza[5].

W latach 50. rynek Mariensztacki był miejscem zabaw publicznych[3].

Panorama pierzei południowej i wschodniej rynku
Panorama pierzei południowej i wschodniej rynku

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10. Mackiewicza-Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 104. ISBN 83-88372-28-9.
  2. a b Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10. Mackiewicza-Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 105. ISBN 83-88372-28-9.
  3. a b c Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 114.
  4. Jerzy S. Majewski: Spacerownik. Warszawa śladami PRL-u.. Warszawa: Agora, 2010, s. 28. ISBN 978-83-268-0280-5.
  5. Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 64. ISBN 83-03-00447-6.