Rynek Sienny w Szczecinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
plac Rynek Sienny
Stare Miasto
Ilustracja
Rynek Sienny
Państwo  Polska
Miejscowość Szczecin
Położenie na mapie Starego Miasta w Szczecinie
Mapa konturowa Starego Miasta w Szczecinie, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Rynek Sienny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Rynek Sienny”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Rynek Sienny”
Położenie na mapie Szczecina
Mapa konturowa Szczecina, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Rynek Sienny”
Ziemia53°25′27,2″N 14°33′35,0″E/53,424211 14,559731
Narożnik południowo-wschodni z jedynymi zrekonstruowanymi kamienicami
Panorama zabudowy Rynku Siennego, po lewej ratusz

Rynek Sienny w Szczecinie – główny plac staromiejski w formie prostokątnego, brukowanego rynku w dzielnicy Śródmieście na osiedlu Stare Miasto. Plac otaczają ulice Sienna oraz Mściwoja II, do placu dochodzi również ulica Osiek. Do 1945 roku zwany był Heumarkt.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rynek został utworzony w okresie średniowiecza – z tej epoki pochodzi także jego nazwa wywodząca się od odbywającego się na nim handlu sianem[1]. W XII wieku wybudowany został w stylu gotyckim budynek Starego Ratusza – początkowo jako drewniany, następnie murowany. W XVII wieku ratusz przebudowano w stylu barokowym. W latach 1833–1835 zachodnią pierzeję zabudowano gmachem giełdy[2], który zastąpił istniejący tam wcześniej budynek domu marynarza. Po 1879 budynek Starego Ratusza przestał być użytkowany przez władze miasta i przeznaczony został do wynajęcia – umieszczono w nim lokale usługowe[3]. Wokół placu powstały kamienice m.in. w stylu barokowym, przebudowane następnie na styl eklektyczny. Na rynku funkcjonowało targowisko, handlowano m.in. produktami codziennego użytku. W czasie II wojny światowej bombardowania alianckie spowodowały znaczne zniszczenia zabudowań rynku. Ratusz, giełda oraz pobliskie zabudowania uległy spaleniu. Po II wojnie światowej postanowiono rozebrać resztki kamienic i gmach giełdy, ratusz odbudować w stylu gotyckim (trzy ściany) i barokowym (południowa ściana szczytowa)[4], a nazwę rynku zmienić na plac Rzepichy[5] (nazwa obowiązywała do 1995; używana była też nazwa Stary Rynek). Pierzeję zachodnią zastąpiły trzy kilkupiętrowe bloki ze spadzistymi dachami i balkonami wychodzącymi na rynek. W drugiej połowie lat 90. XX w. rozpoczęto odbudowę kamienic pierzei południowej oraz zachodniej[1]; niektóre budynki uzyskały wygląd zbliżony do tego sprzed zniszczeń wojennych, jak np. kamienica Moninów[6].

Kalendarium zmian nazwy rynku[edytuj | edytuj kod]

Czas
obowiązywania
Nazwa
1310 forum antiquum[1]
po 1325 Heu Marckt, Heumarkt[1]
1945–1995 Plac Rzepichy, Stary Rynek[7]
od 1995 Rynek Sienny

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Numeracja i kody pocztowe[edytuj | edytuj kod]

  • Numery parzyste: 2, 4
  • Numery nieparzyste: 1, 3
  • Kody pocztowe: 70-542

Plan[edytuj | edytuj kod]

Rynek Sienny w 2020
Rynek Sienny w 2020
Heumarkt do 1945
Heumarkt do 1945
Plan współczesnego Rynku Siennego i przedwojennego Heumarkt


Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Encyklopedia Szczecina. Szczecińskie Towarzystwo Kultury, 2015, s. 880–881. ISBN 978-83-942725-0-0.
  2. Busol: Historyczne Kalendarium Szczecina – Architektura cz. I. sedina.pl, 2012-06-30. [dostęp 2018-11-08].
  3. Maciej Czekała: Był sobie Szczecin. Szczecin: Wydawnictwo Kampol, 2007, s. 287-289. ISBN 978-83-923981-1-0. (pol.)
  4. Torney: Stary Ratusz. sedina.pl, 2005-10-31. [dostęp 2018-11-09].
  5. Encyklopedia Szczecina. T. II A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2000, s. 287-289. ISBN 83-87341-45-2. (pol.)
  6. Małgorzata Klimczak: Podzamcze. Kamienica Moninów wygląda już jak w XIX wieku. gs24.pl, 2011-01-02. [dostęp 2016-11-14].
  7. Sz. Bursewicz: Nazwy szczecińskich ulic 1945-2004. Cz.1: Do roku 1956. W: Kronika Szczecina 2003. Szczecin: Wydawnictwo „Dokument”, s. 27–28.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]