Rynek Staromiejski w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rynek Staromiejski
Stare Miasto
Ilustracja
Widok z wieży Ratusza Staromiejskiego na północną stronę Rynku
Państwo  Polska
Miejscowość Toruń
Plan
Plan przebiegu ulicy
Przebieg
Ikona deptak plac.svg ul. Różana,
ul. Panny Marii,
ul. Chełmińska, ul. Szewska,
ul. Szeroka, ul. Żeglarska
Położenie na mapie Torunia
Mapa lokalizacyjna Torunia
Rynek Staromiejski
Rynek Staromiejski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rynek Staromiejski
Rynek Staromiejski
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Rynek Staromiejski
Rynek Staromiejski
Ziemia53°00′38,1″N 18°36′15,9″E/53,010592 18,604428

Rynek Staromiejski w Toruniu – centralny punkt Starego Miasta, główny plac Torunia – o kształcie zbliżonym do kwadratu (105 na 109 m).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rynek Staromiejski został wytyczony pomiędzy rokiem 1252 a 1259. Przyjmując hipotezę o dwufazowym powstawaniu Starego Miasta, zaznaczyć należy, iż obecny rynek jest drugim z kolei głównym placem ośrodka staromiejskiego. Początkowo (tj. w okresie poprzedzającym poszerzenie obszaru miasta Torunia - wspomniany już okres między 1252 a 1259) głównym punktem miasta był plac, zajmowany obecnie przez kościół katedralny (dawniej farę staromiejską). W związku z dwufazowością rozwoju Starego Miasta Torunia, jego rynek nie charakteryzuje się tak typową dla planów miast średniowiecznych regularnością (co można sprawdzić, porównując go choćby z rynkiem sąsiedniego Nowego Miasta Torunia). I tak też - zaledwie z dwu jego narożników (północno i południowo-wschodniego) wychodzą po dwie ulice (odpowiednio: Chełmińska i Szewska oraz Żeglarska i Szeroka). Narożnik północno-zachodni jest punktem wyjścia jedynie ul. Panny Marii, południowo-zachodni natomiast tylko ul. Różanej. Począwszy od roku 1259 w centralnym punkcie placu zaczęła narastać zabudowa śródrynkowa - dająca w konsekwencji wielu przebudów początek dzisiejszemu Ratuszowi Staromiejskiemu. Jako centralny punkt miasta - był i jest Rynek Staromiejski najważniejszym jego miejscem. Od wieków pełnił on głównie funkcję wielkiego placu targowego (przy czym poszczególne jego części przyporządkowane były określonym rodzajom sprzedawanych tam towarów, np. południowo-wschodni narożnik był targiem warzywnym)[1].

Rynek Staromiejski był także miejscem straceń, czy kar wymierzanych przy znajdującym się na placu pręgierzu. W najbardziej reprezentacyjnym punkcie rynku - w jego zachodniej pierzei (nazywanej zresztą placem turniejowym) odbywały się wszelkiego rodzaju imprezy okolicznościowe. Jak na główny punkt miasta przystało, przez pewien czas był Rynek Staromiejski komunikacyjnym sercem Torunia, "punktem węzłowym", miejscem postoju konnych omnibusów, rozwidlenia się linii tramwajowych, w późniejszym okresie - w pocz. XX w. - pierwszym postojem taksówek[2].

Najważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie Nazwa Uwagi
Torun ratusz corr.jpg Ratusz Staromiejski jeden z najznakomitszych przykładów średniowiecznej architektury mieszczańskiej w środkowej Europie
Torun Dwor Artusa.jpg Dwór Artusa neorenesansowy, pochodzi z 1888 roku
Torun06StuccoFacade.JPG Kamienica "Pod Gwiazdą" pierwotnie gotycka, przebudowana w XVI i XVII w., krótko należąca do Filipa Kallimacha
Toruń Rynek Staromiejski 29.jpg Kamienica "Pod Aniołem" pierwotnie gotycka, przebudowana w XVIII w, należała do burmistrza Jana Zimmermanna
Toruń, Kościół Św. Ducha.jpg Kościół św. Ducha pochodzi z XVIII w., wieża z końca XIX w.
Toruń - Poczta Główna 01.jpg Gmach Poczty Głównej neogotycka, pochodzi z 1884 roku
Dom Towarowy w Toruniu.jpg Dom Towarowy PDT pochodzi z 1880 roku
Toruń pałac Meissnera(WLZ12).jpg Pałac Meissnerów, obecnie Ognisko Pracy Pozaszkolnej – Dom Harcerza dawny pałac miejski z 1739 roku
Komendantura Twierdzy Toruń.jpg Komendantura Twierdzy Toruń, obecnie Hostel Reedom pochodzi z 1820 roku
Toruń, Rynek Staromiejski 25 (4) (OLA Z.).JPG Ośrodek Informacji Turystycznej pochodzi z XV w., przebudowana w połowie XIX w. w stylu historyzującym

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]