Ryszard Bugaj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryszard Bugaj
Ryszard Bugaj2.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1944
Gawłów
Przewodniczący Unii Pracy
Okres od stycznia 1993
do 1997
Przynależność polityczna Unia Pracy
Następca Aleksander Małachowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Ryszard Bugaj (ur. 22 lutego 1944 w Gawłowie) – polski polityk, doktor habilitowany nauk ekonomicznych, profesor nadzwyczajny w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN, były przewodniczący Unii Pracy, poseł na Sejm X, I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1971 studia na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Warszawskiego, w 1989 po obronie rozprawy pt. Próba reformy systemu finansowania gospodarki w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych został doktorem nauk ekonomicznych[1], a w 2004 na podstawie pracy zatytułowanej Dylematy finansów publicznych. Przekształcenia w gospodarce polskiej uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych[2].

W 1968 brał udział w protestach studenckich przeciwko zdjęciu spektaklu Dziady. W 1980 przystąpił do „Solidarności”, w listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych, w okresie stanu wojennego został na kilka dni internowany.

Był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu. W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W 1990 był wśród założycieli Solidarności Pracy, w tym samym roku z listy tego stowarzyszenia został wybrany na posła I kadencji. W styczniu 1993 został przewodniczącym współtworzonej przez SP w 1992 partii Unia Pracy. W wyborach parlamentarnych w 1993 po raz trzeci objął mandat poselski, gdy kierowane przez niego ugrupowanie otrzymało wynik 7,28% głosów.

W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (UP nie przekroczyła progu wyborczego). Podał się do dymisji, a w 1998 odszedł z partii, sprzeciwiając się polityce nowych władz (Aleksandra Małachowskiego i Marka Pola), zmierzających do ścisłej współpracy z Sojuszem Lewicy Demokratycznej.

W wyborach parlamentarnych w 2001 ponownie bez powodzenia startował do Sejmu, tym razem z warszawskiej listy PSL.

Założył następnie najpierw stowarzyszenie, następnie krótko istniejącą partię pod nazwą Forum Polska Praca. W 2003 opowiadał się przeciwko członkostwu Polski w Unii Europejskiej na wynegocjowanych warunkach. W wyborach prezydenckich w 2005 publicznie poparł kandydaturę Lecha Kaczyńskiego. Na początku 2006 powrócił do Unii Pracy, objął funkcję przewodniczącego rady politycznej tej partii. Odszedł z niej ponownie w tym samym roku, sprzeciwiając się wejściu UP do koalicji Lewica i Demokraci. Od 5 lutego 2009 był doradcą społecznym prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego do spraw ekonomicznych. W 2014 został członkiem rady programowej partii Prawo i Sprawiedliwość[3]. W październiku 2015 został członkiem Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

3 maja 2007 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[5]. W październiku 2008 wszedł w skład Kapituły Orderu Odrodzenia Polski, wystąpił z niej we wrześniu 2010[6].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]