Ryszard Kulesza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryszard Kulesza
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
28 września 1931
Warszawa, Polska
Data i miejsce
śmierci
19 maja 2008
Warszawa, Polska
Pseudonim Kulka
Pozycja napastnik, lewy pomocnik
Wzrost 166 cm
Kariera juniorska
1945–1949 Okęcie Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1949–1954
1955
1956–1957
1958–1959
1960–1961
Polonia Warszawa
Gwardia Warszawa
Polonia Warszawa
Polonia Bydgoszcz
Polonia Warszawa

14 (0)

17 (2)
35 (3)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
 Polska (juniorzy)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja

1963–1965
1966–1972
1972–1974
1974–1975
1975–1978
1976
1976–1977
1978
1978–1980
1981–1983
1984–1986
1986–1987
1987–1988
1990
Ruch Piaseczno
Mazowsze Grójec
Znicz Pruszków
Lechia Gdańsk
 Polska U-21
 Polska U-23
 Polska (asystent)
 Polska (asystent)
 Polska (asystent)
 Polska
 Tunezja
MC Wadżda
CS Sfaxien
CA Bizertin
 Polska (asystent)

Ryszard Kulesza (ur. 28 września 1931 w Warszawie, zm. 19 maja 2008 tamże) – polski piłkarz, trener i działacz piłkarski, selekcjoner reprezentacji Polski.

Syn Władysława. Podczas powstania warszawskiego jego ojciec został zastrzelony, a sam ledwo uniknął śmierci – niemiecki żołnierz rzucił go pod nadjeżdżający czołg. Następnie został wywieziony na roboty do Niemiec, skąd uciekł i wrócił pieszo do Polski[1].

Występował w drużynach Okęcia Warszawa, Polonii Warszawa, Gwardii Warszawa i Polonii Bydgoszcz. Karierę zakończył w 1961 jako zawodnik warszawskiej Polonii.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako trener. W latach 1972-1974 był trenerem Lechii Gdańsk. Od 1974 pracował jako szkoleniowiec drużyn narodowych: reprezentacji do lat 21 (1974-1975) oraz reprezentacji do lat 23 (1975-1978). Współpracownik selekcjonerów reprezentacji Polski seniorów: Kazimierza Górskiego (1976) oraz Jacka Gmocha (1976-1977 i 1978). Po rezygnacji Gmocha, w październiku 1978 objął stanowisko selekcjonera reprezentacji Polski. Zwolniony w grudniu 1980 w następstwie tzw. afery na Okęciu. W następnych latach pracował m.in. w Tunezji i Maroku.

Po powrocie do Polski aktywnie uczestniczył w pracach Polskiego Związku Piłki Nożnej: od 1989 członek Prezydium i przewodniczący Rady Trenerów, inicjator założenia Szkoły Trenerów PZPN (tzw. kuleszówka), w latach 1991-1999 wiceprezes związku ds. trenerskich. W 1993 brał udział w decyzji o odebraniu Legii Warszawa mistrzostwa kraju w związku z tzw. niedzielą cudów: Prezydium Zarządu PZPN (w skład którego wchodził Kulesza) z powodu zarzutu "niesportowej postawy podczas rozgrywek" unieważniło wynik meczu pomiędzy Legią Warszawa a Wisłą Kraków (6:0), odbierając tym samym Legii tytuł mistrzowski. Komentując wynik meczu Legia-Wisła Kulesza miał powiedzieć: cała Polska widziała[2].

Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1995)[3] oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1999)[4].

Zmarł 19 maja 2008 w szpitalu w Międzylesiu. Cierpiał na chorobę Alzheimera i od ponad roku przebywał w domu opieki w Radości.

Został pochowany 29 maja 2008 na Cmentarzu Czerniakowskim w Warszawie[5].

Przypisy