Ryszard Milczewski-Bruno
Ryszard Milczewski-Bruno | |
| Data i miejsce urodzenia |
18 lutego 1940 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
17 maja 1979 |
| Narodowość |
polska |
| Dziedzina sztuki | |
| Ważne dzieła | |
Ryszard Milczewski-Bruno (ur. 18 lutego 1940 w Tarpnie[1], zm. 17 maja 1979 w Nowej Wsi Szlacheckiej) – polski poeta.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Józefa Mielczewskiego, murarza, i Ludwiki z Jastrzemskich[2]. Miał brata Henryka Mielczewskiego (1943–2012), znanego boksera[3][4]. Uczęszczał do Technikum Przemysłu Drzewnego w Jarocinie. Ostatecznie ukończył Technikum Rolnicze w Grudziądzu. Maturę zdał w 1960 roku. W 1961 roku podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które po kilku tygodniach przerwał z powodów finansowych.
W Grudziądzu redagował uczniowski tygodnik „Móżdżek”, w 1955 roku założył przy Grudziądzkim Domu Kultury grupę poetycką Arkadia, należał też do sekcji plastyków amatorów przy Domu Metalowca. Od listopada 1956 zamieszczał krótkie Listy do redakcji w „Gazecie Pomorskiej”[2]. Debiutował w 1958 roku wierszem Starość dłoni w nr 29 tygodnika społeczno-kulturalnego „Orka”. W 1959 roku przystąpił do Grudziądzkiej Grupy Poetyckiej '59. Publikował wiersze m.in. w „Ilustrowanym Kurierze Polskim” (1959–1962) i „Pomorzu” (1959–1972).
Jego pierwszą sezonową pracą było stanowisko fermentatora w Wytwórni Tytoniu w Grudziądzu (od 1960). Później był agronomem w Rywałdzie. Od roku 1961 w Krakowie był ogrodnikiem-kwiaciarzem w Hucie im. Lenina, następnie prowadził zakładowy Klub Sportowy „Hutnik”, wstąpił do Koła Młodych przy Oddziale Krakowskim Związku Literatów Polskich i związał się z grupą literacką Żaczek. Po powrocie do Grudziądza, w latach 1962–1970 pracował m.in. w Centrali Nasiennej w Grudziądzu i Wąbrzeźnie jako instruktor przysposobienia rolniczego, był także instruktorem poradnictwa żywieniowego w mleczarni w Lipnie, kierownikiem Powiatowej Poradni Instrukcyjno-Metodycznej Pracy Kulturalno-Oświatowej. Działał również w Kółkach Rolniczych w Grudziądzu. Potem przeniósł się do Zakładów Mięsnych w Grudziądzu, gdzie pracował jako klasyfikator żywca. Po przerwie podjął pracę, tym razem w cukrowni „Mełno” k. Grudziądza. Swoje wiersze, prozę, recenzje i drobne artykuły publikował m.in. w „Tygodniku Kulturalnym” (1962–1967, 1971–1975) i „Zarzewiu” (1964–1966). Wstąpił do Grudziądzkiej Grupy Plastycznej „64”. W 1965 roku był współzałożycielem oddziału bydgoskiego Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy, działał w Klubie Literackim „Pomorze”, w Kole Literackim „Dziejba” oraz w sekcji literackiej przy Kujawsko-Pomorskim Towarzystwie Kulturalnym, wszedł też w skład zarządu bydgoskiego Klubu Młodych Pisarzy. Od 1969 roku był członkiem Koła Młodych w Bydgoszczy. Uczestniczył w studenckim życiu literackim, m.in. był związany z Orientacją Poetycką „Hybrydy”. Publikował w czasopismach „Twórczość” (1967–1973), „Poezja” (1967–1979), „Kontrasty” (1967–1969), „Fakty i Myśli” (1968–1972), „Litery” (1967, 1971–1972), „Regiony” (1969–1977), „Życie Literackie” (1969–1975), „Nowy Wyraz” (1970–1978), „Odra” (1970–1972). Zacieśnił kontakty z redakcją „Faktów” – w 1974 roku został etatowym pracownikiem tego pisma. Pisał reportaże do „Faktów” z zamiarem wydania ich w przyszłości w postaci tomu Waga lita ciepła. W 1977 roku został członkiem Związku Literatów Polskich[2].
W 1970 roku ustanowił symboliczną prywatną nagrodę poetycką Duże piwo grzane z łyżką oraz nagrodę w dziedzinie krytyki Mała kawa z biszkoptem, a w roku 1976 nagrodę w dziedzinie prozy Wino patykiem pisane, w 1978 nagrodę za całokształt twórczości Gaśnica terenowa[2].
Był przyjacielem Edwarda Stachury, który poświęcił mu wiersz pt. Nie rozdziobią nas kruki (znany również jako Ruszaj się, Bruno).
Mieszkał w Grudziądzu przy ul. Kalinkowej[5]. W latach 1963–1977 był mężem poetki Ireny Polakowskiej[2].
Zmarł w wyniku utonięcia w jeziorze Dużym w Nowej Wsi Szlacheckiej, w czasie pobytu na zjeździe poetyckim Toruński Maj Poetycki. Pochowany 21 maja 1979 roku[6] na cmentarzu przy w Grudziądzu (sektor 39-15-29)[7].
Najpopularniejszym wierszem Milczewskiego-Bruna jest Gdzieś w nas, który z drobnymi zmianami i z pominięciem dwóch wersów do własnej muzyki wykonywał Marek Grechuta[8]. W 2015 roku toruński zespół Gribojedow wydał płytę z wierszami Milczewskiego-Bruna. Nosi ona tytuł: „Bruno z Grudziądza”.
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Brzegiem słońca, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1967.
- Poboki, „Pojezierze”, Olsztyn 1971.
- Podwójna należność, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1972.
- Dopokąd, „Pojezierze”, Olsztyn 1974.
- Jesteś dla mnie taka umarła, Wydawnictwo „Ossolineum”, Wrocław 1974.
- Nie ma zegarów, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1978.
Publikacje pośmiertnie
[edytuj | edytuj kod]- Poezje wybrane, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1981.
- Gwizdy w obecność, „Pojezierze”, Olsztyn 1982.
- Jak już, to już, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1983.
- Poezja, proza, listy, „Czytelnik”, Warszawa 1989.
- Mamo przyszedłem straszyć, „Dica”, Grudziądz 2002.
- Gdzieś w nas piją wodzowie klęski, „Dica”, Grudziądz 2004.
- Podróże bez klucza, Wydawnictwo „Meander”, Więcbork 2016.
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- Stypendium twórcze im. Tadeusza Borowskiego (1966, 1967)[2]
- II nagroda Ogólnopolskiego Turnieju Poezji Społecznie Zaangażowanej o nagrodę „Czerwonej Róży” (1970)[9]
- Nagroda im. Tadeusza Peipera Ugrupowania Literackiego 66 we Wrocławiu za tomik Poboki (1972)[10]
- Nagroda miesięcznika „Poezja” za najlepszy zbiór wierszy roku - tomik Poboki (1972)
- Nagroda im. Stanisława Piętaka (1972)
- Nagroda Koła Młodych Oddziału Poznańskiego Związku Literatów Polskich za tomik Podwójna należność (1972)
- Nagroda im. Tadeusza Peipera za tomik Podwójna należność (1973)
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]W 1981 roku Zarząd Główny ZSMP i Zarząd Główny KKMP ustanowiły z inicjatywy Grupy Poetyckiej im. Ryszarda Milczewskiego-Bruno doroczną nagrodę jego imienia za najciekawszy debiut poetycki[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nasz zapomniany poeta - Ryszard Milczewski Bruno [online], Warszawa Nasze Miasto, 2 grudnia 2014 [dostęp 2023-06-20] (pol.).
- ↑ a b c d e f g Ewa Głębicka, Polscy pisarze i badacze literatury XX i XXI w. - Milczewski-Bruno Ryszard pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2025-09-25].
- ↑ Miesięcznik Twórczość » Bruno, Sted i okoliczności [online] [dostęp 2025-09-25].
- ↑ Mógł boksować w najlepszych klubach. Nie opuścił ukochanego Grudziądza i tu zmarł [online], Gazeta Pomorska, 18 czerwca 2012 [dostęp 2025-09-25].
- ↑ Janusz Żernicki, Tren dla Bruna, [w:] Ryszard Milczewski-Bruno, Henryk Dekker, Gwizdy w obecność, Olsztyn: "Pojezierze", 1982, 18—19, ISBN 978-83-7002-057-6.
- ↑ Bruno nagle krzyknął: "Chłopaki, nie mogę". W tym momencie poszedł na dno [online], Kultura Onet, 17 maja 2024 [dostęp 2025-09-25].
- ↑ Cmentarz Grudziądz - Wyszukiwarka Zmarłych [online], www.cmentarz-grudziadz.pl [dostęp 2025-09-25].
- ↑ R. Milczewski-Bruno, Poezja, Warszawa 1989, s. 145.
- ↑ Imprezy i wydarzenia literackie w 1970. „Rocznik Kulturalny Ziemi Gdańskiej”. Nr 6, s. 164, 1973. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie. [dostęp 2025-09-25].
- ↑ Ryszard Milczewski-Bruno, Henryk Dekker, Gwizdy w obecność, Olsztyn: "Pojezierze", 1982, s. 8, ISBN 978-83-7002-057-6.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Sławomir Milczewski, Wspomnienie o ojcu, „Kalendarz Grudziądzki”, ISSN 1427-700X, 8, 2004.
- Sławomir Milczewski, Pamięci Bruna, „Kalendarz Grudziądzki”, 13, 2009, ISSN 1427-700X.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Ryszard Milczewski-Bruno – dzieła w bibliotece Polona