Ryszard Nieścieruk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ryszard Nieścieruk (ur. 15 czerwca 1949 w Gorzowie Wielkopolskim, zm. 14 lipca 1995 w Czechach) – polski trener żużlowy z tytułem doktora.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu uzyskując stopień doktora. Był pływakiem tamtejszej Warty Poznań. W rodzinnym Gorzowie związał się ze sportem żużlowym. Początkowo pracował jako kierownik, a później jako trener i specjalista od zajęć ogólnorozwojowych Stali Gorzów Wielkopolski, z którą w latach 1975–1977 trzykrotnie sięgał po tytuł drużynowego mistrza Polski i raz po tytuł wicemistrzowski.

Doceniając jego zdolności oraz fachowość Główna Komisja Sportu Żużlowego powierzyła mu prowadzenie kadry narodowej. Pod jego wodzą reprezentacja Polski wywalczyła m.in. srebrny medal drużynowych mistrzostw świata w 1977 na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Jako szkoleniowiec prowadził też GKM Grudziądz (1980) oraz Polonię Bydgoszcz (1983-1990). W Bydgoszczy pracował jako kierownik techniczny sekcji żużlowej i trener zespołu. Efektem pracy trenerskiej było wybronienie bydgoskiego zespołu przed spadkiem w sezonie 1983 oraz zdobycie trzech medali mistrzostw Polski: dwóch srebrnych (1986–1987) i jednego brązowego (1988). Od 1991 był szkoleniowcem WKM Sparty-Aspro Wrocław. Z drużyną awansował do ekstraklasy z 4. miejsca po barażach z Unią Leszno, po 11 długich latach występów zespołu w II lidze. W 1993 razem z Andrzejem Rusko stworzył Wrocławskie Towarzystwo Sportowe. Zyskał wówczas przydomek „Wielki Mag”, nadany mu przez felietonistę „Tygodnika Żużlowego”, Bartłomieja Czekańskiego z uwagi na zmysł taktyczny i talenty menedżerskie. W latach 1993–1994 dwukrotnie zdobył z wrocławianami tytuł drużynowego mistrza Polski. W sezonie 1995 walczył o trzecią z rzędu koronę.

14 lipca 1995 zasłabł podczas podróży samochodem do fabryki Jawy w czeskim Divisovie, gdzie przebywał wraz z Dariuszem Śledziem w sprawie załatwienia silników motocyklowych, a po przewiezieniu przez tegoż do szpitala zmarł[1].

Żużlowcy „Sparty” zmobilizowali się i mimo dość trudnej sytuacji w tabeli sięgnęli po trzeci tytuł mistrza Polski, dedykując go zmarłemu trenerowi. Do dziś fani wrocławskiego żużla wywieszają podczas meczów transparent o treści: „Trzy tytuły mistrza mamy, wszystkie Tobie zawdzięczamy”[potrzebny przypis]. W latach 1995–2002 i 2004–2005 wrocławski klub na zakończenie sezonu żużlowego organizował prestiżowe turnieje memoriałowe poświęcone pamięci trenera.

Trener[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

18 lipca 1995 roku został odznaczony pośmiertnie przez prezydenta Lecha Wałęsę Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi dla rozwoju sportu polskiego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. R. Nieścieruk nie żyje. „Nowiny-Stadion”. Nr 29, s. 12, 17 lipca 1995. 
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 stycznia 1995 r. o nadaniu orderu. M.P. z 1995 r. nr 59, poz. 650