Ryszard Olszewski (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego wojskowego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Ryszard Olszewski
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1948
Tuczna, Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1968 do 2005
Jednostki Siły Powietrzne
Stanowiska dowódca
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Medal Komisji Edukacji Narodowej Legia Zasługi (USA)

Ryszard Olszewski (ur. 1 maja 1948 w Tucznej) – generał broni pilot Wojska Polskiego, dowódca Sił Powietrznych RP, Ambasador RP w Kambodży (2005–2008), doktor habilitowany nauk wojskowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1967 ukończył Liceum Pedagogiczne w Leśnej Podlaskiej. W 1968 rozpoczął studia w Wyższej Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie (WOSL), które ukończył w 197. z pierwszą lokatą i otrzymał stopień oficerski – podporucznika oraz tytuł pilota inżyniera. Jednocześnie został wyznaczony na stanowisko – pilota instruktora w 58 Lotniczym Pułku Szkolnym w Dęblinie w Wyższej Oficerskiej Szkole Lotniczej.

W latach 1974–1977 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie, którą ukończył z wyróżnieniem. W 1982, w wieku 34 lat, został dowódcą 60 lotniczego pułku szkolnego w Radomiu, a wiosną 1986 dowódcą 2 pułku lotnictwa myśliwskiego w Goleniowie. W 1988 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 4 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku. Następnie, w latach 1988-1990, odbył studia strategiczno-operacyjne w Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie, po ukończeniu których został szefem sztabu WOSL (zastępcą komendanta uczelni). 3 listopada 1995 został wyznaczony na stanowisko komendanta – rektora Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie (WSOSP), a od września 1999 był zastępcą Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. W latach 2000 – 2001 studiował na Narodowym Uniwersytecie Obrony w Waszyngtonie. Od czerwca 2001 do marca 2002 był szefem Generalnego Zarządu Operacyjnego P3, w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Od 3 kwietnia 2002 do 31 marca 2005 Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (po restrukturyzacji w 2004 Sił Powietrznych).

Karierę naukową rozpoczął w 1992, uzyskując stopień naukowy doktora nauk wojskowych w zakresie strategii wojskowej w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, a następnie w 1998 – obronił pracę habilitacyjną. Zajmuje się strategią obronną państwa, siłami powietrznymi i odstraszeniem militarnym. Jest autorem ponad 30 prac i publikacji w dziedzinie strategii obronnej państwa, w tym książki pt. "Lotnictwo w odstraszaniu militarnym". W 1999 otrzymał tytuł doktora honoris causa Słowackiej Wojskowej Akademii Lotniczej w Koszycach. Jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa oraz zastępcą przewodniczącego Krajowej Rady Lotnictwa. Biegłe zna język angielski i rosyjski. Od 1966 jest pilotem, posiada mistrzowską klasę pilota wojskowego. Jest Zasłużonym Pilotem Wojskowym RP. Nalot ogólny na różnych typach samolotów wynosi ponad 3300 godzin.

Odszedł ze służby 12 września 2005.

Od 25 lipca 2005 był ambasadorem Polski w Kambodży aż do czasu zamknięcia placówki w 2008[1].

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]