Ryszard Ordyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryszard Ordyński
Ilustracja
Ryszard Ordyński w 1946 r.
Data i miejsce urodzenia 5 października 1878
Maków Podhalański
Data i miejsce śmierci 13 sierpnia 1953
Warszawa
Zawód reżyser, scenarzysta
Jadwiga Andrzejewska (z córką), Ryszard Ordyński i kapitan Batorego Jan Ćwikliński, na statku „Batory”

Ryszard Stanisław Kazimierz Ordyński, pierwotnie Dawid Blumenfeld (ur. 5 października 1878 w Makowie Podhalańskim, zm. 13 sierpnia 1953 w Warszawie) – polski scenarzysta oraz reżyser teatralny i filmowy.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie żydowskiej, jako syn Ignacego Blumenfelda i Emilii z domu Herlinger. Ukończył Wydział Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1901 roku. Początkowo pracował w zawodzie nauczyciela. Jako miłośnik teatru pisywał recenzje na jego temat w różnych gazetach. Podczas swoich częstych wyjazdów zagranicznych zapoznawał się z teatrem niemieckim, angielskim, rosyjskim, francuskim. Zaowocowało to liczną korespondencją, którą publikował na łamach polskiej prasy. W Monachium poznał reżysera Maxa Reinhardta, z którym rozpoczął współpracę. Początkowo był asystentem, a z czasem samodzielnym reżyserem w Deutsches Theater w Berlinie. W latach 1915–1920 przebywał Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako reżyser w wielu teatrach. W tym też okresie rozpoczął pierwsze próby jako reżyser i scenarzysta filmowy. W 1920 roku, po zakończeniu kontraktu Metropolitan Opera, powrócił do Polski. Osiedlił się w Warszawie. Od 1922 r. nie był związany kontraktem z żadnym teatrem. Reżyserował w teatrach Warszawy i Krakowa. Często wyjeżdżał za granicę, głównie do Ameryki. Współpracował nadal z wytwórniami filmowymi. W 1934 r. został przewodniczącym Naczelnej Rady Przemysłu Filmowego w Polsce, współpracował także z Międzynarodowym Instytutem Filmu Naukowego. Od 1937 roku mieszkał w Paryżu gdzie był korespondentem prasy polskiej. W 1940 roku, po klęsce Francji w II wojnie światowej wyemigrował znowu do Stanów Zjednoczonych i tam podjął ponownie pracę w wytwórniach filmowych. W 1947 r. wrócił do Polski i reżyserował w Warszawie, najpierw w Teatrze Polskim, a od 1951 r. do końca życia w Teatrze Nowym. Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 48G-IV-29).

Filmografia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]