Ryszard Tarasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy trenera. Zobacz też: inne osoby noszące to nazwisko.
Ryszard Tarasiewicz
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Ryszard Jerzy Tarasiewicz
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1962
Wrocław
Wzrost 177 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub GKS Tychy (trener)
Kariera juniorska
Lata Klub
Śląsk Wrocław
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1979–1989 Śląsk Wrocław 214 (56)
1989–1990 Neuchâtel Xamax 18 (11)
1990–1992 AS Nancy 54 (15)
1992–1994 RC Lens 0 (0)
1994–1995 Besançon RC 22 (2)
1995–1996 Étoile Carouge
1997 Sarpsborg FK 3 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
 Polska U-18
1984–1991  Polska 58 (9)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2004–2006 Śląsk Wrocław
2006–2007 Jagiellonia Białystok
2007–2010 Śląsk Wrocław
2011–2012 ŁKS Łódź
2012 Pogoń Szczecin
2013–2014 Zawisza Bydgoszcz
2014–2015 Korona Kielce
2015–2017 Miedź Legnica
2017– GKS Tychy

Ryszard Jerzy Tarasiewicz (ur. 27 kwietnia 1962 we Wrocławiu) – polski trener i były piłkarz.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Śląsk Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Śląsk Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Zawisza Bydgoszcz[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Śląska Wrocław. Występował na pozycji pomocnika.

Ze Śląskiem zdobył Puchar Polski i Superpuchar Polski. W barwach wrocławskiej drużyny rozegrał oficjalnie 336 meczów (z czego 216 w ekstraklasie). Z 65 golami na koncie jest trzecim najskuteczniejszym strzelcem w historii zespołu po Tadeuszu Pawłowskim i Januszu Sybisie. Jego znakiem firmowym były doskonale wykonywane rzuty wolne, od ich trajektorii lotu nazywane przez bramkarzy „spadającym liściem dębu”.

W ciągu swojej kariery występował także w lidze szwajcarskiej w zespołach Neuchâtel Xamax, Étoile Carouge oraz francuskiej w zespołach AS Nancy, RC Lens i Besançon RC.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji kraju rozegrał 58 meczów i strzelił 9 goli. Brał udział w piłkarskich mistrzostwach świata w Meksyku w 1986. Wystąpił zaledwie w jednym, przegranym 0:4, spotkaniu z Brazylią. Po jego faulu na Carece podyktowano rzut karny, z którego Brazylijczycy zdobyli pierwszego gola w meczu. Wcześniej, przy stanie 0:0, Tarasiewicz trafił w słupek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Ryszard Tarasiewicz w 2007 roku

W 2004 wrócił do Polski i pomimo niewielkiego doświadczenia trenerskiego został szkoleniowcem Śląska. Pod jego wodzą wrocławska drużyna wywalczyła awans do II ligi. Po zakończeniu sezonu 2005/06 Tarasiewicz, w wyniku konfliktu z ówczesnym właścicielem klubu Edwardem Ptakiem, zrezygnował z posady, a także wyraził chęć zostania selekcjonerem młodzieżowej reprezentacji Polski.

W sezonie 2006/07 prowadził II-ligową Jagiellonię Białystok, skąd został zwolniony w połowie rundy wiosennej.

19 czerwca 2007 ponownie został trenerem Śląska Wrocław (kontrakt podpisał 4 lipca na okres dwóch sezonów). W sezonie 2007/08 wprowadził Śląsk z II ligi do ekstraklasy, stając się pierwszym w historii wrocławskiego klubu szkoleniowcem, który wywalczył z drużyną dwa awanse.

Jako trener Śląska w kolejnym sezonie zajął z drużyną 6 miejsce w Ekstraklasie oraz zdobył Puchar Ekstraklasy, który był pierwszym osiągnięciem klubowym po 22 latach przerwy od pamiętnego Superpucharu Polski z 1987, który zdobył jako zawodnik.

7 listopada 2011 został trenerem ŁKS Łódź, obejmując to stanowisko po odejściu Michała Probierza. Podpisał kontrakt do końca sezonu 2011/2012. W styczniu 2012 rozwiązał umowę z łódzkim klubem z powodu złej organizacji w klubie[1].

10 kwietnia 2012 został trenerem Pogoni Szczecin[2], z którą wywalczył awans do Ekstraklasy[3]. Współpraca z Pogonią została zakończona 6 czerwca 2012[4].

27 kwietnia 2013 Tarasiewicz podpisał kontrakt z Zawiszą Bydgoszcz[5]. Zastąpił na stanowisku trenera Jurija Szatałowa i od razu przerwał serię czterech meczów bez zwycięstwa. Na koniec sezonu zdobył z Zawiszą mistrzostwo I ligi i awansował do Ekstraklasy[6]. 2 maja 2014 poprowadził bydgoskiego Zawiszę do zdobycia pierwszego w historii klubu Pucharu Polski wygrywając w finale z Zagłębiem Lubin po serii rzutów karnych (6:5). Mecz odbywał się na Stadionie Narodowym w Warszawie, na którego trybunach zasiadło 37 120 kibiców[7]. W 2014 nie przedłużył kontraktu z Zawiszą.

Od 17 czerwca 2014 trener Korony Kielce[8]. Z klubem z Kielc podpisał roczną umowę, która wygasła 10 czerwca 2015[9].

Od 24 sierpnia 2015 trener Miedzi Legnica[10]. 5 czerwca 2017 klub Miedź Legnica poinformował o zakończeniu z nim współpracy[11].

Od 11 października 2017 trener GKS Tychy[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]