Ryszard Tarasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy trenera. Zobacz też: inne osoby noszące to nazwisko.
Ryszard Tarasiewicz
Ilustracja
Imię i nazwisko Ryszard Jerzy Tarasiewicz
Data i miejsce
urodzenia
27 kwietnia 1962
Wrocław, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 177 cm
Informacje klubowe
Obecny klub GKS Tychy (trener)
Kariera juniorska
Śląsk Wrocław
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1979–1989
1989–1990
1990–1992
1992–1994
1994–1995
1995–1996
1997
Śląsk Wrocław
Neuchâtel Xamax
AS Nancy
RC Lens
Besançon RC
Étoile Carouge
Sarpsborg FK
214 (56)
18 (11)
54 (15)
0 (0)
22 (2)

3 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)

1984–1991
 Polska U-18
 Polska

58 (9)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2004–2006
2006–2007
2007–2010
2011–2012
2012
2013–2014
2014–2015
2015–2017
2017–
Śląsk Wrocław
Jagiellonia Białystok
Śląsk Wrocław
ŁKS Łódź
Pogoń Szczecin
Zawisza Bydgoszcz
Korona Kielce
Miedź Legnica
GKS Tychy

Ryszard Jerzy Tarasiewicz (ur. 27 kwietnia 1962 we Wrocławiu) – polski trener i były piłkarz.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Śląsk Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Śląsk Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Zawisza Bydgoszcz[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Śląska Wrocław. Występował na pozycji pomocnika.

Ze Śląskiem zdobył Puchar Polski i Superpuchar Polski. W barwach wrocławskiej drużyny rozegrał oficjalnie 336 meczów (z czego 216 w ekstraklasie). Z 65 golami na koncie jest trzecim najskuteczniejszym strzelcem w historii zespołu po Tadeuszu Pawłowskim i Januszu Sybisie. Jego znakiem firmowym były doskonale wykonywane rzuty wolne, od ich trajektorii lotu nazywane przez bramkarzy „spadającym liściem dębu”.

W ciągu swojej kariery występował także w lidze szwajcarskiej w zespołach Neuchâtel Xamax, Étoile Carouge oraz francuskiej w zespołach AS Nancy, RC Lens i Besançon RC.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji kraju rozegrał 58 meczów i strzelił 9 goli. Brał udział w piłkarskich mistrzostwach świata w Meksyku w 1986. Wystąpił zaledwie w jednym, przegranym 0:4, spotkaniu z Brazylią. Po jego faulu na Carece podyktowano rzut karny, z którego Brazylijczycy zdobyli pierwszego gola w meczu. Wcześniej, przy stanie 0:0, Tarasiewicz trafił w słupek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Ryszard Tarasiewicz w 2007 roku

W 2004 wrócił do Polski i pomimo niewielkiego doświadczenia trenerskiego został szkoleniowcem Śląska. Pod jego wodzą wrocławska drużyna wywalczyła awans do II ligi. Po zakończeniu sezonu 2005/06 Tarasiewicz, w wyniku konfliktu z ówczesnym właścicielem klubu Edwardem Ptakiem, zrezygnował z posady, a także wyraził chęć zostania selekcjonerem młodzieżowej reprezentacji Polski.

W sezonie 2006/07 prowadził II-ligową Jagiellonię Białystok, skąd został zwolniony w połowie rundy wiosennej.

19 czerwca 2007 ponownie został trenerem Śląska Wrocław (kontrakt podpisał 4 lipca na okres dwóch sezonów). W sezonie 2007/08 wprowadził Śląsk z II ligi do ekstraklasy, stając się pierwszym w historii wrocławskiego klubu szkoleniowcem, który wywalczył z drużyną dwa awanse.

Jako trener Śląska w kolejnym sezonie zajął z drużyną 6 miejsce w Ekstraklasie oraz zdobył Puchar Ekstraklasy, który był pierwszym osiągnięciem klubowym po 22 latach przerwy od pamiętnego Superpucharu Polski z 1987, który zdobył jako zawodnik.

7 listopada 2011 został trenerem ŁKS Łódź, obejmując to stanowisko po odejściu Michała Probierza. Podpisał kontrakt do końca sezonu 2011/2012. W styczniu 2012 rozwiązał umowę z łódzkim klubem z powodu złej organizacji w klubie[1].

10 kwietnia 2012 został trenerem Pogoni Szczecin[2], z którą wywalczył awans do Ekstraklasy[3]. Współpraca z Pogonią została zakończona 6 czerwca 2012[4].

27 kwietnia 2013 Tarasiewicz podpisał kontrakt z Zawiszą Bydgoszcz[5]. Zastąpił na stanowisku trenera Jurija Szatałowa i od razu przerwał serię czterech meczów bez zwycięstwa. Na koniec sezonu zdobył z Zawiszą mistrzostwo I ligi i awansował do Ekstraklasy[6]. 2 maja 2014 poprowadził bydgoskiego Zawiszę do zdobycia pierwszego w historii klubu Pucharu Polski wygrywając w finale z Zagłębiem Lubin po serii rzutów karnych (6:5). Mecz odbywał się na Stadionie Narodowym w Warszawie, na którego trybunach zasiadło 37 120 kibiców[7]. W 2014 nie przedłużył kontraktu z Zawiszą.

Od 17 czerwca 2014 trener Korony Kielce[8]. Z klubem z Kielc podpisał roczną umowę, która wygasła 10 czerwca 2015[9].

Od 24 sierpnia 2015 trener Miedzi Legnica[10]. 5 czerwca 2017 klub Miedź Legnica poinformował o zakończeniu z nim współpracy[11].

Od 11 października 2017 trener GKS Tychy[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]