Rząd Hanny Suchockiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rząd Hanny Suchockiej
 Polska
Premier Hanna Suchocka
Partie Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Unia Demokratyczna
Kongres Liberalno-Demokratyczny
Stronnictwo Ludowo-Chrześcijańskie
Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe
Partia Chrześcijańskich Demokratów
Polska Partia Przyjaciół Piwa
Kadencja od 11 lipca 1992
do 26 października 1993
Poprzedni rząd Jana Olszewskiego
Następny rząd Waldemara Pawlaka

Rząd Hanny SuchockiejRada Ministrów pod kierownictwem premier Hanny Suchockiej, powołany przez Sejm 11 lipca 1992 po niepowodzeniu misji utworzenia rządu przez Waldemara Pawlaka[1].

28 maja 1993 Sejm RP, na wniosek NSZZ „Solidarność”, większością jednego głosu uchwalił wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej. 29 maja 1993 prezydent Lech Wałęsa w wyniku uchwalenia wotum nieufności bez jednoczesnego dokonania wyboru nowego premiera przez Sejm, skorzystał ze swoich konstytucyjnych uprawnień (na podstawie Małej Konstytucji), nie przyjął dymisji rządu Hanny Suchockiej i rozwiązał parlament[2].

Rząd Hanny Suchockiej działał bez kontroli parlamentarnej do 26 października 1993, kiedy po wyborach parlamentarnych prezydent Lech Wałęsa powołał rząd Waldemara Pawlaka (premier Suchocka złożyła dymisję na ręce prezydenta Wałęsy 18 października). Sejm II kadencji powołał Komisję Nadzwyczajną do Zbadania Działalności Rządu w okresie od 30 maja do 14 października 1993; jedną z rozpatrywanych spraw było podpisanie Konkordatu ze Stolicą Apostolską[3].

Doświadczenie związane z działalnością rządu niekontrolowanego przez Sejm zaowocowało wprowadzeniem w nowej Konstytucji skrócenia kadencji zamiast rozwiązania Izb.

Rząd Hanny Suchockiej był też ostatnim gabinetem w III RP powołanym przez Sejm, na podstawie zapisów pozostałych po Konstytucji PRL. Kolejne rządy były powoływane przez Prezydenta RP, a Sejm udzielał im jedynie wotum zaufania, zgodnie z zapisami Małej Konstytucji z 17 października 1992 (choć istniała też możliwość wyboru rządu przez Sejm, np. w drodze tzw. konstruktywnego wotum nieufności; tak wybrany rząd prezydent miał obowiązek powołać). Podobne zapisy znalazły się w Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997.

Rada Ministrów Hanny Suchockiej (1992–1993)[edytuj | edytuj kod]

Funkcja Nazwisko Czas pełnienia funkcji Czas życia
Od Do
Prezes Rady Ministrów Hanna Suchocka (UD) 1992-07-1010 lipca 1992[4] 1993-10-2626 października 1993 1946–
Wiceprezes Rady Ministrów Henryk Goryszewski (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1941–
Wiceprezes Rady Ministrów Paweł Łączkowski (PChD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1942–
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą Andrzej Arendarski (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1949–
Minister-członek Rady Ministrów Jan Bielecki (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1951–
Minister gospodarki przestrzennej i budownictwa Andrzej Bratkowski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1936–
Minister sprawiedliwości Zbigniew Dyka (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-03-1717 marca 1993[6] 1928–
Minister-członek Rady Ministrów Zbigniew Eysmont (PPPP) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1949–
Minister edukacji narodowej Zdobysław Flisowski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1931–
Minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa Zygmunt Hortmanowicz 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1938–
Minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej Gabriel Janowski (PSL-PL) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-04-088 kwietnia 1993[6] 1947–
Minister transportu i gospodarki morskiej Zbigniew Jaworski (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1940–
Minister-członek Rady Ministrów Jerzy Kamiński (PSL-PL) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1926–2003
Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych Witold Karczewski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1930–2008
Minister łączności Krzysztof Kilian (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1958–
Minister-kierownik Centralnego Urzędu Planowania Jerzy Kropiwnicki (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1945–
Minister pracy i polityki socjalnej Jacek Kuroń (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1934–2004
Minister przekształceń własnościowych Janusz Lewandowski (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1951–
Minister spraw wewnętrznych Andrzej Milczanowski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1939–
Minister przemysłu i handlu Wacław Niewiarowski (SLCh) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1942–2007
Minister obrony narodowej Janusz Onyszkiewicz (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1937–
Minister finansów Epaminondas Osiatyński (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1941–
Minister-szef Urzędu Rady Ministrów Jan Rokita (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1959–
Minister spraw zagranicznych Krzysztof Skubiszewski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1926–2010
Minister zdrowia i opieki społecznej Andrzej Wojtyła (SLCh) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993 1955–
Minister kultury i sztuki Jerzy Góral (ZChN) 1993-02-1111 lutego 1993[6] 1993-10-2626 października 1993 1944–2009
Minister sprawiedliwości Jan Piątkowski (ZChN) 1993-03-1717 marca 1993[6] 1993-10-2626 października 1993 1935–2016

Skład rządu w momencie powołania[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w składzie Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

  • 11 lutego 1993
  • 17 marca 1993
    • Odwołanie:
      • Zbigniewa Dyki z urzędów ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego (powołany na te urzędy 11 lipca 1992).
    • Powołanie:
  • 8 kwietnia 1993
    • Odwołanie:
      • Gabriela Janowskiego z urzędu ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej (powołany na ten urząd 11 lipca 1992).

Przypisy

  1. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: ZNAK, 2013, s. 233. ISBN 9788324021307.
  2. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: ZNAK, 2013, s. 273. ISBN 9788324021307.
  3. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: ZNAK, 2013, s. 268. ISBN 9788324021307.
  4. M.P. z 1992 r. Nr 23, poz. 167
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x M.P. z 1992 r. Nr 23, poz. 168
  6. a b c d Vesselin Dimitrov, Klaus H. Goetz, Hellmut Wollmann, Governing After Communism: Institutions and Policymaking, Rowman & Littlefield 2006, str. 121-122.