Rząd Hanny Suchockiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rząd Hanny Suchockiej
 Polska
Premier Hanna Suchocka
Partie ZChN, UD, KLD, SLCh, PSL-PL, PChD, PPPP
Kadencja od 11 lipca 1992
do 26 października 1993
Poprzedni rząd Jana Olszewskiego
Następny rząd Waldemara Pawlaka

Rząd Hanny SuchockiejRada Ministrów pod kierownictwem premier Hanny Suchockiej, powołany przez Sejm 11 lipca 1992 po niepowodzeniu misji utworzenia rządu przez Waldemara Pawlaka[1].

28 maja 1993 Sejm RP, na wniosek NSZZ „Solidarność”, większością jednego głosu uchwalił wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej. 29 maja 1993 prezydent Lech Wałęsa w wyniku uchwalenia wotum nieufności bez jednoczesnego dokonania wyboru nowego premiera przez Sejm, skorzystał ze swoich konstytucyjnych uprawnień (na podstawie Małej Konstytucji), nie przyjął dymisji rządu Hanny Suchockiej i rozwiązał parlament[2].

Rząd Hanny Suchockiej działał bez kontroli parlamentarnej do 26 października 1993, kiedy po wyborach parlamentarnych prezydent Lech Wałęsa powołał rząd Waldemara Pawlaka (premier Suchocka złożyła dymisję na ręce prezydenta Wałęsy 18 października). Sejm II kadencji powołał Komisję Nadzwyczajną do Zbadania Działalności Rządu w okresie od 30 maja do 14 października 1993; jedną z rozpatrywanych spraw było podpisanie Konkordatu ze Stolicą Apostolską[3].

Doświadczenie związane z działalnością rządu niekontrolowanego przez Sejm zaowocowało wprowadzeniem w nowej Konstytucji skrócenia kadencji zamiast rozwiązania Izb.

Rząd Hanny Suchockiej był też ostatnim gabinetem w III RP powołanym przez Sejm, na podstawie zapisów pozostałych po Konstytucji PRL. Kolejne rządy były powoływane przez Prezydenta RP, a Sejm udzielał im jedynie wotum zaufania, zgodnie z zapisami Małej Konstytucji z 17 października 1992 (choć istniała też możliwość wyboru rządu przez Sejm, np. w drodze tzw. konstruktywnego wotum nieufności; tak wybrany rząd prezydent miał obowiązek powołać). Podobne zapisy znalazły się w Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997.

Rada Ministrów Hanny Suchockiej (1992–1993)[edytuj | edytuj kod]

Funkcja Nazwisko Czas pełnienia funkcji
Od Do
Prezes Rady Ministrów Hanna Suchocka (UD) 1992-07-1010 lipca 1992[4] 1993-10-2626 października 1993
Wiceprezes Rady Ministrów Henryk Goryszewski (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Wiceprezes Rady Ministrów Paweł Łączkowski (PChD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą Andrzej Arendarski (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister-członek Rady Ministrów Jan Bielecki (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister gospodarki przestrzennej i budownictwa Andrzej Bratkowski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister sprawiedliwości Zbigniew Dyka (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-03-1717 marca 1993[6]
Minister-członek Rady Ministrów Zbigniew Eysmont (PPPP) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister edukacji narodowej Zdobysław Flisowski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa Zygmunt Hortmanowicz 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej Gabriel Janowski (PSL-PL) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-04-088 kwietnia 1993[6]
Minister transportu i gospodarki morskiej Zbigniew Jaworski (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister-członek Rady Ministrów Jerzy Kamiński (PSL-PL) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych Witold Karczewski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister łączności Krzysztof Kilian (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister-kierownik Centralnego Urzędu Planowania Jerzy Kropiwnicki (ZChN) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister pracy i polityki socjalnej Jacek Kuroń (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister przekształceń własnościowych Janusz Lewandowski (KLD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister spraw wewnętrznych Andrzej Milczanowski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister przemysłu i handlu Wacław Niewiarowski (SLCh) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister obrony narodowej Janusz Onyszkiewicz (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister finansów Epaminondas Osiatyński (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister-szef Urzędu Rady Ministrów Jan Rokita (UD) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister spraw zagranicznych Krzysztof Skubiszewski 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister zdrowia i opieki społecznej Andrzej Wojtyła (SLCh) 1992-07-1111 lipca 1992[5] 1993-10-2626 października 1993
Minister kultury i sztuki Jerzy Góral (ZChN) 1993-02-1111 lutego 1993[6] 1993-10-2626 października 1993
Minister sprawiedliwości Jan Piątkowski (ZChN) 1993-03-1717 marca 1993[6] 1993-10-2626 października 1993

W dniu zaprzysiężenia 11 lipca 1992[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w składzie Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

  • 11 lutego 1993
  • 17 marca 1993
    • Odwołanie:
      • Zbigniewa Dyki z urzędu ministra sprawiedliwości (powołany na ten urząd 11 lipca 1992).
    • Powołanie:
  • 8 kwietnia 1993
    • Odwołanie:
      • Gabriela Janowskiego z urzędu ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej (powołany na ten urząd 11 lipca 1992).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 233. ISBN 978-83-240-2130-7.
  2. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 273. ISBN 978-83-240-2130-7.
  3. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 268. ISBN 978-83-240-2130-7.
  4. M.P. z 1992 r. nr 23, poz. 167
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x M.P. z 1992 r. nr 23, poz. 168
  6. a b c d Vesselin Dimitrov, Klaus H. Goetz, Hellmut Wollmann, Governing After Communism: Institutions and Policymaking, Rowman & Littlefield 2006, str. 121-122.