Rząd Tymczasowy Rosji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rząd Tymczasowy (Rosja))
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Plakat z fotografiami pierwszego składu Rządu Tymczasowego (III-V 1917) Pierwszy rząd od góry:Paweł Milukow, Georgij Lwow(premier), Aleksander Kiereński

Rząd Tymczasowy Rosji (ros. Временное правительство России) został utworzony w Rosji w wyniku rewolucji lutowej (1917) w dniu 15 marca 1917 r., w wyniku porozumienia Komitetu Tymczasowego Dumy i Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.

Pierwszym premierem był konstytucyjny demokrata, książę Gieorgij Lwow, od 21 lipca premierem i ministrem wojny był eserowiec Aleksander Kiereński.

Rząd Tymczasowy nie zdecydował się na wystąpienie z Ententy i jednostronne zakończenie wojny. Podjęte decyzje: zniesienie cenzury, zniesienie kary śmierci, rozwiązanie policji politycznej (Ochrany).

14 września 1917 r. Rząd Tymczasowy proklamował w Rosji republikę.

Atak bolszewików na Pałac Zimowy i aresztowanie członków Rządu Tymczasowego w czasie rewolucji październikowej położyło kres jego istnieniu.

Rozłam w Rządzie Tymczasowym[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Sprawa Korniłowa.

Do rozłamu w rządzie doszło na skutek sporu wobec propozycji przyznania niepodległości poszczególnym narodom Imperium. Przeciwko niepodległości wypowiadała się prawica, za niepodległością natomiast lewica. Poparcie dla lewicy rządu bolszewicy zorganizowali jednodniowy strajk generalny[1]. Po stronie prawicy opowiedział się Ławra Korniłowa który w lecie 1917 zażądał od Kiereńskiego przywrócenia kary śmierci oraz zlikwidowania komitetów żołnierskich[2]. W sierpniu Korniłow przesunął wojska do Wielkich Łuków aby jak sam twierdził w przypadku wybuchu zamieszek w stolicy mógł zbudować w kraju "nową, silną władzę"[3].

Konflikt między Korniłowem a Kiereńskim nasiliła ingerencja Władimira Lwowa z dawnego Świątobliwego Synodu Rządzącego. Fałszywie podając się za wysłannika premiera oznajmił on Korniłowowi iż zgadza się na objęcie władzy w Rosji przez wojskowego, zaraz po tym Lwow powiadomił premiera że Korniłow szykuje pucz militarny[4] w wyniku czego premier zdymisjonował Korniłowa[5].

Korniłow w obliczu utraty stanowiska zbuntował się przeciw rządowi i rozpoczął marsz ku stolicy kraju. Oddziały wierne Korniłowi nie dotarły jednak do Piotrogrodu na skutek strajku i braków w zaopatrzeniu. Dowodzący korpusem Aleksandr Krymow popełnił samobójstwo[6]. Po klęsce Korniłow został aresztowany[7].

Przypisy

  1. Paweł Chmielewski, Marian Wilk Zarys dziejów ZSRR s. 38-39
  2. Pipes R.: Rewolucja rosyjska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 351-352. ISBN 978-83-233-2615-1.
  3. Pipes R.: Rewolucja rosyjska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 354-355. ISBN 978-83-233-2615-1.
  4. Pipes R.: Rewolucja rosyjska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 360-361. ISBN 978-83-233-2615-1.
  5. Pipes R.: Rewolucja rosyjska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 364. ISBN 978-83-233-2615-1.
  6. Pipes R.: Rewolucja rosyjska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 400. ISBN 978-83-233-2615-1.
  7. Pipes R.: Rewolucja rosyjska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 368. ISBN 978-83-233-2615-1.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Michał Aleksandrowicz Romanow
Coat of Arms of Russian Empire.svg Cesarz Rosji
1917
Coat of Arms of Russian Empire.svg Następca
-