Rzeźba młodoglacjalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rzeźba młodoglacjalna – typ rzeźby terenu powstały i ukształtowany w okresie ostatniego zlodowacenia plejstoceńskiego (na obszarze Polski – zlodowacenie wisły – Vistulian).

Rzeźba ta charakteryzuje się obecnością wysoczyzn morenowych o powierzchni pagórkowatej lub falistej, rzadziej płaskiej; nad wysoczyznami wznoszą się pagóry, wzgórza, wały form marginalnych lądolodu. Wysoczyzny porozcinane są licznymi formami wklęsłymi: rynnami subglacjalnymi, szlakami wód roztopowych i dolin. Liczne są obniżenia wytopiskowe. Najważniejszą cechą tego typu rzeźby jest duża dynamika rzeźby terenu, obfitość form wklęsłych oraz obecność jezior.

Ten typ rzeźby zajmuje 30% obszaru Polski – niziny nadmorskie, pas pojezierzy, oraz wysoczyzny jeziorne. Cechą obszaru o rzeźbie młodoglacjalnej jest wyraźny układ pasowy rzeźby wynikający z sukcesywnie przebiegającej recesji lądolodu w czasie zlodowacenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]