Rzgów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia.
Rzgów
Tablica miejscowości od strony Grodziska
Tablica miejscowości od strony Grodziska
Herb Flaga
Herb Rzgowa Flaga Rzgowa
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat łódzki wschodni
Gmina Rzgów
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1467–1870, 2006
Burmistrz Mateusz Kamiński
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

3 398[1]
202,6 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 42
Kod pocztowy 95-030
Tablice rejestracyjne ELW
Położenie na mapie gminy Rzgów
Mapa lokalizacyjna gminy Rzgów
Rzgów
Rzgów
Położenie na mapie powiatu łódzkiego wschodniego
Mapa lokalizacyjna powiatu łódzkiego wschodniego
Rzgów
Rzgów
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Rzgów
Rzgów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rzgów
Rzgów
Ziemia51°39′47″N 19°29′22″E/51,663056 19,489444
TERC
(TERYT)
1006104
SIMC 0415787
Urząd miejski
Plac 500-lecia 22
95-030 Rzgów
Strona internetowa
BIP

Rzgówmiasto[2] w Polsce, położone w województwie łódzkim, w powiecie łódzkim wschodnim, w gminie Rzgów, nad rzeką Ner, wchodzi w skład aglomeracji łódzkiej. Był miastem duchownym[3] kapituły katedralnej krakowskiej w powiecie piotrkowskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku[4].

W Rzgowie znajduje się największe w Europie centrum handlu odzieżą i tekstyliami, które tworzą Centrum Handlowe Ptak i Polros.

Historia[edytuj]

Pierwsze wzmianki o Rzgowie pochodzą z 1378 roku. Lokowano tu wówczas wieś na prawie niemieckim.

W 1467, wskutek starań ówczesnych właścicieli miasta, kapituły katedralnej krakowskiej, miasto otrzymało z nadania króla Kazimierza Jagiellończyka prawa miejskie, które straciło w roku 1870, w wyniku reformy administracyjnej, w okresie funkcjonowania Królestwa Polskiego pod zaborem rosyjskim.

W nocy z 25 na 26 lipca 1812 roku miał miejsce pożar Rzgowa, który wybuchł na ulicy Tuszyńskiej. W ciągu trzech godzin spłonęło 140 domów, budynki gospodarskie, 70 stodół a także proboszczówka i inne obiekty.[5]

Z kolei latem 1918 roku miał miejsce pożar Rzgowa, który rozpoczął się od iskry z parowozu kolejki dojazdowej ŁWEKD. Pożar ten zamknął okres drewnianej zabudowy osady, która wcześniej dominowała – osada została odbudowana w cegle, zyskując wyraźnie charakter miejski.

W okresie II wojny światowej Rzgów znalazł się w granicach Kraju Warty (Warthegau) pod nazwą Rzgow. W 1943 roku zmieniono nazwę na Lancellenstätt[6].

Do 1953 miejscowość była siedzibą gminy Gospodarz. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w starym województwie łódzkim. 1 stycznia 2006 Rzgów odzyskał prawa miejskie[2].

Po zmianie ustroju społeczno-gospodarczego w Polsce od czerwca 1989 r., w latach 90. XX w. nastąpił znaczący rozwój miasta, w oparciu o rozwijające się w nim i w pobliżu duże targowiska odzieży i artykułów włókienniczych. Inicjatorem tych przemiano były dwie miejscowe rodziny: Antoniego Ptaka i Gałkiewiczów[7].

Komunikacja[edytuj]

Uroczystość otwarcia linii Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych (ŁWEKD) Ruda Pabianicka-Rzgów-Tuszyn (18 kwietnia 1916)

Przez Rzgów prowadzi droga krajowa nr 91. Miasto znajduje się w zasięgu miejskich linii autobusowych obsługiwanych przez MPK Łódź (linie 50, 70 oraz 70B) oraz MZK Pabianice (linia T), a ponadto kursują autobusy PKS Łódź (linie Tuszyn – Łódź oraz Czyżeminek – Łódź). W południowej części miasta znajduje się węzeł drogowy Rzgów łączący drogę krajową nr 91 z drogą ekspresową S8 (fragment trasy europejskiej E67). Na wschód od miasta zlokalizowany jest węzeł z autostradą A1 (fragment trasy europejskiej E75)

OSP Rzgów – strażnica

W latach 1916–1978 Rzgów był również skomunikowany w relacji ŁódźTuszyn poprzez podmiejską sieć tramwajową. W latach 1916–1948 linia obsługiwana była przez Łódzkie Wąskotorowe Elektryczne Koleje Dojazdowe i miała status kolejki dojazdowej. Początkowo była obsługiwana trakcją parową, która w 1927 r. zmieniona została na trakcję elektryczną. W okresie II wojny światowej linia ta otrzymała numer 80. Przed wojną i po wojnie tramwaj był oznakowany nazwą docelowego przystanku, czyli Tuszyna. Od 1956 linia otrzymała numerację 42, która była utrzymana do jej likwidacji w 1978 roku[8]. 17 czerwca 1978 r., w związku z gruntowną przebudową drogi Łódź – Piotrków Trybunalski, likwidacji uległ odcinek Rzgów – Tuszyn tej linii[9]. Od tego czasu, do całkowitej likwidacji linii rzgowsko-tuszyńskiej (z dniem 1 czerwca 1993), jej nową krańcówkę umieszczono przy ulicy Tuszyńskiej[10]. Śladem tej linii kursują autobusy MPK-Łódź nr 50[11].

Edukacja[edytuj]

W Rzgowie znajduje się Przedszkole Miejskie, Szkoła Podstawowa im. Jana Długosza i Gimnazjum im. Kazimierza Jagiellończyka.

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Rzgowa w 2014 roku[1].


Piramida wieku Rzgow.png

Zabytki[edytuj]

Do rejestru zabytków[12] wpisany jest jeden obiekt:

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Rzgow, w oparciu o dane GUS.
  2. a b Dz.U. z 2005 r. Nr 141, poz. 1185.
  3. Przeszłość administracyjna ziem województwa łódzkiego, „Rocznik Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Historycznego”, Łódź 1929, s. 15.
  4. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 68.
  5. y, Parafialna Księga Zgonów Rzymskokatolickiej Parafii Św. Stanisława i Biskupa Męczennika, k. 1, 1810.
  6. Vgl. Anordnung über Ortsnamenänderung im Reichsgau Wartheland, Nr 62, 18 maja 1943; Posen 1943.
  7. Anna Gałkiewicz, 400 lat rodziny Gałkiewiczów w Rzgowie, Rzgów 2003.
  8. Linia 42. [dostęp 26 sierpnia 2011].
  9. Tomasz Sas, Ostatni kurs do Tuszyna, „Tramwajarz Łódzki”, 14 VII 1978, nr 3, s. 3.
  10. Łódzkie tramwaje i autobusy – Krańcówki tramwajowe.
  11. Wojciech Źródlak i inni, Łódzka podmiejska komunikacja tramwajowa 1901–2001, Wyd. EMI-PRESS, Łódź 2001, ​ISBN 83-904079-8-1​.
  12. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo łódzkie. 30 września 2017; 3 miesiące temu. [dostęp 2014-02-09]. s. 34.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]