Sól Mohra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sól Mohra
Sól Mohra Sól Mohra
Sól Mohra
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny FeH8N2O8S2
Inne wzory (NH4)2Fe(SO4)2
Masa molowa 284,05 g/mol
Wygląd jasnozielone kryształy[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10045-89-3
7783-85-9 (heksahydrat)
PubChem 24863[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Sól Mohra (disiarczan diamonu i żelaza(II)), (NH4)2SO4·FeSO4nieorganiczny związek chemiczny, sól podwójna kwasu siarkowego, amoniaku i żelaza na II stopniu utlenienia. Zarówno sama sól, jak i jej wodne roztwory, są względnie odporne na utlenianie żelaza(II) do stopnia utlenienia III. Przypisuje się to obniżeniu pH roztworu przez ulegające hydrolizie jony amonowe.

W temperaturze pokojowej związek ten tworzy zielonkawe kryształy heksahydratu, łatwo rozpuszczalne w wodzie. Jest stosowany w chemii analitycznej jako odczynnik redukujący przy miareczkowaniu redoks oraz jako wygodne, stabilne źródło żelaza(II).

Odkrywcą tej soli jest Karl Friedrich Mohr.

Przypisy

  1. Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 356. ISBN 8371832400.
  2. Sól Mohra – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. a b Sól Mohra (ang. • niem.) w bazie IFA GESTIS. Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA).
  4. a b Fisher Scientific: MSDS: Iron(II) ammonium sulfate hexahydrate (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maciej Modzelewski, Jerzy Woliński: Pracownia chemiczna. Technika laboratoryjna. Wyd. VI (zmienione). Warszawa: WSiP, 1993, s. 201.