Winian potasu sodu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Sól Seignette'a)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Winian potasu sodu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny KNaC
4
H
4
O
6
Masa molowa 210,16 g/mol
Wygląd białe kryształy (tetrahydrat)[1]
Identyfikacja
Numer CAS 304-59-6
6381-59-5 (tetrahydrat)
PubChem 9855836[2]
Podobne związki
Podobne związki wodorowinian potasu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Winian potasu sodu (winian sodowo-potasowy, E337), NaKC
4
H
4
O
6
organiczny związek chemiczny z grupy winianów, sól podwójna sodowa i potasowa kwasu winowego, występuje w postaci tetrahydratu, NaKC
4
H
4
O
6
·4H
2
O
. Stosowany jest m.in. jako stabilizator kationów miedziowych (Cu2+
) w reakcjach na wykrywanie obecności aldehydowych grup redukujących, np. przy próbach na wykrywanie właściwości redukujących aldozFehlinga czy Nylandera.

Winian potasu sodu jest również stosowany w lecznictwie, m.in. jako środek przeczyszczający. Znany pod farmaceutyczną nazwą natrium Kalium tartaricum FP III vel Sal Seignetti.

Otrzymał go po raz pierwszy ok. 1675 roku aptekarz Ellie Seignette na podstawie sugestii swojego starszego brata, doktora Pierre’a Seignette’a[4]. W 1920 roku Joseph Valasek odkrył w tej substancji zjawisko ferroelektryczności[5][6].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Można go otrzymać z wodorowinianu potasu i węglanu sodu. Najpierw zagotowuje się roztwór wodorowinianu potasu. Następnie do gorącego roztworu dodaje się węglanu sodu do momentu całkowitego przereagowania (roztwór przestaje się pienić). Gorący roztwór się następnie odsącza i odparowuje wodę. Podczas ciągłego ogrzewania z roztworu wytrąca się winian potasu sodu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, s. 4-83, ISBN 978-1-4822-0867-2.
  2. Winian potasu sodu (CID: 9855836) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4.
  4. Arne Lüker: Sol-Gel derived Ferroelectric Thin Films for Voltage Tunable Applications. University of Cranfield, 2009, s. 7. [dostęp 2013-10-14].
  5. Jan Fousek. Joseph Valasek and the discovery of ferroelectricity. „Proceedings of the Ninth IEEE International Symposium on Applications of Ferroelectrics”, s. 1–5, 1994. DOI: 10.1109/ISAF.1994.522283. 
  6. Joseph Valasek. Piezoelectric and allied phenomena in Rochelle salt. „Physical Review”. 17 (4), s. 475–481, 1921. DOI: 10.1103/PhysRev.17.475. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.