Sękowice (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w gminie Gubin. Zobacz też: inne miejsca o tej nazwie.
Sękowice
Znak z nazwą wsi
Znak z nazwą wsi
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Gubin
Liczba ludności (2013) 310[1]
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 66-620
Tablice rejestracyjne FKR
SIMC 0909532
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Sękowice
Sękowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sękowice
Sękowice
Ziemia51°54′34″N 14°42′30″E/51,909444 14,708333

Sękowice (niem. Schenkendorf[2], łuż. Šenkojce)[3]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin. W miejscowości znajduje się ujście Werdawy (prawy dopływ Nysy Łużyckiej).

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1300 roku[4]. Schroniła się tutaj w XIV wieku żona i dzieci starosty poznańskiego Macieja Borkowica[4][5]. Właścicielami wsi w latach 1442 – 1482 była rodzina Wesembergów, do 1523 roku rodu von Köckeritz, a do 1811 roku były własnością Zakonu joannitów[4]. W 1811 roku po rozwiązaniu zakonu rozdano grunt w dzierżawę wieczystą między chłopów[6][4]. Sękowice od 1813 roku były wsią królewską[4].

Kościół

We wcześniejszym okresie należała do wsi również cegielnia oraz osiedle zwane (niem. Grüne Eiche) (Zielony Dąb)[6]. Zabudowa miejscowości pochodząca z wieku XIX i XX.

Od września 1995 roku prowadzone były w rejonie wsi badania archeologiczne[7]. Prace prowadziła grupa pracowników Muzeum Archeologicznego Środkowego Nadodrza pod kierunkiem Jarosława Lewczuka. Podczas prac odkryto cmentarzyska (ze schyłku VI i V wieku p.n.e.) oraz wiele ciekawych eksponatów[8].

Granicę od Sękowic do Polanowic od 11 czerwca 1945 roku ochraniał 3. batalion 38. Pułku Piechoty, a komendantem wojskowym był dowódca batalionu por. Zbigniew Budzan[8]. We wsi była również od listopada 1945 do 1947 roku 6. Komenda Odcinka WOP, a jej komendantami byli kpt. Jan Mikulski, kpt. Władysław Bykowski i kpt. Grabowski[8]. Była tu także 29. Strażnica WOP, którą rozwiązano w 1947 roku, a jej komendantem był chor. Wacław Baronowski oraz 30. Strażnica WOP rozwiązana w latach 60. której komendantami byli por. Domrzalski i ppor. Jan Kruszkowski[8].

We wsi w 1947 roku powstało koło SL[9]. W 1952 roku wieś zamieszkiwały 222 osoby i było 56 gospodarstw. Sękowice w 1999 roku otrzymały wodociąg, a we wrześniu 2001 roku kanalizację[9].

Do 21 grudnia 2007 roku funkcjonowało tu drogowe przejście graniczne z Niemcami Gubinek - Guben, które na mocy układu z Schengen zostało zlikwidowane..

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[10] kościół poewangelicki Świętej Rodziny.

Galeria[edytuj]

Świetlica
Droga dojazdowa do wsi
Zabudowania wsi

Przypisy

  1. Rozmieszczenie ludności w gminie według miejscowości. Gmina Gubin. [dostęp 2015-11-16].
  2. Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 236.
  3. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  4. a b c d e Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 302
  5. Maciej Borkowic został skazany na śmierć głodową przez Kazimierza Wielkiego za rokosz i spiskowanie
  6. a b Gubińskie Towarzystwo Kultury - Zeszyty Gubińskie nr 5 s. 29
  7. Prace prowadzono w związku z budową obwodnicy Gubina i przejścia granicznego w Gubinku
  8. a b c d Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 303
  9. a b Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 304
  10. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 24.1.13]. s. 13.

Bibliografia[edytuj]

  • Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury 1999 r. - Zeszyty Gubińskie nr 5 s.29
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 302-309. ISBN 978-83-88059-54-4.
  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 237-238. ISBN 978-83-919914-8-2.