Sępia Turnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sępia Turnia
Ilustracja
Sępia Turnia wśród podpisanych obiektów – widok z południa
Państwo  Słowacja
Położenie powiat Poprad
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość ok. 2540 m n.p.m.
Pierwsze wejście 17 lipca 1907 r.
Alfred Martin i Johann Franz (senior)
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Sępia Turnia
Sępia Turnia
Ziemia49°11′55″N 20°12′20″E/49,198611 20,205556

Sępia Turnia (słow. Supia veža, niem. Chmielowskispitze, węg. Chmielowski-csúcs[1]) – turnia o wysokości ok. 2540 m n.p.m. znajdująca się w słowackich Tatrach Wysokich. Leży w długiej bocznej grani odchodzącej na południowy wschód od Wyżniego Baraniego Zwornika i biegnącej w stronę Durnego Szczytu. Od Pięciostawiańskiej Turni na zachodzie oddziela ją Sępia Przełączka, a od Czubatej Turni na wschodzie – Przełączka pod Czubatą Turnią. Na wierzchołek Sępiej Turni nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny, natomiast najdogodniejsza droga dla taterników wiedzie z Przełączki pod Czubatą Turnią[2].

W północnej ścianie Sępiej Turni, opadającej ku Dolinie Dzikiej, kończy się Dzika Galeria – system tarasów ciągnący się od ściany Spiskiej Grzędy. Z kolei na południe do Doliny Pięciu Stawów Spiskich Sępia Turnia opada niską ścianą położoną pomiędzy dwoma żlebami opadającymi spod sąsiednich przełęczy[2].

Nazwa Sępiej Turni została nadana przez polskich taterników. Nie jest ona trafna, ponieważ sępy już od dawna Tatr nie zamieszkują. Nazewnictwo słowackie zostało wprowadzone jako kalka nazwy polskiej. Z kolei nazewnictwo niemieckie i węgierskie zostało nadane na cześć polskiego taternika Janusza Chmielowskiego[1].

Pierwsze wejścia:

Sępia Turnia (wśród podpisanych formacji) – widok z północy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 111-114.