Sępnik różowogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sępnik różowogłowy
Cathartes aura[1]
(Linnaeus, 1758)
Sępnik różowogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd kondorowe
Rodzina kondorowate
Rodzaj Cathartes
Gatunek sępnik różowogłowy
Synonimy
  • Vultur aura Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • C. a. meridionalis Swann, 1921
  • C. a. septentrionalis zu Wied-Neuwied, 1839
  • C. a. aura (Linnaeus, 1758)
  • C. a. ruficollis von Spix, 1824
  • C. a. jota (Molina, 1782)
  • C. a. falklandicus (Sharpe, 1873)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Pora występowania

     Odwiedza latem

     Przebywa stale

Sępnik różowogłowy[4], urubu różowogłowy[5] (Cathartes aura) – gatunek dużego ptaka z rodziny kondorowatych (Cathartidae). Występuje w obu Amerykach. Dzięki większej sile nośnej skrzydeł niż u sępnika czarnego może żyć na obszarach chłodniejszych, gdzie prądy powietrza są słabsze. Podczas krążenia w powietrzu trzyma skrzydła w kształcie litery V.

Systematyka[edytuj]

Po raz pierwszy opisany przez Karola Linneusza w 1758 roku pod nazwą Vultur aura[6]. Jako lokalizację holotypu autor wskazał Veracruz w Meksyku[6]. Wyróżniono sześć podgatunków C. aura[7][a].

Występowanie[edytuj]

C. aura zamieszkuje w zależności od podgatunku[7]:

  • C. aura meridionalis – zachodnia Ameryka Północna.
  • C. aura septentrionalis – wschodnia Ameryka Północna
  • C. aura aurasępnik różowogłowy – południowo-zachodnie USA (południowa Kalifornia do południowego Teksasu) do północnej Kostaryki, Wielkie Antyle.
  • C. aura ruficollis – południowa Kostaryka i Panama do północnej Argentyny i wschodniej Brazylii.
  • C. aura jotasępnik czerwonogłowyAndy przez Kolumbię do południowej Argentyny
  • C. aura falklandicus – wybrzeża Pacyfiku przez Ekwador do południowego Chile, Falklandy.

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 62-81 cm, masa ciała 850-2000 g, rozpiętość skrzydeł 160-182 cm[8][9]. Lotki I oraz II rzędu srebrnoszare, pozostałe pióra czarnobrązowe. Ogon długi, nogi pomarańczowe. Głowa mała i naga; u dorosłych skóra czerwona, u młodych szara.

Ekologia[edytuj]

Zamieszkuje różnorodne środowiska od całkowitej pustyni, poprzez łąki, sawanny i zagajniki sosnowe, do gęstego lasu tropikalnego oraz umiarkowanego w Ameryce Północnej[8]. Żywi się głównie padliną średniej wielkości ssaków[8].

Gniazda buduje w płytkich jaskiniach, na ziemi w gęstych zaroślach lub w pustych pniach i kłodach[8]. Samica składa dwa jaja, które wysiaduje przez okres 38-41 dni[8]. Młode pierzą się po 70-80 dniach lub dłużej[8].

Uwagi

  1. Zobacz w infoboksie

Przypisy

  1. Cathartes aura, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Turkey Vulture (Cathartes aura) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 29 grudnia 2010].
  3. BirdLife International 2012. Cathartes aura. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2016-1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-08-30]
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Cathartidae Lafresnaye, 1839 - kondorowate - New World Vultures (Wersja: 2015-09-05). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-08-30].
  5. Denis Lapage: Sępnik różowogłowy (Cathartes aura) (Linnaeus, 1758). Avibase. [dostęp 2014-09-29].
  6. a b C. Linneaus: Systema Naturae per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, Tomus I. Editio decima, reformata. Holmiæ: impensis direct.. Holmiae : Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 86-87. (łac.)
  7. a b F. Gill, D. Donsker: New World vultures, Secretarybird, kites, hawks & eagles (ang.). IOC World Bird List: Version 6.3. [dostęp 2016-08-30].
  8. a b c d e f D. Houston, G. M. Kirwan, D. A. Christie: Turkey Vulture (Cathartes aura). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-09-29]. (ang.)
  9. E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ptaki. Cz. 1. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 146. ISBN 83-7227-891-1.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrew Gosler: Atlas Ptaków Świata. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.