Sława i chwała (powieść)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy powieści. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Sława i chwała
Autor Jarosław Iwaszkiewicz
Typ utworu powieść
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania  Polska
Język polski
Data wydania 1956-1962

Sława i chwała – powieść Jarosława Iwaszkiewicza. Wydawana była w trzech tomach w latach 1956-1962 (t. I – 1956; t. II – 1958; t. III – 1962).

Treść[edytuj | edytuj kod]

Dzieło to nawiązuje do tradycji sag rodzinnych, przedstawiając dzieje kilku rodzin z różnych kręgów społecznych na przestrzeni lat 1914-1947. Akcja powieści przenosi się z ziemiańskich ukraińskich dworów, przez europejskie metropolie, do Warszawy i okolic. Jej główni bohaterowie mają swe niefikcyjne wzorce w rzeczywistości. Autor wychodzi z przeświadczenia, ze wyroków historii nie da się cofnąć, tak jak nie ma powrotu do "czasu utraconego". Dramat życia jako największej wartości wypływa nie tylko z kataklizmów zewnętrznych, takich jak wojny i przemijanie, ale też z wewnętrznych konfliktów moralnych i psychologicznych, które prowadzą człowieka do dramatycznych wyborów. Wielkie narodowe katastrofy przedstawione w utworze to nie tylko klęski osobiste, ale i zmierzch pewnej formacji społeczno-intelektualnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Miłkowski i Janusz Termer "Leksykon lektur szkolnych", Wydawnictwo Graf-Punkt, Warszawa 1996
  • Wacław Wawrzyniak "Sława i chwała Jarosława Iwaszkiewicza", w ramach serii: "Biblioteka analiz literackich", Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1967