Sławoj Leszek Głódź

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sławoj Leszek Głódź
Sławoj Leszek Głódź
Herb Sławoj Leszek Głódź Milito pro Christo
Walczę dla Chrystusa
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1945
Bobrówka
Arcybiskup metropolita gdański
Okres sprawowania od 2008
Biskup diecezjalny warszawsko-praski
Okres sprawowania 2004–2008
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 14 czerwca 1970
Nominacja biskupia 21 stycznia 1991
Sakra biskupia 23 lutego 1991
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 lutego 1991
Miejscowość Częstochowa
Miejsce bazylika jasnogórska
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Henryk Gulbinowicz
Franciszek Macharski
Sławoj Leszek Głódź
ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Przebieg służby
Lata służby 1991–2004
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Stanowiska biskup polowy Wojska Polskiego
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN Komandor z Gwiazdą Orderu Grobu Świętego Kapelan Konwentualny (ad honorem)

Sławoj Leszek Głódź (ur. 13 sierpnia 1945 w Bobrówce) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, generał dywizji, biskup polowy Wojska Polskiego w latach 1991–2004, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 2004–2008, arcybiskup metropolita gdański od 2008.

Życiorys[edytuj]

Młodość i wykształcenie[edytuj]

Urodził się 13 sierpnia 1945 w Bobrówce[1]. Jako uczeń Liceum Ogólnokształcącego w Sokółce wraz z kolegami w 1963 założył tajną organizację Białe Orły, która dokonała akcji dywersyjnej przed pochodem pierwszomajowym[2]. Za udział w niej przez trzy miesiące przebywał w Centralnym Więzieniu Karno-Śledczym w Białymstoku[3]. Został też wydalony ze szkoły z wilczym biletem. Maturę zdał w liceum dla pracujących[2].

W 1964 wstąpił do seminarium duchownego w Białymstoku. Studia musiał przerwać na dwa lata ze względu na powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej w kompaniach kleryckich[1]. Pierwszy rok służył w 32. Budziszyńskim Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu, natomiast drugi rok w Mazurskiej Brygadzie Saperów w Podjuchach koło Szczecina. W trakcie służby uzyskał specjalizację sapera pontoniera[3]. 14 czerwca 1970 został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku[4]. Studia kontynuował na Wydziale Prawa Kanonicznego Instytutu Katolickiego w Paryżu, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i w Papieskim Instytucie Wschodnim, gdzie w 1980 uzyskał doktorat w zakresie wschodniego prawa kanonicznego[1][4].

Prezbiter[edytuj]

W latach 1970–1972 był wikariuszem w parafii św. Wincentego Ferreriusza w Szudziałowie[5]. Następnie w latach 1972–1974, w trakcie studiów w Paryżu, był duszpasterzem wśród tamtejszej Polonii[1][4].

W 1980 pracował na Synodzie Biskupów w Rzymie. Następnie był zatrudniony w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Pełnił funkcje dyrektora studium katechetycznego i kapelana „Solidarności” regionu Białystok[1]. W latach 1981–1991 był zatrudniony w watykańskiej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich jako kierownik sekcji Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcji Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego[1][4]. Był duszpasterzem w obozie dla emigrantów z Polski w Pavonie oraz współpracownikiem sekcji polskiej Radia Watykańskiego[1].

W 1984 otrzymał godność prałata[1].

Biskup[edytuj]

Przywracając 21 stycznia 1991 ordynariat polowy w Polsce, papież Jan Paweł II mianował go biskupem polowym Wojska Polskiego oraz biskupem tytularnym Bettonium[1][4]. Święcenia biskupie przyjął 23 lutego 1991 w bazylice jasnogórskiej w Częstochowie[1]. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, z towarzyszeniem kardynałów Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Franciszka Macharskiego, arcybiskupa metropolity krakowskiego[6][7]. Następnego dnia odbył ingres do katedry polowej w Warszawie. Na swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Milito pro Christo” (Walczę dla Chrystusa)[1]. 18 kwietnia 1991 został mianowany na stopień generała brygady, a 11 listopada 1993 na stopień generała dywizji[4]. W trakcie sprawowania urzędu biskupa polowego odtworzył struktury diecezjalne Ordynariatu, ustanawiając sieć parafii wojskowych w całej Polsce[8]. Ustanowił dwa wyróżnienia Ordynariatu: w 1995 dyplom „Benemerenti”, a w 2001 medal „Milito pro Christo”[9]. 7 marca 1998 Jan Paweł II wydał Kongregacji ds. Biskupów upoważnienie do zmiany jego stolicy tytularnej z Bettonium na Ordynariat Polowy w Polsce[10]. 17 lipca 2004 został wyniesiony do godności arcybiskupa ad personam[11][1].

26 sierpnia 2004 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej[12][13]. 2 października 2004 odbył ingres do katedry praskiej i kanonicznie objął diecezję[14]. Jako biskup diecezjalny powołał duszpasterstwo środowisk twórczych i sportu. Zainicjował koncerty w katedrze św. Floriana oraz Praskie Drogi Krzyżowe. Erygował 8 nowych parafii i ośrodków duszpasterskich[8]. Przyczynił się do beatyfikacji Ignacego Kłopotowskiego, założyciela sióstr loretanek. Założył także katolicki tygodnik „Idziemy[15].

17 kwietnia 2008 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą gdańskim[16][17]. Ingres do archikatedry Trójcy Świętej w Gdańsku-Oliwie, w trakcie którego kanonicznie objął urząd, odbył 26 kwietnia 2008[8][18]. 29 czerwca 2008 w Bazylice św. Piotra w Rzymie odebrał od papieża paliusz metropolitalny[19].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w latach 2002–2012 przez dwie kadencje pełnił funkcję członka Rady Stałej[4][20]. W latach 2001–2012 był przewodniczącym Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[4][21], a w latach 2002–2012 przewodniczącym Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja[22][23]. W latach 1995–2005 pełnił funkcję delegata ds. opieki duszpasterskiej nad harcerstwem polskim[4][24], a w latach 2001–2004 krajowego duszpasterza kombatantów[4]. W 2006 został delegatem ds. Duszpasterstwa Strażaków[25], a w 2012 delegatem ds. Telewizji Trwam[26]. Wszedł w skład Rady Prawnej, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Francji oraz Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą[27]. Ponadto w 2007 został wybrany na współprzewodniczącego Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP[28], a w 2014 na członka Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej[29]. W 2017 został ponownie wybrany do Rady Stałej[30].

Był członkiem Krajowego Komitetu Roku Jubileuszowego 2000, a w 2003 został powołany na 3-letnią kadencję do Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[10]. Objął też funkcję członka Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016[27]. Został także honorowym naczelnym kapelanem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce[31].

W 1994 został konsultorem Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, a w 1998 członkiem Centralnego Biura do spraw koordynacji duszpasterskiej ordynariatów polowych w Kongregacji ds. Biskupów[1].

Konsekrował biskupa pomocniczego pelplińskiego Wiesława Śmigiela (2012) i biskupa pomocniczego gdańskiego Zbigniewa Zielińskiego (2015). Był współkonsekratorem podczas sakry: biskupa pomocniczego wrocławskiego Edwarda Janiaka (1996), biskupa polowego Wojska Polskiego Tadeusza Płoskiego (2004), biskupa diecezjalnego sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza (2009), biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka (2011), nuncjusza apostolskiego w Liberii Mirosława Adamczyka (2013) i biskupa pomocniczego gdańskiego Wiesława Szlachetki (2014)[6].

W 2013 tygodnik „Wprost” opublikował artykuł, w którym przedstawione zostały relacje anonimowych osób z otoczenia arcybiskupa Głódzia zarzucających mu upokarzanie i zastraszanie podwładnych, mobbing oraz organizowanie alkoholowych libacji[32]. W oświadczeniu będącym odpowiedzią na artykuł kuria gdańska wraz z dziekanami archidiecezji wyraziła protest i oburzenie na tekst zamieszczony w czasopiśmie, który uznała za zniesławiający hierarchę[33]. Sam arcybiskup uznał się za pomówionego, ale zadeklarował podjęcie dialogu z kapłanami formułującymi zarzuty wobec niego[34]. Wkrótce ksiądz Adam Świeżyński, wykładowca Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, przedstawił nuncjuszowi apostolskiemu w Polsce swoje zarzuty wobec arcybiskupa Głódzia[35].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Wałęsy z 18 grudnia 1995 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[36], zaś postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 2 listopada 1998 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą tego orderu[37]. Z nadania prezydenta RFN Horsta Köhlera w 2005 otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec[38].

Otrzymał honorowe obywatelstwa: Białegostoku (1995)[39], Warszawy (2005)[40], Radzymina (2006)[41], Wołomina (2007)[42], a także powiatu monieckiego (2005)[43] i gminy Sokółka (2006)[44]. Został również uhonorowany Odznaką Honorową „Zasłużony dla Mazowsza” (2007)[45].

W 2010 nadano mu tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[46].

Został wyróżniony Komandorią Missio Reconciliationis (1999)[47], medalem „Milito Pro Christo” i dyplomem „Benemerenti” (2005)[9], Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)[48], Medalem Honorowym im. Józefa Tuliszkowskiego (2007)[49], Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej (2008)[50], a także Złotym Krzyżem Związku Piłsudczyków RP (2009)[51]. Otrzymał nagrodę Instytutu Pamięci Narodowej „Świadek Historii” (2014)[52]. Redakcja „Tygodnika Solidarność” przyznała mu tytuł Człowieka Roku 2009[53].

W 2000 został członkiem zakonu bożogrobców w randze komandora z gwiazdą, a także zakonu maltańskiego w randze kapelana konwentualnego ad honorem[10].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l m Bp Sławoj Leszek Głódź arcybiskupem. ekai.pl (arch.), 2004-07-17. [dostęp 2017-11-04].
  2. a b P. Szubarczyk. Białe Orły z Sokółki. „Nasz Dziennik”. 21 lutego 2013, nr 44 (4583). ISSN 1429-4834. [dostęp 2013-03-22]. 
  3. a b P. Bieliński: Abp Głódź – nowy biskup warszawsko-praski. ekai.pl (arch.), 2004-08-26. [dostęp 2017-11-04].
  4. a b c d e f g h i j Nota biograficzna Sławoja Leszka Głódzia na stronie Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. ordynariat.wp.mil.pl. [dostęp 2013-03-20].
  5. Nota biograficzna Sławoja Leszka Głodzia w Encyklopedii Solidarności. encysol.pl. [dostęp 2016-08-24].
  6. a b Sławoj Leszek Głódź (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-10-25].
  7. Jubileusz arcybiskupa. ekai.pl (arch.), 2011-02-20. [dostęp 2017-11-04].
  8. a b c Abp Sławoj Leszek Głódź – nowy metropolita gdański. ekai.pl, 2008-04-26. [dostęp 2013-03-20].
  9. a b Uroczystość wręczenia dyplomów Benemerenti i medali Milito pro Christo. wp.mil.pl, 2005-01-10. [dostęp 2013-10-08].
  10. a b c Nota biograficzna Sławoja Leszka Głódzia na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl. [dostęp 2013-03-20].
  11. Elevazione alla dignità arcivescovile dell’Ordinario Militare per la Polonia (wł.). press.vatican.va, 2004-07-17. [dostęp 2014-10-18].
  12. Rinuncia del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2004-08-26. [dostęp 2014-10-18].
  13. Nowy biskup diecezji warszawsko-praskiej. episkopat.pl (arch.), 2004-08-26. [dostęp 2016-02-14].
  14. Ingres Abp. Głódzia. diecezja.waw.pl, 2004-10-02. [dostęp 2013-03-20].
  15. Sławoj Leszek Głódź od 20 lat biskupem. ekai.pl (arch.), 2011-02-20. [dostęp 2017-11-04].
  16. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Gdańsk (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2008-04-17. [dostęp 2014-10-18].
  17. Komunikat Nuncjatury Apostolskiej – metropolia gdańska. episkopat.pl (arch.), 2008-04-17. [dostęp 2014-10-18].
  18. Abp Sławoj L. Głódź odbył ingres do archikatedry oliwskiej. ekai.pl (arch.), 2008-04-26. [dostęp 2017-11-04].
  19. Uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła:Abp Sławoj Leszek Głódż otrzymał od Papieża Benedykta XVI paliusz. ordynariat.wp.mil.pl, 2008-06-29. [dostęp 2013-03-20].
  20. Nowi członkowie Rady Stałej Konferencji Episkopatu. ekai.pl (arch.), 2012-10-03. [dostęp 2017-11-04].
  21. Zakończyły się obrady biskupów we Wrocławiu. ekai.pl, 2012-06-22. [dostęp 2013-03-22].
  22. Episkopat powołał zespół ds. Radia Maryja. ekai.pl (arch.). [dostęp 2017-11-04].
  23. Wybory 359. Zebrania Plenarnego. episkopat.pl (arch.), 2012-10-05. [dostęp 2016-07-26].
  24. Biskup Polowy gen.bryg.dr Tadeusz Płoski- Delegatem KEP ds. Harcerzy. ordynariat.wp.mil.pl, 2005-03-10. [dostęp 2013-03-23].
  25. Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Strażaków. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-09].
  26. Zakończyło się zebranie plenarne Episkopatu. ekai.pl (arch.), 2012-10-03.
  27. a b Sławoj Leszek Głódź na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-09].
  28. Kard. Stanisław Dziwisz członkiem Rady Stałej KEP (popr.). ekai.pl, 2007-03-14. [dostęp 2013-03-17].
  29. Abp Głódź członkiem rady programowej KAI. ekai.pl (arch.), 2014-06-11. [dostęp 2017-11-04].
  30. Historyczne spotkanie Episkopatu Polski w Lublinie. ekai.pl, 2017-10-14. [dostęp 2017-11-06].
  31. Zarząd Główny Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. pava-swap.org. [dostęp 2017-06-05].
  32. M. Rigamonti: Poważne zarzuty wobec abp. Głodzia. „Pił, wyzywał, poniżał”. wprost.pl, 2013-03-17. [dostęp 2013-03-18].
  33. Gdańskie duchowieństwo broni abp. Głódzia. ekai.pl (arch.), 2013-03-18. [dostęp 2017-11-04].
  34. Wybaczam księżom, którzy rzucili oskarżenia przeciwko mnie!. ekai.pl (arch.), 2013-03-28. [dostęp 2017-11-04].
  35. J. Zalesiński: Kontrowersje wokół abp Głódzia. Ks. prof. Adam Świeżyński ze skargą u nuncjusza apostolskiego. dziennikbaltycki.pl, 2013-05-16. [dostęp 2013-05-17].
  36. M.P. z 1996 r. Nr 15, poz. 189. [dostęp 2014-06-13].
  37. M.P. z 1999 r. Nr 10, poz. 131 – pkt 3. [dostęp 2014-06-13].
  38. Abp Głódź otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. ekai.pl, 2005-06-03. [dostęp 2013-03-22].
  39. Honorowi Obywatele Miasta. bialystok.pl. [dostęp 2013-03-21].
  40. Sławoj Leszek Głódź. radawarszawy.um.warszawa.pl, 2012-11-29. [dostęp 2013-03-21].
  41. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź. radzymin.pl. [dostęp 2013-03-23].
  42. Uchwała Nr V-24/2007 Rady Miejskiej w Wołominie. wolomin.org, 2007-02-15. [dostęp 2016-10-09].
  43. Uchwała Nr XXXV/170/05 Rady Powiatu w Mońkach. bip.st.monki.wrotapodlasia.pl, 2005-12-12. [dostęp 2016-10-09].
  44. Abp Głódź honorowym obywatelem gminy Sokółka. ekai.pl, 2006-05-07. [dostęp 2013-03-21].
  45. Abp Głódź wyróżniony medalem „Zasłużony dla Mazowsza”. ekai.pl (arch.), 2007-12-18. [dostęp 2017-11-04].
  46. Doktorzy Honoris Causa. uksw.edu.pl. [dostęp 2011-12-27].
  47. Laudacja Wygłoszona na cześć Arcybiskupa Generała Sławoja Leszka Głódzia z okazji przyznania dyplomu Doktora h.c. UKSW. ordynariat.wp.mil.pl, 2010-05-26. [dostęp 2013-03-22].
  48. Medale „Gloria Artis” dla abp. Głódzia i prof. Bartoszewskiego. ekai.pl, 2005-10-31. [dostęp 2013-03-23].
  49. Wykaz osób wyróżnionych Medalem w 2007 roku. straz.gov.pl. [dostęp 2015-12-18].
  50. Pierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r.. „Zeszyty Katyńskie”. nr 24 (Zbrodnia katyńska – naród, państwo, rodzina). ISSN 1426-4064. [dostęp 2013-03-22]. 
  51. 08 listopada 2009. pilsudski.x.pl, 2009-11-08. [dostęp 2013-11-03].
  52. Abp Głódź laureatem nagrody „Świadek Historii”. ekai.pl (arch.), 2014-12-16. [dostęp 2017-11-04].
  53. B. Madajczyk-Krasowska. Nasz Człowiek Roku. „Tygodnik Solidarność”. nr 4 (1111) 22 stycznia 2010. ISSN 0208-8045. [dostęp 2014-10-18]. 

Linki zewnętrzne[edytuj]