Sławomir Sierakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sławomir Sierakowski
Ilustracja
Data urodzenia 4 listopada 1979
Zawód publicysta, socjolog, krytyk literacki i teatralny, wydawca, dramaturg
Narodowość polska

Sławomir Witold Sierakowski[1] (ur. 4 listopada 1979[2] w Warszawie[3]) – polski publicysta, socjolog, krytyk literacki i teatralny, wydawca, okazjonalnie dramaturg, założyciel i redaktor naczelny pisma „Krytyka Polityczna”, internetowego „Dziennika Opinii” oraz Wydawnictwa Krytyki Politycznej, współtwórca REDakcji[a].

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie[edytuj]

Ukończył Międzywydziałowe Indywidualne Studia Humanistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, w ramach których studiował socjologię, filozofię i ekonomię. Pracował także pod kierunkiem Ulricha Becka na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. Podjął studia doktoranckie w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego[4]. Był stypendystą Collegium Invisibile, Ministra Edukacji Narodowej, Instytutu Goethego oraz niemieckich fundacji GFPS i DAAD, a także amerykańskiego The German Marshall Fund. Uczestniczył również w wyjazdach studyjnych do Paryża na zaproszenie rządu Francji, a także do Stanów Zjednoczonych na zaproszenie American Jewish Committee i Forum Dialogu Między Narodami. Był stypendystą na uniwersytetach Princeton, Yale, Harvarda.

Działalność organizacyjna[edytuj]

W 2005 został prezesem Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego, które prowadzi 5 centrów kultury (Warszawa, Gdańsk, Łódź, Cieszyn, Kijów) oraz 25 lokalnych klubów w Polsce, na Ukrainie, w Rosji i w Niemczech. Od 2012 roku jest dyrektorem Instytutu Studiów Zaawansowanych w Warszawie.

Działalność publicystyczna[edytuj]

Zajmuje się przede wszystkim tematyką polityczną (pisząc do m.in. „Krytyki Politycznej”, „Gazety Wyborczej”, „Newsweeka”, „Polityki”) i kulturalną (wraz z Kingą Dunin i Cezarym Michalskim prowadził program Lepsze książki w TVP Kultura). Od jesieni 2008 prowadził wraz z Rafałem Ziemkiewiczem program "Pojedynek" w TVP Historia. Jest felietonistą „New York Timesa[5].

Był inicjatorem Listu otwartego do europejskiej opinii publicznej[6]. Pod listem podpisało się 225 osób, w tym wielu polskich intelektualistów. List opublikowały „Le Monde”, „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita” i niektóre inne dzienniki europejskie.

Działalność artystyczna[edytuj]

11 listopada 2007 w TR Warszawa miała miejsce premiera Szewców u bram według Witkacego w reżyserii Jana Klaty, z którym Sierakowski współpracował jako dramaturg, a także współautor adaptacji.

W 2008 wystąpił w filmie izraelskiej artystki Ja’el Bartany Mary Koszmary, w którym na pustym Stadionie Dziesięciolecia wygłasza przemówienie o powrocie trzech milionów Żydów do Polski. Przemówienie napisał razem z Kingą Dunin[7]. Mary Koszmary miały premierę w Centrum Pompidou w Paryżu i były pokazywane w najlepszych muzeach w ponad 20 krajach (m.in. w Jewish Museum i Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku, Tate Modern w Londynie, AGO w Toronto, UCI w Los Angeles). Część II: Mur i Wieża powstała w 2009 roku, część III: Zamach reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji w 2011 roku.

Nagrody[edytuj]

W 2007 znalazł się w finale nagrody dziennikarskiej Grand Press, a w 2008 w finale Nagrody im. Barbary Łopieńskiej.

Uwagi[edytuj]

  1. otwartej świetlicy kulturalnej mieszczącej się przy ul. Chmielnej w Warszawie

Przypisy[edytuj]

  1. Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego (pol.). krs-online.com.pl. [dostęp 2013-11-12].
  2. Nowa Zofia
  3. Piotr Bączek, Spóźniony rewolucjonista, 19 marca 2013.
  4. Ewa Winnicka: Pójdziemy, zobaczymy. Polityka (tygodnik), 2006-06-10, nr 23 (2557) [dostęp 2012-02-13]. s. 36–39.
  5. Slawomir Sierakowski. NYT. [dostęp 2014-05-03].
  6. List Otwarty do Europejskiej Opinii Publicznej, www.krytykapolityczna.pl
  7. Mary Koszmary w serwisie Culture.pl

Bibliografia[edytuj]