Sławosz Szydłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sławosz Mieczysław Szydłowski
Ilustracja
Slawosz Szydłowski
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1894
Staszówek
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1952
Warszawa
Dyscypliny lekkoatletyka
Sławosz Mieczysław Szydłowski
rotmistrz rotmistrz
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1894
Staszów
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1952
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie
Jednostki 23 Pułk Ułanów Grodzieńskich
2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich
Kwatera Główna Naczelnego Dowództwa WP
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
Wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi
Krzyż Obrony Lwowa Odznaka Honorowa „Orlęta”
Grób Sławosza Szydłowskiego na cmentarzu powązkowskim

Sławosz Mieczysław Szydłowski (ur. 20 lipca 1894 w Staszówku, zm. 24 stycznia 1952 w Warszawie) – polski lekkoatleta, olimpijczyk, rotmistrz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył IV Gimnazjum we Lwowie (w 1913), a następnie rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej na kierunku inżynierii górniczej, które przerwał, gdy 16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w kampaniach karpackiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Od 3 listopada 1918 w Wojsku Polskim. W wojnie polsko-ukraińskiej brał udział w walkach o Małopolskę Wschodnią i o Lwów. Został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Obrony Lwowa i Odznaką Honorową „Orlęta”.

W 1920 został mianowany na stopień porucznika. W latach 1921-1922 był instruktorem lekkiej atletyki w Centralnej Szkole Wojskowej Gimnastyki i Sportu w Poznaniu służąc jednocześnie w 23 pułku ułanów. W 1924 zdemobilizowany, pracował w Warszawie jako urzędnik.

Był jednym z pierwszych wybitnych lekkoatletów niepodległej Polski. Specjalizował się w rzutach. trzynaście razy zdobywał tytuł mistrza Polski:

Pięć razy był wicemistrzem Polski: pchnięcie kulą - 1920 i 1923, rzut dyskiem - 1927 i rzut oszczepem - 1925 i 1926. Zdobył również brązowe medale w rzucie dyskiem (1921 i 1926) i rzucie oszczepem (1927).

Był pięciokrotnym rekordzistą Polski w rzucie oszczepem (trzykrotnie), dyskiem i młotem.

Znalazł się w gronie zawodników nominowanych do kadry na Igrzyska Olimpijskie w 1920[1]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji na te zawody[1].

Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w 1924 w Paryżu, gdzie był chorążym polskiej reprezentacji. Startował w rzucie dyskiem i rzucie oszczepem, ale odpadł w eliminacjach. Zwyciężył za to w tych konkurencjach podczas Letnich Mistrzostw Świata Studentów w Warszawie w tym samym roku. Czterokrotnie wystąpił w meczach reprezentacji Polski (w latach 1922-1931).

Startował w barwach Pogoni Lwów (1913-1924) i AZS Warszawa (1924-1931). W 1931 zakończył uprawianie sportu.

19 marca 1931 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i rozwoju sportu” został odznaczony przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego Złotym Krzyżem Zasługi[2].

W czasie okupacji brał udział w konspiracji. Walczył w powstaniu warszawskim, gdzie został awansowany do stopnia rotmistrza. Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami za działalność podziemną.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim kwatera 92 rząd 4 miejsce 21[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  2. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 102
  3. Miejsce pochówku. [dostęp 2018-01-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]