Słocina (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Słocina
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat nowosolski
Gmina Kożuchów
Liczba ludności (2005) 131
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 67-120
Tablice rejestracyjne FNW
SIMC 0910430
Położenie na mapie gminy Kożuchów
Mapa lokalizacyjna gminy Kożuchów
Słocina
Słocina
Położenie na mapie powiatu nowosolskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosolskiego
Słocina
Słocina
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Słocina
Słocina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Słocina
Słocina
Ziemia51°46′53″N 15°36′46″E/51,781389 15,612778

Słocinawieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1349 roku. Wtedy to ówczesny właściciel, żagański mieszczanin Peter Unglowbe[1](posiadał również Słocinę i Podbrzezie Dolne), część dochodów ze wsi przekazywał na rzecz szpitala św. Ducha w Kożuchowie. Należy przypuszczać, że w tym czasie wieś była już ukształtowaną miejscowością, a jej początki datują się na II poł. XIII w. W końcu XIV stulecia Słocina, podobnie jak wiele wsi w regionie była podzielona. W 1386 r. jednym z właścicieli był Niczko von Unruh, w 1421 r. wymienia się także Nickosa Fustmana. Później cała wieś znalazła się w rękach rodu von Unruh. Ostatnim, związanym ze Słociną przedstawicielem tego rodu był Paul. Po jego śmierci w 1481 r. majątek znalazł się w rękach jego szwagrów Ludwigów, którzy następnie sprzedali wieś miastu Kożuchów. Na początku XVI w. wieś jako lenno zamku kożuchowskiego należała do Hansa von Rechenberga. Około 1546 r. wzniesiono we wsi murowany dwór – karczmę sołtysa, który miał prawo do wyszynku. Budowla w następnych stuleciach była wielokrotnie przebudowywana. Kolejna znacząca zmiana architektury dworu miała miejsce w latach 1799 –1800. Ukształtowany w średniowieczu układ wsi nie podlegał większym zmianom. W końcu XVIII w. było we wsi 28 domostw – szkoła ewangelicka, jedno gospodarstwo wolne (sołtysie), 10 kmiecych, 6 zagrodniczych, 6 komorniczych – 161 mieszkańców. W połowie XIX w. część mieszkańców trudniła się tkactwem, w 1844 r. wieś zamieszkiwało 192 osoby (27 domów), mieściła się tu szkoła, funkcjonowała gorzelnia. Na przełomie XIX i XX w. wzniesiono we wsi nowy budynek szkoły ewangelickiej z wieżą zegarową. Po likwidacji urzędu sołtysa w 1872 r., majątek sołtysi przeszedł w ręce kożuchowskiego kupca Ehwalda Juliusa Franke. W 1885 r. posiadłość nabył Martin Rahm, potem zarządzali nią Emil Muschner i pastor Ernst Hechert. Od 1931 r. do końca II wojny światowej majątek był własnością Georga Janischa. W 1947 r. do wsi w ramach akcji „Wisła” deportowano kilka rodzin narodowości łemkowskiej i ukraińskiej. Duchowni prawosławni w Słocinie organizowali parafię, którą ostatecznie utworzono w Kożuchowie. Po wojnie we wsi powstało kilka nowych zabudowań mieszkalnych i gospodarczych. W 2002 r. wieś zamieszkiwało 134 osoby.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[2]:

  • dwór, z 1799 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ungeloube (Adelsgechlecht)
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 31.1.13]. s. 45.