Słoneczny zegar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: zegar słoneczny.
Słoneczny zegar
Gatunek obyczajowy
Rok produkcji 1996
Data premiery 21 listopada 1997
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 107 min
Reżyseria Andrzej Kondratiuk
Scenariusz Andrzej Kondratiuk
Główne role Andrzej Kondratiuk
Iga Cembrzyńska
Katarzyna Figura
Muzyka Iga Cembrzyńska
Zdjęcia Andrzej Kondratiuk
Maciej Kijowski
Zbigniew Hałatek
Józef Romasz
Scenografia Andrzej Kondratiuk
Kostiumy Andrzej Kondratiuk
Montaż Anna Krasowska
Produkcja Iga Cembrzyńska
Wytwórnia Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych
Poprzednik Wrzeciono czasu (1995)

Słoneczny zegarpolski film obyczajowy z 1997 w reżyserii i według scenariusza Andrzeja Kondratiuka. Kondratiuk zagrał w nim także główną rolę.

Film stanowi trzecią i ostatnią część autorskich dzieł Andrzeja Kondratiuka opowiadających o nim, o jego rodzinie i jego filmowej pasji. Wcześniej powstały: Cztery pory roku (1984) i Wrzeciono czasu (1995).

Obsada[edytuj]

  • Andrzej Kondratiuk – Andrzej
  • Iga Cembrzyńska – Marynia
  • Katarzyna Figura – Matylda
  • Roman Mielczarek – Roman
  • Marek Grzebiela – Marek-Anioł
  • Jan Gąsior – Janek-Diabeł
  • Celina Nalepa – narzeczona Romana
  • Iwona Wietrzyńska – bliźniaczka Asia
  • Katarzyna Wietrzyńska – bliźniaczka Kasia
  • Małgorzata Morawska – Gosia, fryzjerka
  • Piotr Małkiewicz – Andrzej w dzieciństwie
  • Wanda Gąsior – matka Andrzeja

oraz dziewczyny z Agencji Aktorskiej "Gudejko" i inni

Obsada dubbingu[edytuj]

Fabuła[edytuj]

Główny bohater zbzikowany na punkcie sztuki filmowej, dobiegający 60-tki reżyser Andrzej próbuje zrealizować swój kolejny film. Jednym z głównych tematów Słonecznego zegara są wzajemne relacje Kondratiuka i jego żony, znanej aktorki Igi Cembrzyńskiej. Łączy ich nie tylko małżeństwo, ale i wspólna miłość do sztuki. Małżonkowie realizują opowieść o własnym życiu, przemyśleniach i fantazjach. Praca nad filmem stanowi naiwną próbę szukania sensu życia. Kondratiuk wraca także wspomnieniami do lat dzieciństwa spędzonych na Syberii; mierzy się ze swoimi słabościami i namiętnościami. W końcowej scenie małżonkowie są już starzy (jest 20 lipca 2016 – 80. urodziny Kondratiuka), ale wciąż kręcą ten sam film – film ich życia...

Linki zewnętrzne[edytuj]