Słowiczek rubinowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Słowiczek rubinowy
Calliope calliope[1]
(Pallas, 1776)
Ilustracja
Samiec
Ilustracja
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Podrodzina kląskawki
Rodzaj Calliope
Gatunek słowiczek rubinowy
Synonimy
  • Motacilla Calliope Pallas, 1776[2]
  • Luscinia calliope (Pallas, 1776)[1]
Podgatunki
  • C. c. calliope (Pallas, 1776)
  • C. c. camtschatkensis (J. F. Gmelin, 1789)
  • C. c. beicki (Meise, 1937)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     latem

     zimą

Słowiczek rubinowy[4], słowik rubinowy (Calliope calliope) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Samce tego gatunku w szacie godowej mają charakterystycznie ubarwione czerwone gardło.

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono trzy podgatunki C. calliope[5]:

Autorzy Handbook of the Birds of the World Alive uznają ten gatunek za monotypowy[2].

Słowiczek rubinowy zimuje w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, na Tajwanie i Filipinach[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi około 14 cm, rozpiętość skrzydeł 23–25 cm, a masa ciała 16–27 g[6].

Rozmiarami i sylwetką jest zbliżony do podróżniczka. Wierzch ciała ciemnoszarobrązowy, spód brudnobiały z jasnobrązowymi bokami. Białe wąs i brew. Samiec w szacie godowej ma czerwone (rubinowe) gardło. Samica ma brudnobiałe gardło. Młode są podobne do młodych rudzika.

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Słowiczek rubinowy odzywa się głośnym, szorstkim i gwiżdżącym „czak”. Ukrywa się i jest płochliwy. Biotop to widna tajga i podmokłe zadrzewienia.

Jest owadożerny, zjada muchy i ich larwy, mrówki, osy i chrząszcze, a dietę uzupełnia materiałem roślinnym[3].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje słowiczka rubinowego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Luscinia calliope, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2020-03-18] (ang.).
  2. a b c Collar, N.: Siberian Rubythroat (Calliope calliope). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-03-18].
  3. a b c Calliope calliope, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Saxicolinae Vigors, 1825 - kląskawki (wersja: 2019-10-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-03-18].
  5. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-18].
  6. John Barnard Dunning: CRC handbook of avian body masses. Boca Raton: CRC Press, 2008, s. 393. ISBN 1-4200-6444-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Godfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 288. ISBN 978-83-247-0818-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]