Słowo Boże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Objawienia Bożego. Zobacz też: Syn Boży (Słowo Boże jako jedno z jego imion).

Słowo Boże / (łac.) Verbum Dei, (gr.) Λογος του Θεου / – termin oznaczający przemawianie Boga do człowieka[1]. W drugim, pochodnym znaczeniu jest synonimem Pisma Świętego.

Dwa znaczenia[edytuj]

Teologia chrześcijańska interpretuje Słowo Boże bardziej jako wydarzenie, objawienie się Boga ludziom, dialog, który z nimi prowadzi jak z przyjaciółmi[2] niż jako zestaw samych prawd intelektualnych o Bogu. W tym znaczeniu Słowo Boże jest wydarzeniem zbawczym: jeśli przyjmuje się z wiarą Słowo Chrystusa mówiącego, osiąga się zbawienie, bo sercem przyjęta wiara prowadzi do sprawiedliwości, a rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś co się słyszy jest słowo Chrystusa (Rz 10, 10 i 17)[3].

W drugim, bardziej potocznym znaczeniu jest używane zamiennie z Pismem Świętym, napisanym pod natchnieniem Ducha Świętego, przez proroków i natchnionych pisarzy.

W katolicyzmie[edytuj]

Według nauki Kościoła Katolickiego, Kościołowi zostało powierzone przekazywanie i interpretowanie Objawienia-Słowa Bożego. Czyni to przez liturgię i katechezy, nie będące jedynie intelektualnym pouczaniem o, lecz uobecnianiem Słowa Bożego czyli samego Chrystusa, który przychodzi ze swym zbawieniem[4]. Wiernych zachęca się też do samodzielnego wchodzenia w relację ze zbawczym Słowem Bożym poprzez modlitewne czytanie Pisma Świętego w łączności z Kościołem i jego nauczaniem.

W protestantyzmie[edytuj]

Protestantyzm mocno podkreślił rolę Słowa Bożego w życiu chrześcijańskim. Jednym z haseł reformatorów było zawołanie sola scriptura. Jak zauważył Louis Bouyer, podejście protestantyzmu uległo deformacji, pod wpływem postawy wobec Słowa istniejącej w chrześcijaństwie od dawna, polegającej na tym, że teologowie dążyli do przedstawiania i pojmowania Bożego Słowa na wzór formuł wyznań wiary. Zapoznano rozumienie Słowa jako wydarzenia spotkania Boga z ludźmi, nawiązania przez Boga więzi, przymierza. Tak jakby Bóg posługiwał się Słowem tylko po to, aby przekazywać naukę. Aleksandryjczycy, Żydzi i chrześcijanie, od Filona do Orygenesa umocnili to zniekształcone podejście pod wpływem swego ideału encyklopedycznego intelektualizmu.

Quote-alpha.png
Humanizm książkowy większości protestanckich reformatorów, profesjonalny jurydyzm Kalwina, scholastyka reformacyjna czy luterańska z XVII wieku, która dodatkowo pogorszyła w tym względzie scholastykę schyłku średniowiecza, doprowadzi do tego, że religia Słowa nie dość, że stanie się religią Księgi, ale religią Księgi, która będzie przedstawiana jako dzieło transcendentnego magisterium, które musi być komentowane przez mistrzów szkolnych[5].

Karl Barth[edytuj]

Refleksja Karla Bartha, jednego z najbardziej znaczących autorów nurtu kalwińskiego, który odnowił teologię protestancką w XX w., jest określana jako teologia Słowa Bożego[6] [7]. Słowo Boże Barth rozumiał jako źródło poznania Boga. Poznanie to dokonuje się przez wiarę, która jest pełnym zaufania i zawierzenia, przylgnięciem do Boga. Podkreślał, że to Bóg jest tym który wychodzi do człowieka. Jest tym, do którego należy inicjatywa. Poznanie jest więc wynikiem więzi, którą sam Bóg ustanawia między Sobą a człowiekiem, mającym postawę słuchania[8][9]. Barth bronił także Starego Tastamentu przed interpretacjami liberalnej teologii protestanckiej. Przeciwstawił się swym liberalnym profesorom, m.in. Adolfowi Harnackowi oraz twierdzeniom Szkoły religii, które pozbawiały Stary Testament jego charakteru objawionego, redukując go do, mniej lub bardziej, naturalnej, ludzkiej religijności Izraela[10].

Przypisy

  1. Zob. Wł. Łydka: Słowo Boże. W: Słownik teologiczny. T. 2. s. 240.
  2. Benedykt XVI: Adhortacja apostolska "Verbum Domini", 6.; por. Sobór watykański II, Konstytucja dogmatyczna O Objawieniu Bożym "Dei Verbum", 2.
  3. Zob. Wł. Łydka: Słowo Boże. W: Słownik teologiczny. T. 2. s. 242.
  4. Zob. Wł. Łydka: Słowo Boże. W: Słownik teologiczny. T. 2. s. 243.
  5. Bouyer 1976 ↓, s. 47.
  6. Por. Thomas Forsyth Torrance: Karl Barth: An Introduction to His Early Theology, 1910–1931. T & T Clark, 2000. ISBN 978-0-567-08762-1.
  7. Thomas Forsyth Torrance: Karl Barth, Biblical and Evangelical Theologian. T & T Clark, 1990. ISBN 978-0-567-09572-5.
  8. Por. K. Barth, Parole de Dieu et parole humaine, Paryż 1933.
  9. Bouyer 1976 ↓, s. 49.
  10. Por. Mark S. Gignilliat: Karl Barth and the Fifth Gospel: Barth's Theological Exegesis of Isaiah. Farnham: Ashgate, 2009, s. 38. ISBN 0754658562. [dostęp 20.11.2017].

Bibliografia[edytuj]

  • Benedykt XVI: Adhortacja apostolska Verbum Domini. Kraków: Wydawnictwo M, 2010, s. 5-124. ISBN 978-83-7595-282-7.
  • Łydka Wł.: Słowo Boże. W: Słownik teologiczny. A. Zuberbier (red.). T. 2. Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1989, s. 240-243. ISBN 83-7030-015-4.
  • Louis Bouyer: Il Figlio eterno. Teologia della Parola di Dio e cristologia. Alba: Edizioni Paoline, 1976, s. 262.
  • Rodziewicz A.: Prolegomena do teologii retoryki. W: "Przegląd Filozoficzny". T. 77. 2011, s. 167-185. ISSN 1230-1493.

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Tekst polski adhortacji Benedykta XVI "Verbum Domini" na stronie watykańskiej.