Słowo Powszechne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Słowo Powszechne
Słowo Powszechne (2).jpg
Częstotliwość Dziennik
Kraj  Polska
Organ Stowarzyszenie „Pax”
Pierwsze wydanie 1947
Ostatnie wydanie 1997
Redaktor naczelny Wojciech Kętrzyński (03.1947–06.1947)

Mieczysław Markowski (06.1947–09.1947)
Zygmunt Przetakiewicz (1947–1950)
Ryszard Reiff (1950–1953)
Zygmunt Przetakiewicz (1953 – ponownie)
Witold Jankowski (1953–1972)
Janusz Stefanowicz (1972–1980)
Jerzy Ślaski (1980–1981)
Józef Wójcik (1982–1989)
Anna Borkowska (1989–1993)
J. Marlewski (1993–1995)[1]
A. Wieczorek, A. Chojnowski (1995–1997)[1]

Średni nakład 100–150 tys. egz.
ISSN 0137-9283

Słowo Powszechne (1947–1997) – dziennik katolicki o zasięgu ogólnopolskim, nieuznawany przez władze kościelne[potrzebny przypis].

Historia[edytuj kod]

Gazeta powstała w 1947 z inicjatywy Bolesława Piaseckiego jako organ Stowarzyszenia PAX[2]. 18 lutego 1947 r. pismem nr 1642/1947 Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk udzielił Spółce Wydawniczej PAX zezwolenia na wydawanie dziennika „Słowo Powszechne” w nakładzie 40 tys. egzemplarzy. Pierwszy numer ukazał się 22 marca 1947 r.[3] Gazeta promowała współpracę środowisk katolickich z władzami PRL. Pismo było krytykowane przez Episkopat Polski, który nigdy nie uznał „Słowa” za pismo katolickie.

W październiku 1956 r. na łamach dziennik ukazał się artykuł Bolesława Piaseckiego pt. „Instynkt państwowy”, który stał się pretekstem do dla kampanii przeciwko autorowi i przeciwko Stowarzyszeniu PAX. Kampania ta doprowadziła do uprowadzenia i zamordowania syna Bolesława Piaseckiego – Bohdana[3].

 Osobny artykuł: Zabójstwo Bohdana Piaseckiego.

W 1962 dziennik funduje puchar im. Kazimierza Siemianowicza na pierwsze ogólnopolskie Zawody Rakiet Amatorskich zorganizowane przez Aeroklub Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[4]

11 marca 1968 pismo zapoczątkowało brutalną kampanię antysemicką w polskich mediach, publikując artykuł Do studentów Uniwersytetu Warszawskiego[5][6], która przyczyniła się do wyjazdu z kraju wielu tysięcy, często już zasymilowanych, Żydów. Pismo osiągało nakład 100 tys. egzemplarzy.

Po wprowadzeniu stanu wojennego zawieszono wydawanie dziennika. Pismo wznowiono 18 lutego 1982 r.[3] W 1993 zmieniło tytuł na „Słowo – Dziennik Katolicki”, a w 1997 zostało zamknięte[1][7].

Przypisy[edytuj kod]

  1. a b c Słowo – Dziennik Katolicki. W: Encyklopedia [on-line]. PWN. [dostęp 2015-06-05].
  2. Jewish history quarterly wyd. 2, 2008 str. 448.
  3. a b c Stowarzyszenie PAX 1945-1985, informator, Warszawa 1985, s. 48–52.
  4. Paweł Elsztein, "Młody modelarz rakiet." Wydawnictwa Naukowo-Techniczne Warszawa, 1975.
  5. Marcin Kula, Piotr Osęka, Marcin Zaremba, Marzec 1968: trzydzieści lat później, 1998.
  6. Maria Skowronek, Koło posłów „Znak” w Sejmie PRL: 1957-1976, 2002.
  7. Słowo Powszechne. W: Encyklopedia [on-line]. PWN. [dostęp 2015-06-05].

Bibliografia[edytuj kod]

  • Józef Wójcik (red.), 40 lat ze „Słowem”, Warszawa 1987, ISBN 83-211-0854-07.