Słowo kluczowe (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Słowa kluczowe (także wyrazy kluczowe, słowa-klucze, wyrazy-klucze) – charakterystyczne dla danego tekstu (autora, stylu, gatunku itp.) wyrazy. Listę słów-kluczy uzyskuje się przez porównanie frekwencji słów w tekście z ich frekwencją w języku w ogóle. Słowa o "zawyżonej" frekwencji to słowa-klucze. Np. wyrazy-klucze w Weselu to m.in. serce, dusza, krew, sen, duch, koń, złoty, spać, wicher, słuch. Pojęcie słów-kluczy znajduje liczne zastosowania w analizie stylu i poetyki poszczególnych tekstów bądź autorów/epok, a także w językoznawstwie komputerowym, np. w przekładzie automatycznym czy opracowywaniu informacji bibliotecznej (zob. rozumienie bibliotekoznawcze tego terminu). Blisko spokrewnione z pojęciem wyrazu-klucza jest pojęcie wyraz tematyczny.

Oba terminy wprowadził w 1954 semiotyk i językoznawca francuski Pierre Guiraud. Na grunt polski pojęcie przeszczepił Kazimierz Wyka[1]. Metodę słów kluczowych w badaniach nad literatura polską wykorzystuje między innymi Edward Stachurski.

Przypisy

  1. Wiesław Babik: Słowa kluczowe. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2010. ISBN 978-83-233-2866-7.

Bibliografia[edytuj]

  • Pierre Guiraud Les caractéres statistiques du vocabulaire, Paris 1954.
  • Pierre Guiraud: Zagadnienia i metody statystyki językoznawczej, tłum. Maria Kniagininowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1966.
  • Jadwiga Sambor Badania statystyczne nad słownictwem (na materiale "Pana Tadeusza"), Wrocław 1969.
  • Edward Stachurski: Słowa-klucze polskiej epiki romantycznej. Kraków: Wydawnictwo Naukowe WSP, 1998. ISBN 83-87513-22-9.
  • Edward Stachurski: Słownictwo "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza na tle tekstów innych poematów romantycznych. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2005. ISBN 83-7271-347-2.