Służba informacji powietrznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Służba Informacji Powietrznej (Flight Information Service) – ma za zadanie zapewnienie załogom statków powietrznych wszelkich potrzebnych informacji dla bezpiecznego wykonania operacji lotniczej[1]. Do tego celu wykorzystywana jest dwukierunkowa łączność radiowa, a w określonych przypadkach zobrazowanie radarowe.

W polskiej przestrzeni powietrznej służbę informacji powietrznej zapewniają informatorzy FIS/RIS – w przestrzeni klasy G (niekontrolowana) w przedziale wysokości GND-FL095 (około 2900 m AMSL). Tam gdzie pozwala na to zasięg przy użyciu środków zobrazowania radarowego (Radar Information Service). Przestrzeń odpowiedzialności FIS została podzielona w Polsce na pięć sektorów[2]:

Służba informacji powietrznej zapewnia następujące informacje[3]:

1) informacje SIGMET i AIRMET,

2) informacje dotyczące przederupcyjnej aktywności wulkanicznej, erupcji wulkanicznej i chmur popiołów wulkanicznych,

3) informacje dotyczące przedostania się do atmosfery materiałów radioaktywnych lub toksycznych chemikaliów,

4) informacje o zmianach dotyczących dostępności służby radionawigacji,

5) informacje o zmianach stanu lotnisk i ich urządzeń wraz z informacją o stanie pól ruchu naziemnego, gdy są one pokryte śniegiem, lodem lub znaczną warstwą wody,

6) informacje o balonach wolnych bezzałogowych,

oraz inne informacje mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo.

W swojej przestrzeni odpowiedzialności Informatorzy FIS zapewniają także Służbę Alarmową.

  1. Kontrolerzy Ruchu Lotniczego – w przestrzeni klasy C (kontrolowana) w przedziale wysokości FL095-FL660 oraz w innych segmentach przestrzeni kontrolowanej (CTR, TMA).
  2. Informatorzy AFIS (Aerodrome Flight Information Service) – w Strefach Ruchu Lotniskowego (ATZ).

W przestrzeń klasy G piloci nie mają obowiązku nawiązywania łączności radiowej z FIS (wyjątek stanowi tu strefa RMZ lotniska Okęcie).

Przypisy

Bibliografia[edytuj]